II OSK 52/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Małgorzata Stahl /spr./ Sędziowie : Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia NSA del. Janina Kosowska Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. I., J. R., J. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 622/06 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 lipca 2008r., sygn. akt II SA/Kr 622/06, na skutek skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej spółki 755 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Prezydent Miasta Krakowa po rozpatrzeniu wniosku A. I., J. R. oraz J. R. decyzją z dnia [...] października 2005 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku [...]". Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późniejszymi zmianami), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164 poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że teren objęty przedmiotowym wnioskiem nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano uzgodnienia organów w zakresie wymaganym przez art. 53 ust. 4 powołanej ustawy, a także opinie: Wydziału Gospodarki Komunalnej UMK w zakresie komunikacji, Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK w zakresie ochrony środowiska, Biura Planowania Przestrzennego UMK, Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie w zakresie ochrony konserwatorskiej z uwagi na nadzór archeologiczny oraz Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej. Spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co znajduje odzwierciedlenie w załączniku nr 1 do decyzji. Ponadto teren inwestycji jest objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999, Nr 15, poz. 13 9 z późniejszymi zmianami). Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a jej projekt został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. W odwołaniu od powyższej decyzji "[...]" Sp. z o.o. będąca użytkownikiem wieczystym działki nr [...] sąsiadującej z terenem inwestycji zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazała, że w przyszłości obiekt hotelowy ma być budowany na działce nr [...], jednakże obecnie żadna działka sąsiednia nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wymaga istnienia zabudowy do której następuje nawiązanie. Obiekt budowlany zaznaczony na załączniku graficznym do decyzji na działce nr [...] i opisany literą "h" nie jest obiektem hotelowym, lecz budynkiem stacji paliw. Błędne jest więc ustalenie organu I instancji, że istnieje działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej zabudowana w sposób, który pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy odnośnie kontynuacji funkcji. Ponadto w odwołaniu zarzucono naruszenie art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronom postępowania czynnego w nim udziału, spółka nie została bowiem zawiadomiona o zebraniu całego materiału dowodowego, nie była też pouczona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona wprawdzie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o możliwości zapoznania się z aktami w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia, jednakże miało to miejsce na początku postępowania, przed uzyskaniem stosownych uzgodnień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Odnosząc się do podniesionych zarzutów Kolegium wskazało, że za działki sąsiednie, do których zabudowy planowana inwestycja ma nawiązywać stanowiąc kontynuację, uznano działki nr [...],[...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. K. Wyjaśniono przy tym, że pod pojęciem działki sąsiedniej należy rozumieć nie tylko bezpośrednie sąsiedztwo, tj. graniczenie danej działki z działką, na której planowana jest inwestycja, ale również sąsiedztwo dalsze. Zarówno pojęcie kontynuacji funkcji, jak i pojęcie działki sąsiedniej winno być interpretowane w sposób szeroki, mając na uwadze zarówno zasadę wolności zagospodarowania, jak i ochrony ładu przestrzennego i zastanego sposobu zagospodarowania terenu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 10 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, iż - jak wynika z akt sprawy - Spółka była zawiadomiona o wszczęciu postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji oraz o prawie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, ponadto w dniu [...] maja 2005 r. otrzymała postanowienie wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa przez Dyrektora Zarządu Dróg i Komunikacji w Krakowie. Kolegium przyznało, że przed wydaniem decyzji organ I instancji winien był wezwać strony do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, niemniej okoliczność ta nie pozbawiła w istocie strony odwołującej się czynnego udziału w postępowaniu. Skoro bowiem o prowadzeniu postępowania w przedmiotowej sprawie spółka była powiadomiona, stąd też w każdym czasie przysługiwało jej prawo zapoznawania się z aktami sprawy, jak również zgłaszania uwag bądź zastrzeżeń. Tymczasem żadna ze stron nie wniosła uwag ani zastrzeżeń w toku całego postępowania. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "e-hotel" Sp. z o.o. w Krakowie zarzucając jej: 1. naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy (...) poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że określone w decyzji warunki zabudowy (linia zabudowy, wysokość projektowanego budynku) są zgodne z tymi przepisami, 2. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 73 § 1 k.p.a. poprzez błędną ich interpretację i uznanie, że niezapewnienie skarżącemu udziału w postępowaniu przed organem I instancji, a w szczególności nieudostępnienie skarżącemu akt i w konsekwencji uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału w sprawie nie naruszyło zasad postępowania oraz nie wpłynęło na treść wydanej przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji, 3. naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie i brak zawiadomienia przez organ odwoławczy o wszczęciu postępowania odwoławczego, 4. