IV SA/Gl 1075/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Referent - stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi Spółki A w T. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził u M. L. chorobę zawodową - [...] - wymienioną w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). Organ ustalił bowiem, że orzeczeniem lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] rozpoznano u M. L. chorobę zawodową. Ponadto podczas zatrudnienia w [...] s.c. w T. w latach [...] na stanowisku [...] oraz od [...] do nadal w [...] E. K. i Wspólnicy Spółka Jawna w T. na stanowisku [...], [...], [...] pracownik ten wykonywał prace monotypowe obciążające kończyny górne. W odwołaniu od powyższej decyzji pracodawca kwestionował ustalenia dotyczące narażenia zawodowego pracownika, gdyż, w jego ocenie, praca na stanowisku [...] nie wymagała nadmiernego obciążenia fizycznego i nie wiązała się z nadmiernym wydatkiem energetycznym, zaś praca na stanowisku [...] nie była związana z monotypią ruchów. Decyzją z dnia [...] nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zdaniem organu dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż sposób wykonywania pracy na stanowiskach [...], [...], [...], [...], był związany z monotypią ruchów i przeciążeniem kończyn górnych. Organ ten przyjął więc, że M. L. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby [...]. Ponadto lekarze orzecznicy Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. rozpoznali u tego pracownika przewlekłą chorobę [...] którą zakwalifikowali do poz. [...] wykazu chorób zawodowych uznając, że znaczącą rolę w rozwoju tego schorzenia odegrał sposób wykonywania pracy. W skardze pracodawca zarzucił organom brak wykazania aby rozpoznana u pracownika choroba spowodowana była działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 702/06 uchylono zaskarżoną decyzję na skutek niedostatecznego wyjaśnienia oraz rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W ocenie Sądu organy słusznie przyjęły, że praca wykonywana na stanowisku [...] w okresie od [...] do [...] wiązała się z [...] oraz przeciążeniem kończyn górnych, stwarzała więc ryzyko powstania przewlekłej choroby [...]. Natomiast przedwczesne zdaniem Sądu było ustalenie odnoszące się do narażenia zawodowego na stanowiskach [...], [...], [...], które, zgodnie z porozumieniem zmieniającym dotychczasowe warunki umowy o pracę, skarżący zajmował od [...]. Z akt nie wynikało bwiem, czy stanowisko [...] odpowiadało dotychczas zajmowanemu stanowisku [...]. Organ nie wyjaśnił również na czym polegały czynności [...], choć uznał, że praca na tym stanowisku wiązała się z obciążeniem kończyn górnych i monotypią ruchów, uzupełnienia również wymagał opis prac [...], gdyż nie określał on rodzaju czynności związanych z ruchami monotypowymi, częstotliwości i okresu ich wykonywania oraz stopnia obciążenia dłoni tymi czynnościami. Sąd wskazał, że ustalenia te są istotne, gdyż dla choroby zawodowej określonej pod poz. [...] wykazu chorób zawodowych okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego wynosi jeden rok. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w wyniku ponownego rozpoznania sprawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest rozpoznanie danego schorzenia jako choroby zawodowej wymienionej w obowiązującym wykazie chorób zawodowych przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia, oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą. Następnie stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że M. L. pracował w latach [...] w [...] w T. jako [...] i w latach [...] do nadal w [...] E. K. i Wspólnicy Spółka Jawna w T. jako [...], [...], [...], gdzie sposób wykonywania pracy był związany z monotypią ruchów i przeciążeniem kończyn górnych. Pracował więc w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby [...]. Dalej wyjaśnił, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach po uzupełnieniu materiału sprawy w zakresie ekspozycji zawodowej M. L. był badany w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Lekarze specjaliści Instytutu w orzeczeniu z dnia [...], na podstawie obrazu klinicznego oraz specjalistycznej oceny ortopedycznej, rozpoznali u w/wym. [...]