I OZ 381/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 106/08 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. C. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby p o s t a n a w i a: uchylić zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia 4 marca 2008 r. T. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny z dnia [...] nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w P. o zwolnieniu T. C. ze służby. Jednocześnie T. C. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Po 106/08 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż stosownie do postanowień art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji wskazał, iż realizacja decyzji o wydaleniu T. C. ze służby spowoduje niewątpliwie trudne do odwrócenia konsekwencje, zawieszenie bowiem skarżącego w czynnościach służbowych, trwające ponad rok i półtora miesiąca, a następnie okres po 31 stycznia 2008 r., obejmuje znaczący okres aktywności życiowej i zawodowej skarżącego, w którym jego uprawnienia emerytalne nie ulegną poprawie. Pozostawanie zaś poza służbą nie przywróci skarżącemu szans na awans i uniemożliwi prawidłowy rozwój zawodowy. Jak podniósł Sąd I instancji, przed Trybunałem Konstytucyjnym pod sygnaturą K 1/08 toczy się sprawa z wniosku Zarządu Głównego NSZZ Policjantów o zbadanie zgodności z art. 2 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP m.in. art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 21 lipca 2006 r., w zakresie, w jakim ustala dwunastomiesięczny termin zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego lub skarbowego. Zdaniem Sądu I instancji zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z tej przyczyny nie byłoby celowe, gdyż prowadziłoby do pogorszenia sytuacji faktycznej skarżącego, który oczekuje pewności prawnej w jego sytuacji życiowej. Ponadto, Sąd I instancji podkreślił, iż skarżący w żaden sposób nie przyczynił się do upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych; z postanowień Prokuratora bądź Sądu nie wynika bowiem, aby skarżący utrudniał śledztwo bądź uchylał się od udziału w czynnościach procesowych. Pismem z dnia 23 kwietnia 2008 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na opisane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 106/08. W treści zażalenia podniesiono, iż oczywistym jest, że zwolnienie policjanta ze służby w Policji, zarówno na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), jak i art. 41 ust. 1 pkt 3 (wymierzenie kary dyscyplinarnej), czy też w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 tej ustawy (tzw. oczywistość czynu) może wywołać negatywne skutki dla policjanta, w tym w szczególności pozbawienie go środków do życia. Jednakże w chwili obecnej, zdaniem organu, nie sposób stwierdzić, czy pozostawanie poza służbą - nawet w przypadku przywrócenia do służby - nie przywróci skarżącemu szans na awans i uniemożliwi prawidłowy rozwój zawodowy. Tymczasem, jak podnosi Komendant Wojewódzki Policji, nawet wobec złożonego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, pozostaje on nadal w obrocie prawnym stanowiąc podstawę do zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia go w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności możliwe jest jedynie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z 8 listopada 2006 r., II FZ 666/06; postanowienie NSA z 28 czerwca 2007 r., II OZ 557/07). Zaznaczyć należy, że w obszernym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji przytoczył ustalenia, których skarżący w ogóle nie podniósł we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek T. C. o wstrzymanie wykonania decyzji sformułowany w piśmie przesłanym wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego poprzestaje jedynie na ogólnym i lakonicznym powołaniu się na art. 61 § 3 P.p.s.a. i nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia nakierowanego na przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogłyby być oceniane w świetle przesłanek wstrzymania zaskarżonego aktu uregulowanych w wymienionym przepisie. W oparciu o dokumenty przedstawione w niniejszej sprawie, w świetle brzmienia art. 61 § 3 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, nie wskazuje żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie jej wykonania. Skutki wykonania tej decyzji nie zostały dokładnie określone w uzasadnieniu złożonego wniosku, a niebezpieczeństwo ich wystąpienia w bezpośrednim wyniku wykonania decyzji nieuprawdopodobnione. Wobec powyższego, w niniejszej sprawie nie można uznać, aby decyzja w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby spełniała przesłanki wyrządzenia znacznej szkody. Niezależnie od tego zauważyć należy, że brak akt administracyjnych w przekazanej do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu sprawy, nie pozwala na skontrolowanie zaskarżonego postanowienia pod kątem zgodności ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji. Na marginesie dodać należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie tworzy powagi rzeczy osądzonej i nie uniemożliwia ponowienia wniosku. Według art. 61 § 4 P.p.s.a. tego rodzaju postanowienia mogą być zmieniane i uchylane w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.