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie i brak dostatecznego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy przez organ odwoławczy. Wobec powyższego skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że dokonana sądowa kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wyjaśnił Sąd, na podstawie art. 53 ust. 4 i 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy powinna być poprzedzona uzgodnieniami - dokonywanymi w trybie art. 106 § 4 k.p.a. - ze wskazanymi tam szczegółowo organami administracji. Przedmiotem uzgodnienia nie jest jednak wniosek strony, ani też "zamiar inwestycyjny" (jak to wynika z pisma organu I instancji - k. 75 oraz z postanowienia - k. 91), bowiem zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne uruchomione wnioskiem strony. Wszczęcie zaś postępowania uzgodnieniowego następuje na wniosek organu wydającego decyzję. Organ ten, występując o dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora, przekazuje projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), przy czym projekt decyzji o warunkach zabudowy powinien być przedstawiony organowi uzgadniającemu w stanie kompletnym, czyli wraz załącznikami stanowiącymi integralną jej część. W ocenie Sądu, uzgodnienie wydane w niniejszej sprawie nie spełnia tego warunku, przez co zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto w aktach sprawy w ogóle brak jest projektu decyzji, wbrew przeciwnemu twierdzeniu organu odwoławczego - jedynie na załącznikach do decyzji znajdują się adnotacje, że ich projekt przygotowała mgr inż. arch. M. S. – W. (osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego architektów). Nie jest to wystarczające do uznania, że art. 60 ust. 4 omawianej ustawy został zrealizowany, bowiem przepis ten wymaga sporządzenia przez osobę upoważnioną projektu decyzji, a nie wyłącznie projektu załączników do niej. Ponadto – jak zaznaczył Sąd, - jako załączniki do decyzji, stanowiące jej integralną część, organ I instancji wymienił: warunki zabudowy terenu oraz wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej, a także linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w skali 1:1000 wraz z częścią graficzną wyników analizy urbanistyczno- architektonicznej, o której mowa w § 3 ust. 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Załącznik nr 1 zawiera stwierdzenie: "w celu ustalenia wymagań dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego analizą objęto obszar wyznaczony na podstawie § 3 ww. rozporządzenia. Granice obszaru określono na mapie ewidencji gruntów w skali 1:1000, stanowiącej załącznik graficzny do niniejszej decyzji". W rzeczywistości jednak na załączniku graficznym do decyzji obszar analizowany nie został zaznaczony. Ani z treści decyzji, ani też z załączników do niej nie wynika, które działki były brane pod uwagę przy wyznaczaniu parametrów dla nowej zabudowy. Granice obszaru analizowanego zostały wprawdzie zaznaczone na załączniku graficznym do analizy urbanistyczno - architektonicznej, jednakże pominięcie ich w treści decyzji narusza § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten stanowi bowiem, że warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. W ocenie Sądu I instancji należy go interpretować szeroko - w decyzji (i w załącznikach do decyzji) powinny być określone nie tylko parametry nowej zabudowy, lecz także sposób ich ustalenia. Organ wydający decyzję powinien więc w sposób jasny i zrozumiały dla stron postępowania wyjaśnić, które działki sąsiednie - i dlaczego - brano pod uwagę przy sporządzaniu analizy, jakie średnie wartości uzyskano wyliczając parametry wymagane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz ewentualnie dlaczego uzasadnione było odstąpienie od wartości uśrednionych, wynikających z analizy. Zaskarżona decyzja wprawdzie określa warunki, jakie przyszła inwestycja powinna spełniać, jednakże odnośnie sposobu ich obliczenia poprzestaje na stwierdzeniu, że wartości te wyliczono zgodnie z przepisami wymienionego rozporządzenia. Strona, której doręczono decyzję wraz z załącznikami nie ma zatem możliwości skontrolowania, czy rzeczywiście przepisy rozporządzenia zostały zachowane, bowiem nie wie jaki obszar był brany pod uwagę jako punkt odniesienia dla ustalenia paramentów nowej zabudowy, ani też jakie są cechy zabudowy na obszarze analizowanym. Brak wyjaśnienia tych okoliczności stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Kolejne uchybienie dostrzeżone przez Sąd I instancji dotyczy określonych w decyzji wartości: szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się bowiem uwagę, że wartości dotyczące wskaźników nowej zabudowy powinny być określone konkretnie i jednoznacznie, a nie za poprzez określenie wartości minimalnych lub maksymalnych. Zdaniem Sądu, w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji doszło również do naruszenia przepisów postępowania przewidujących zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie było ustalenie kręgu osób, które mają przymiot strony, a następnie powiadamianie ich o wszczęciu postępowania i podjętych czynnościach oraz doręczenie im wydanych w sprawie decyzji. W niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania, zgodnie z ogólnie przyjętym założeniem, iż interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy warunków zabudowy mają właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, natomiast organ II instancji, doręczając swoją decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. pominął jedną ze stron, a mianowicie "[...]" Sp. z o.o. - właściciela działek nr [...] i [...]