. Jednocześnie biorąc pod uwagę dane o narażeniu zawodowym - wskazujące na wykonywanie przez badanego pracy związanej z istotną monotypią ruchów i przeciążeniem w zakresie prawej ręki uznali etiologię zawodową schorzenia, które zakwalifikowali do poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Zdaniem organu nie ma podstaw by orzeczenia lekarskie wydane w sprawie kwestionować. Wystąpienie w sprawie przesłanek wymienionych w § 2 ust. 1 rozporządzenia musiało zatem skutkować stwierdzeniem choroby zawodowej. Nie było więc podstaw do uwzględnienia odwołania. [...] E. K. i Wspólnicy Spółka Jawna w T. wniosła skargę od powyższej decyzji zarzucając organowi - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 art. 75 § 1 art. 78 § 1, art. 77 art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, pominięcie dowodu z kart procesu technologicznego oraz dowodu z kart pracy M. L., niewskazanie okoliczności faktycznych uzasadniających stwierdzenie, że w/wym. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłej choroby [...], w szczególności, że wykonywane prace stwarzały zagrożenie monotypią ruchów i przeciążeniem kończyn górnych, - naruszenie prawa materialnego, tj. § 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych... , wobec braku określenia stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometrażu czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie narządów lub układów organizmu ludzkiego, - naruszenie § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 15 września 1997 r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, wobec wydania orzeczenia lekarskiego IMPiZŚ w S. przy udziale lekarza, który nie posiadał wymaganej specjalizacji. Ponadto zdaniem skarżącej zachodzi podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na ujawnienie się nowej okoliczności, wobec uzyskania informacji, iż M. L. od [...] do chwili obecnej prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. Uzasadniając powyższe zarzuty wskazano, że organ nie dokonał w uzasadnieniu decyzji analizy ustaleń oceny zgromadzonych dowodów oraz nie przedstawił wywodu prowadzącego do oceny prawnej, iż praca na stanowisku [...], [...] i [...] rzeczywiście stwarzała zagrożenie dla zdrowia w zakresie chorób układu [...]. Ani w uzasadnieniu decyzji ani w orzeczeniu lekarskim, które stało się podstawą jej wydania nie wskazano żadnego z parametrów mającego wpływ na ocenę narażenia zawodowego w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy jak pozycja przy pracy, siła wywierana, częstotliwość zmian i powtórzeń operacji roboczych w czasie zmiany. W szczególności nie wskazano stopnia obciążenia statycznego jak również obciążenia monotypią przy powtarzaniu określonych czynności. Zauważono, że zmiana zajmowanego przez pracownika stanowiska mająca miejsce w [...] . była związana z automatyzacją pracy oraz ograniczeniem operacji wykonywanych ręcznie, prowadzącym w zasadzie do wyeliminowania ręcznego wykonywania prac montażowych, co znajduje powtwierdzenie w treści ustaleń dochodzenia epidemiologicznego. Zdaniem skarżącej wobec zróżnicowania rodzaju czynności wykonawczych na wskazanych stanowiskach przy istniejącym obciążeniu statycznym i częstotliwości poszczególnych czynności roboczych nie istniało zagrożenie monotypią. Wskazano, że orzeczenie lekarskie, które jest dowodem w sprawie i podlega ocenie organu nie zawiera szerszego omówienia ustaleń dochodzenia epidemiologicznego a w szczególności wpływu poszczególnych czynności na powstanie rozpoznanej u pracownika choroby. Powyższe, w ocenie skarżącej, powoduje, że wydana na jego podstawie decyzja nosi znamiona dowolności. Ponadto wskazano, że orzeczenie to zostało sporządzone m.in. przez lekarza, który mimo wysokich kwalifikacji zawodowych nie posiada specjalizacji uprawniającej do wydania orzeczeń o rozpoznaniu choroby zawodowej. Na wynik dokonanych ustaleń nie pozostawało bez wpływu pominięcie kart pracy jak również karty procesu technologicznego, a więc dokumentacji gromadzonej przez