I OSK 1219/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 93/08 w sprawie ze skargi I. D. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie przerwania postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 93/08, oddalił skargę I. D. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie przerwania postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. I. D. została poinformowana o przerwaniu wobec niej postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji. W skardze na powyższy akt podniesiono zarzut naruszenia art. 60 i art. 31 Konstytucji RP, art. 25 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) przez jego niezastosowanie oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji (Dz. U. Nr 12, poz. 77) przez jego zastosowanie domagając się uchylenia aktu (czynności) i uznania obowiązku Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. umieszczenia jej na liście kandydatów spełniających wymogi przyjęcia do służby w Policji oraz przyjęcia jej do służby. W uzasadnieniu podano, iż na przełomie września i października 2007r. skarżąca przystąpiła do ogłoszonego postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji i w niniejszej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy w/w rozporządzenia z dnia 23 stycznia 2006 r., które utraciło moc w związku z wejściem w życie kolejnego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2007 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji (Dz. U. Nr 170, poz. 1202), z uwagi na § 30 tego ostatniego rozporządzenia przewidującego, iż do postępowań kwalifikacyjnych rozpoczętych i niezakończonych przed dniem 4 października 2007r., jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, należy stosować przepisy dotychczasowe. Wskazano na bardzo dobre i dobre wyniki etapów postępowania kwalifikacyjnego i powołano się na fakt, iż w dniu v stycznia 2008 r. otrzymała informację o stawieniu się w Komendzie Powiatowej Policji w L. celem podjęcia służby w dniu[...] stycznia 2008 r. Tymczasem w dniu [...] stycznia 2008 r. skarżąca otrzymała pismo informujące o przerwaniu prowadzonego wobec niej postępowania kwalifikacyjnego z dniem [...] stycznia 2008 r., które jednocześnie nie zawierało żadnego uzasadnienia, ani nawet wskazania przyczyny przerwania postępowania. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. skarżąca zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. o zmianę stanowiska i przyjęcie jej do służby oraz podanie przyczyny przerwania postępowania, na które otrzymała odpowiedź sprowadzającą się jedynie do przytoczenia treści przepisu § 9 ust.2 w/w rozporządzenia i wyjaśnienia, że rozstrzygnięcie o przerwaniu procedury nie jest decyzją administracyjną, w związku z czym nie wymaga uzasadnienia. Zdaniem skarżącej, brak wymogu uzasadnienia rozstrzygnięcia został wprowadzony do treści tego przepisu dopiero w rozporządzeniu MSWiA z dnia 30 sierpnia 2007 r. Powyższe jednak nie oznacza brak obowiązku wskazania przyczyny przerwania postępowania, która musi być podana, a odstąpić można tylko od jej uzasadnienia. Zarzucono również nieudostępnienie całości akt dotyczących postępowania kwalifikacyjnego. Ponadto według skarżącej, czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. w przedmiocie przerwania wobec niej postępowania kwalifikacyjnego ma charakter czynności (aktu), o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem wypowiedział się w kwestii wynikającego z przepisów prawa uprawnienia do bezstronnego i zgodnego z treścią art. 60 Konstytucji RP przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. W wyniku pozytywnego zakończenia postępowania kwalifikacyjnego, nawiązuje się stosunek, który należy do stosunków służby, a te co do zasady mają charakter administracyjnoprawny (publicznoprawny), a co za tym idzie również procedurze kwalifikacyjnej powinien zostać przyznany przymiot postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji publicznej - komendanta wojewódzkiego policji. Zdaniem skarżącej, wykazała ona, iż spełnia określone w art. 25 ustawy o Policji warunki przyjęcia do służby w Policji a przełożony przerwał postępowanie kwalifikacyjne wobec jej osoby tylko dlatego, że jest kobietą, matką samotnie wychowującą trójkę dzieci. W jej ocenie, przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w ust. 3 art. 25 ustawy o Policji, która zezwala na określenie szczegółowych zasad prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego, a nie na określenie warunków dostępu do służby, czy udzielenie kompetencji do odmowy przyjęcia do służby publicznej. Rozporządzeniem mogą być uregulowane tylko zagadnienia drugorzędne o charakterze techniczno-organizacyjnym. Informowanie o przerwaniu postępowania bez podawania przyczyn, jest niezrozumiałe w kontekście uregulowań dotyczących dostępu do akt takiego postępowania, bowiem zgodnie z art. 51 ust. 3 Konstytucji, każdy ma prawo dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych., które można ograniczyć w ustawie. W postępowaniu tym zastosowanie znajdują regulacje ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2002r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) oraz ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. 