. Strona ta wprawdzie została wymieniona w rozdzielniku do decyzji SKO, jednakże w aktach przesłanych Sądowi brak jest dowodu doręczenia jej zaskarżonej decyzji. Wyjaśniając powyższe Sąd wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie do przedłożenia kompletnych akt administracyjnych niniejszej sprawy, względnie do oświadczenia, że przesłane Sądowi akta są kompletne. W odpowiedzi na to pismo Kolegium wyjaśniło, że przesłało do WSA całość akt administracyjnych, jakimi dysponowało i nie posiada żadnych dokumentów związanych z tym postępowaniem. W oparciu o stanowisko SKO należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja nie została doręczona "[...]" Sp. z o.o., tym samym strona została bez swojej winy pozbawiona możliwości udziału w sprawie, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jak wskazał Sąd, w ponownym postępowaniu organy administracji powinny usunąć wszystkie wskazane wyżej naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. R., reprezentowany przez adwokata, podnosząc zarzut naruszenia przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez brak uczestnictwa w postępowaniu - w charakterze jego uczestnika - następcy prawnego osoby, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, w sytuacji, gdy wynik postępowania dotyczy jego interesu prawnego. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że umową z dnia [...] marca 2007 r. sporządzoną w formie aktu notarialnego rep. [...] Nr [...] (not. M. W.), załączoną do skargi kasacyjnej, uczestnik postępowania administracyjnego M. Z. dokonał przeniesienia prawa własności nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy dla Krakowa — P. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...], składającej się z działki nr [...] obr. [...] jedn.ewid. K., tj. nieruchomości bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji, dla której ustalono sporne warunki zabudowy. Wskutek dokonania wyżej wskazanej czynności prawnej prawo własności nieruchomości sąsiadującej z inwestycją zostało przeniesione na J. M. Dowodu powyższego skarżący nie mógł przedłożyć w toku postępowania, ponieważ dowiedział się o nim dopiero po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, przeniesienie bowiem prawa własności nastąpiło w trakcie postępowania toczącego się przed Sądem I instancji. Mimo to, jak wynika z akt sprawy, J. M. nie został o fakcie prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego bez swej winy nie uczestniczył w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie zawiadamiano go o terminach rozpraw, brak jest również dowodów doręczeń jakichkolwiek pism w sprawie. Co więcej przez cały tok postępowania za uczestnika uznawano poprzedniego właściciela nieruchomości, tj. M. Z., jemu doręczając korespondencję. Wobec powyższego postępowanie obarczone jest zgodnie z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., wadą nieważności, a to z uwagi na fakt, iż nie brała w nim udziału osoba, która z mocy prawa jest uczestnikiem postępowania, tj. J. M. Skarżący wskazał również, iż w niniejszej sprawie wykluczone jest zastosowanie art. 33 § 2 p.p.s.a., bowiem przepis ten reguluje pozycję procesową osób, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym, mimo że mogły do niego przystąpić. Nie może zaś dotyczyć osoby, która nie miała żadnej prawnej możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym, a to z uwagi na fakt, iż nie istniał wówczas jej interes prawny, którego mogłaby bronić. Ponadto posłużenie się w tym przypadku art. 33 § 1 p.p.s.a. będzie przejawem dyskryminacji J. M. w stosunku do innych właścicieli nieruchomości sąsiadujących z inwestycją. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Skarżący zarzuca w niej – i tak badaną z urzędu przez Naczelny Sąd Administracyjny - nieważność postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. przez pozbawienie ochrony praw osobie, która stosownie do art. 33 § 2 p.p.s.a. jest uczestnikiem postępowania. Wskazać należy, że zgodnie z art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. W rozpoznawanej sprawie niesporny jest fakt, że jednym z uczestników postępowania administracyjnego prowadzonego w sprawie ustalenia warunków zabudowy zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa budynku [...]" był M. Z. Nie ulega również wątpliwości, że M. Z. był uczestnikiem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie ze skargi wniesionej w dniu 19 kwietnia 2006 r. przez [...] Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lutego 2006 r. Zauważyć w tym miejscu należy, że krąg postępowania sądowoadministracyjnego jest uregulowany w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i co do zasady opiera się na adresatach zaskarżonej decyzji, gdyż sąd bada prawidłowość zaskarżonej decyzji według stanu prawnego i faktycznego na moment jej wydania. Nie można więc skutecznie podnieść zarzutu pozbawienia strony możności obrony swych praw w sytuacji, gdy dopiero z nadesłanego wraz ze skargą kasacyjną aktu notarialnego z dnia [...] marca 2007 r. wynikało, że M. Z. zbył nieruchomość gruntową położoną w Krakowie – B., dz. K. stanowiącą działki nr [...] i nr [...], przenosząc jej własność na J. M. Dodatkowo podkreślić należy, że dotychczas - mimo nabycia własności nieruchomości, która znajduje się w strefie oddziaływania planowanej inwestycji – J. M. nie złożył wniosku o dopuszczenie go do udziału w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz nie zostało wydane postanowienie sądu o jego dopuszczeniu do udziału w postępowaniu sądowoadmninistracyjnym w charakterze uczestnika. Nie można zatem w niniejszej sprawie mówić o wystąpieniu nieważności postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie występują również pozostałe przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zważywszy zatem, że zarzut skargi kasacyjnej był nieuzasadniony, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.