pracodawcę. Z udzielonych skarżącemu przez Urząd Miasta T. informacji wynika, że M. L. od [...] do chwili obecnej prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie transportu osobowego, co wymaga ustaleń odnoszących się do sposobu prowadzenia działalności gospodarczej. Pominięcie tej okoliczności prowadzi do stwierdzenia, że nie przeprowadzono oceny warunków pracy w zakresie niezbędnym do stwierdzenia związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpozna oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu udokumentowany fakt narażenia na skutki pracy w warunkach monotypii ruchowej i przeciążenia ręki prawej na stanowiskach [...], [...] i [...] oraz fakt rozpoznania przez specjalistów kompetentnych placówek służby zdrowia choroby zawodowej [...] ruchu umożliwiło wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Podniósł, że wniesienie skargi do Sądu stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w związku z okolicznością podniesioną dopiero na etapie skargi co do prowadzenia przez pracownika działalności gospodarczej. W piśmie procesowym z dnia [...] oraz na rozprawie M. L. oświadczył, iż nie rozpoczął żadnej działalności gospodarczej. Natomiast po zwolnieniu z firmy [...] podjął pracę w pogotowiu ratunkowym. Dodał, że pomimo automatyzacji w zakładzie, która następowała stopniowo nadal wykonywał szereg czynności manualnych, a detale do zgrzewania ważyły od 0,5 do 1 kg, co przy ich ilości od 2 do 4 tys. na zmianę stanowi, że wysiłek był znaczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie . Przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w tym wydawanych przez organy administracji decyzji. Kontrola ta przeprowadzana jest pod względem zgodności z obowiązującym prawem. Wyłącznie w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy Sąd kontrolujący decyzję władny jest ją wzruszyć. Przy czym Sąd, zgodnie z art. 134 wyżej powołanej ustawy bierze pod uwagę zarzuty zawarte w skardze, a także bada sprawę z urzędu. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o powyższe uregulowania nie pozwoliła na stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ocenie prawidłowości poddanej kontroli decyzji organu odwoławczego należało mieć na względzie art. 153 P.p.s.a.. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że wskazania dla organu odwoławczego zamieszczone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 listopada 2006 r. wyznaczają zakres kontroli i ocenę działań podejmowanych przez organ odwoławczy. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) rozpoznana choroba tylko wówczas może być uznana za chorobę zawodową, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Zatem dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest łączne wystąpienie trzech przesłanek w postaci pracy w warunkach szkodliwych, rozpoznanie schorzenia określonego w wykazie chorób zawodowych przez upoważnioną placówkę lekarską oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy pracą w takich warunkach a rozpoznana chorobą. W powołanym wyżej wyroku Sąd uznał, że praca wykonywana przez M. L. na stanowisku [...] w okresie od [...] do [...] wiązała się z [...] oraz [...], stwarzała zatem ryzyko powstania choroby zawodowej. Natomiast przedwczesne zdaniem Sądu było ustalenie odnoszące się do narażenia zawodowego na stanowiskach [...], [...], [...], które skarżący zajmował od [...]. W tym zakresie Sąd uznał za konieczne wyjaśnienie sprawy i uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie oceny narażenia zawodowego na tych stanowiskach pracy. Następstwem wyroku Sądu stało się podjęcie przez organ odwoławczy czynności zmierzających do wypełnienia wskazań w nim określonych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w pierwszej kolejności przeprowadzone zostało postępowanie dowodowe w zakresie warunków wykonywania pracy przez skarżącego. W tych ramach przeprowadzono dochodzenie epidemiologiczne na okoliczność przebiegu zatrudnienia oraz sposobu i warunków wykonywania pracy u skarżącej, ze szczególnym uwzględnieniem okresu pracy w latach [...] (k- 17 akt adm.). Z oceny narażenia zawodowego wynikało, że w tym okresie M. L. wykonywał w ograniczonym zakresie czynności [...] oraz [...] natomiast w osiemdziesięciu procentach czasu pracy wykonywał czynności [...]. Przedłożone przez skarżącą karty pracy pracownika dokumentujące opis wykonywanych operacji od [...] do [...] potwierdzają, że w tym okresie w przeważającym zakresie M. L. wykonywał czynności zgrzewania. Następnie w dochodzeniu ustalono rodzaj i sposób wykonywania czynności na poszczególnych stanowiskach, jak również ilość wykonywanych elementów podczas zmiany roboczej. Z opisu tych czynności wynika, że pracując jako monter pracownik dokonywał naprawy osłon cieplnych polegającej na ręcznym usunięciu usterek powstałych podczas automatycznej produkcji poprzez odginanie i zaginanie fragmentów detalu kleszczami. Natomiast praca na stanowiskach [...] i [...] polegała odpowiednio na obsłudze prasy bądź zgrzewarki poprzez ręczne ich uruchamianie przez naciskanie przycisku (w przypadku prasy), trzymanie kleszczy zgrzewarki i ściskanie przycisku uruchamiającego zgrzewarkę prawą ręką (za wyjątkiem zgrzewarki stacjonarnej - uruchamianie nożne), jak również wykonywaniu wielu czynności ręcznie, związanych z tłoczeniem bądź zgrzewaniem detali przy pomocy tych urządzeń (pobranie detali, ułożenie w urządzeniu, odłożenie, podtrzymywanie zgrzewanego detalu przy zgrzewarce stojącej). Ilość wykonywanych operacji była związana z ilością tłoczonych bądź zgrzewanych detali. W przypadku tłoczenia było to od 2 850 do 4000 sztuk detali, natomiast w przypadku zgrzewania: na zgrzewarce stojącej od 2000 do 4000 sztuk, na zgrzewarce wiszącej 7 zgrzein obejmujących od 69 do 506 sztuk detali podczas zmiany roboczej. Waga zgrzewanych detali wynosiła od 0,3 do 1,2 kg (k-18 akt adm.). Zauważyć przyjdzie, że rodzaj czynności, sposób ich wykonywania oraz ilość wykonywanych elementów opisane w karcie dochodzenia epidemiologicznego z dnia [...] zasadniczo są zbieżne z opisem dokonanym przez pracownika w piśmie z dnia [...] (k-14 akt adm.). Ponadto, co zostało potwierdzone w tym dochodzeniu epidemiologicznym, M. L. w latach [...] wykonywał czynności związane wyłącznie z ręcznym montażem osłon cieplnych polegające na zaciskaniu elementów metalowych osłon termicznych za pomocą kleszczy w ilości 430 elementów w ciągu zmiany roboczej. Mając na względzie poczynione ustalenia, w ocenie Sądu, organ zasadnie uznał, że pracownik w okresie zatrudnienia u skarżącej wykonywał czynności w warunkach monotypii ruchów i przeciążeniem kończyn górnych, co wiązało się z rodzajem i ilością powtarzalnych operacji wykonywanych manualnie w ciągu zmiany roboczej. Następnie dokumentacja zgromadzona w sprawie, obejmująca m.in. uzupełniony materiał dowodowy dotyczący warunków pracy w jakich skarżący wykonywał zatrudnienie, została przekazana do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. W orzeczeniu lekarskim z dnia [...] rozpoznano u M. L. przewlekłą chorobę [...] wywołanego sposobem wykonywania pracy określonej w poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Jak wynika z jego uzasadnienia całokształt obrazu klinicznego zobiektywizowanego specjalistyczną oceną ortopedyczną uzasadnia rozpoznanie [...] (tzw. [...]). Jednocześnie dane o narażeniu zawodowym wskazują na wykonywanie przez badanego pracy związanej z istotną monotypią ruchów i przeciążeniem w zakresie prawej ręki, co uzasadnia uznanie etiologii zawodowej schorzenia. Uznano zatem za zasadne orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. , w którym rozpoznano [...] wywołanego sposobem wykonywania pracy. Organ odwoławczy podzielił tę opinię. Również Sąd nie znajduje podstaw do jej zakwestionowania. Opinia ta została wydana w oparciu o całość materiału, w tym o uzupełniony materiał dowodowy w zakresie warunków i sposobu wykonywania pracy oraz o specjalistyczną ocenę w zakresie ortopedii, zaś zajęte w nim stanowisko zostało odpowiednio uzasadnione. Ponadto przyjdzie wskazać, że orzeczenia obu jednostek medycznych są zgodne, a ich uzasadnienia jednoznaczne i logiczne. W tej sytuacji zasadnie, zdaniem Sądu, organ przyjął, że u skarżącego zaistniały podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej określonej pod poz. [...] wykazu chorób zawodowych. Zdaniem Sądu, organ nie naruszył reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7 i 77 k.p.a. i ustalił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wniosek organu wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów (art. 80 k.p.a.), nie stanowi więc naruszenia prawa. Ponadto organ zapewnił stronie skarżącej czynny udział w postępowaniu. Okoliczność nieprzeprowadzenia dowodu z kart procesu technologicznego, w ocenie Sądu, nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy skoro w dochodzeniu epidemiologicznym przeprowadzonym z udziałem przedstawicieli skarżącej dokonano opisu czynności jakie pracownik wykonywał na zajmowanych stanowiskach, których w dalszym toku postępowania skarżąca nie kwestionowała. Natomiast przedłożone przez skarżącą i znajdujące się w aktach administracyjnych karty pracy M. L. za okres od [...] do [...] , jak już wyżej wskazano, potwierdzają ustalenia dochodzenia epidemiologicznego co do częstotliwości wykonywanych czynności na stanowiskach [...], [...], [...] . Aczkolwiek uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym narażenia zawodowego jest lakoniczne, to jednak nie można uznać, że nie spełnia norm art. 107 § 1 i 3 k.p.a., skoro organ orzekający odwołuje się w nim do ustaleń i wyników dochodzenia epidemiologicznego, a tym samym do oceny narażenia zawodowego przeprowadzonej u skarżącej. Natomiast z orzeczeń lekarskich wynika, iż rozpoznano u M. L. chorobę zawodową związaną ze sposobem wykonywania pracy u skarżącej. Orzekający w sprawie organ uprawniony był zatem do stwierdzenia u tego pracownika choroby zawodowej. Niezasadny jest zarzut naruszenia § 2 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych... , skoro w postępowaniu tym ustalono rodzaj czynności wykonywanych na poszczególnych stanowiskach, ilość tłoczonych oraz zgrzewanych detali w ciągu zmiany roboczej, jak również ich wagę, co stanowiło podstawę do oceny narażenia zawodowego dla schorzenia związanego ze sposobem wykonywania pracy. Za chybiony należy uznać zarzut, iż orzeczenie Instytutu zostało wydane przez osobę nieuprawnioną skoro obok podpisu lekarza - specjalisty chirurga, ortopedy, traumatologa, specjalisty rehabilitacji medycznej figuruje podpis drugiego lekarza specjalisty medycyny pracy. Ponadto podnoszona okoliczność, iż zmiana w [...] zajmowanego przez pracownika stanowiska związana była z automatyzacją pracy oraz ograniczeniem operacji wykonywanych ręcznie, jak wykazało dochodzenie epidemiologiczne, nie wyeliminowało czynności wykonywanych ręcznie, których rodzaj oraz ilość została w tym dochodzeniu ustalona. Przyjdzie jednocześnie zauważyć, że zgodnie z utrwalonym poglądem panującym w orzecznictwie sądów administracyjnych, aktualnym również na tle obowiązujących przepisów, wystąpienie szkodliwych czynników w środowisku pracy nie musi być zawinione przez pracodawcę lecz wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika szkodliwego tylko dla jednego pracownika, z uwagi na jego osobniczą wrażliwość (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1994 r. sygn. akt I SA 1640/93 opublik. ONSA 1995/1/28, wyrok NSA z dnia 27 lutego 1998 sygn. akt I SA 1862/97, LEX nr 45840). W świetle analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie jak również wykonanych czynności procesowych przez organ odwoławczy, które odpowiadają wskazaniom zamieszczonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 listopada 2006 r. skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi. Okoliczność, iż skarżący miał zarejestrowaną działalność gospodarczą nie stanowiła takiej okoliczności, która powodowałaby uchylenie decyzji skoro w postępowaniu epidemiologicznym wykazano, że M. L. będąc zatrudniony u skarżącej był narażony na powstanie rozpoznanego u niego schorzenia, co wynikało ze sposobu wykonywania pracy. Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zawarte w skardze zarzuty nie doprowadziły do podważenia jej legalności. Dlatego skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).