2005r. Nr 196, poz. 1631 ze zm.). Z przepisu art. 32 ustawy o ochronie danych osobowych i art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych wynika, że kandydat do służby w Policji ma prawo wglądu do całości akt dotyczących postępowania rekrutacyjnego. Ograniczanie dostępu do informacji, co stanowi przyczynę przerwania postępowania rekrutacyjnego jest bezcelowe i nie będzie podlegać jakiejkolwiek kontroli, a przełożony właściwy w sprawach postępowania kwalifikacyjnego będzie mógł zupełnie dowolnie decydować o dostępie do służby publicznej. Zdaniem skarżącej, wolą ustawodawcy nie było udzielenie takiej kompetencji komendantom wojewódzkim policji, w związku z czym, jej zdaniem, przepis ten został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej i nie może stanowić podstawy prawnej jakichkolwiek działań administracji publicznej, a już w szczególności w kwestii praw obywatelskich. Ponadto akt przerwania postępowania powinien być wyrażony w postaci decyzji administracyjnej, aby z jej uzasadnienia można było się dowiedzieć dlaczego nie została przyjęta do służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż w istocie podstawę rozpatrzenia niniejszej sprawy stanowią przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji (Dz. U. Nr 12, poz.77) jednocześnie podnosząc, iż postępowanie kwalifikacyjne w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby, a także czynność przerwania tego postępowania nie jest czynnością z zakresu administracji publicznej podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Z tego względu, przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie ma tu zastosowania. Zdaniem organu, nie można też mieć roszczenia o przyjęcie do służby w Policji. Na rozprawie skarżąca doprecyzowała wniosek, domagając się stwierdzenia bezskuteczności czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. polegającej na przerwaniu postępowania kwalifikacyjnego skarżącej do służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargę oddalił. Przede wszystkim Sąd stwierdził, iż skarżąca wyczerpała tryb odwoławczy w postaci skierowania do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. wezwania z dnia [...] stycznia 2008 r. o zmianę stanowiska i przyjęcia jej do służby w Policji. Ponadto wbrew odmiennemu stanowisku organu, sprawa niniejsza jest sprawą z zakresu administracji publicznej podlegającą kontroli sądu administracyjnego pod względem legalności na podstawie przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Będący bowiem przedmiotem zaskarżenia akt jest czynnością, o jakiej mowa w w/w przepisie prawa. Jest bowiem aktem zewnętrznym, skierowanym do podmiotu indywidualnego spoza struktury organizacyjnej organu administracji publicznej, ma charakter publicznoprawny i dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa. Procedura kwalifikacyjna dotycząca przyjęcia do służby w Policji posiada przymiot postępowania o charakterze administracyjnym a czynność podejmowana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji podlega kontroli sądu. Również przepisy tego rozporządzenia będą miały zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na wszczęcie postępowania kwalifikacyjnego przed dniem 4 października 2007 r. - co uznano za okoliczność bezsporną. W dalszej kolejności WSA wskazał, iż o czynności przerwania postępowania kwalifikacyjnego, którą podejmuje właściwy przełożony, kandydat do służby jest jedynie powiadamiany pisemnie. Natomiast z przepisu § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia nie wynika obowiązek organu podejmującego czynność co do uzasadniania stanowiska w tym względzie, czy podawania przyczyn przerwania postępowania kwalifikacyjnego i nie można w tej sytuacji czynności będącej przedmiotem zaskarżenia w sprawie zarzucić naruszenia przepisów prawa. Czynność ta podlega kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z prawem w ograniczonym zakresie i w związku z jej charakterem w postaci działania dyskrecjonalnego. Sąd administracyjny nie bada przyczyn przerwania postępowania kwalifikacyjnego oraz zasadności podjęcia owej czynności. Bada jedynie, czy czynność ta została podjęta z zachowaniem określonej przepisami prawa procedury, nie wnikając w zasadność jej podjęcia pod względem merytorycznym. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, iż z żadnego przepisu ustawy o Policji, jak również przepisów rozporządzenia MSWiA z dnia 23 stycznia 2006 r. nie wynika, by kandydatowi do służby w Policji służyło roszczenie o przyjęcie. Ponadto, zdaniem WSA, wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej, będący podstawą prawną podjętej czynności przepis § 9 ust. 2 wyżej powołanego rozporządzenia MSWiA z dnia 26 stycznia 2006 r. nie został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 25 ust. 3 ustawy o Policji, gdyż przepis ten upoważnia Ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji, w tym w stosunku do osób, o których mowa w ust. 2 (tj. osób, które mają być przyjęte do służby w oddziałach prewencji Policji, a które nie mają wykształcenia średniego). Na podstawie powyższego upoważnienia ustawowego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji (Dz. U. Nr 12, poz. 77). Regulacja zawarta w § 9 ust. 2 tego rozporządzenia, będąca materialnoprawną podstawą zaskarżonej czynności mieści się w pojęciu zasad prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji. Nie można w tej sytuacji uznać za zasadny podniesiony w skardze zarzut. Nie można także w tej sytuacji uznać za skuteczny również zarzut naruszenia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Ustanowione zaś w art. 51 ust. 3 Konstytucji RP prawo każdego, dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych, zostało skonkretyzowane w ustawach szczególnych, a ograniczenia tego prawa są odrębną sprawą, podlegającą kontroli sądu w trybach uregulowanych w tych ustawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony akt w niczym nie narusza art. 60 Konstytucji RP. Zgodnie z owym przepisem prawa obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. Prawo to w zakresie dostępu do służby w Policji zostało skonkretyzowane w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990r. tekst jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz.277 ze zm.), a szczegółowe zasady prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji, w dacie prowadzenia tego postępowania w niniejszej sprawie, były uregulowane rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 r. (Dz. U. Nr 12, poz. 77). Regulacja zawarta w § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia w niczym nie narusza przepisu art. 60 Konstytucji RP przez to, że daje organowi prowadzącemu postępowanie kwalifikacyjne możliwość przerwania postępowania kwalifikacyjnego w formie czynności o charakterze dyskrecjonalnym. Od powyższego wyroku złożono skargę kasacyjną zarzucając: 1) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj.: a) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a.) w związku z art. 3 § 2 pkt. 4 oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) przez błędne uznanie przez sąd I instancji, że: - zaskarżona przed sądem I instancji czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. została podjęta z zachowaniem określonej przepisami prawa procedury i nie naruszała postanowień § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji (Dz. U. Nr 12, poz. 77) oraz art. 7 i art. 8 ust.2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 25 ust.1 pkt.3 - 5, art. 26 ust.1 pkt.1 - 3, art. 32 ust.1 pkt.3 - 4 i pkt.6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.), oraz art. 2 i art. 51 ust.3 - 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, - akceptacja przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. działania Komendanta Powiatowego Policji w L., które naruszało art. 26 ust.1 pkt.1 - 2 i art. 29 ust.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.) oraz art. 42 ust.3 pkt.1 - 5 i art. 42 ust.8 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 roku o ochronie informacji niejawnych (tekst jednolity: Dz. U. 2005 r. Nr 196 poz. 1631 ze zm.), nie sprzeciwiała się przepisom art. 7 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, co miało wpływ na wynik sprawy, - działanie Komendanta Powiatowego Policji w L. nie naruszyło przepisów art. 26 ust.1 pkt.1 - 2 i art. 29 ust.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.) oraz art. 42 ust.3 pkt.1 - 5 i art. 42 ust.8 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 roku o ochronie informacji niejawnych (tekst jednolity: Dz. U. 2005 r. Nr 196 poz. 1631 ze zm.) w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji pominął również art. 135 p.p.s.a. i nie zastosował przewidzianych ustawą środków prowadzących do usunięcia naruszeń; b) art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. i art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez nie rozpoznanie przez Sąd I instancji istoty sprawy w całości, w tym: zaniechanie merytorycznej analizy podniesionych w toku postępowania zarzutów, które mają wpływ na treść rozstrzygnięcia i dotyczą naruszenia przez organ przepisów art. 7 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 25 ust.1 pkt.3 - 5, art. 26 ust.1 pkt. 1 - 2 i art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.) oraz w zw. z art. 42 ust.3 pkt. 1 - 5 i art. 42 ust.8 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 roku o ochronie informacji niejawnych (tekst jednolity: Dz. U. 2005 r. Nr 196 poz. 1631 ze zm.), oraz w zw. z art. 51 ust. 3 - 4 i art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, a także pominął ustalenie stanu faktycznego w zakresie sposobu zebrania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia, zamknął rozprawę pomimo niedostatecznego wyjaśnienia sprawy i wydał wyrok na podstawie niekompletnych akt postępowania kwalifikacyjnego, co w świetle treści art. 106 § 3 p.p.s.a., który ogranicza zakres uzupełniających czynności dowodowych dopuszczanych w postępowaniu przed sądem I instancji do dowodów z dokumentów, bezpośrednio doprowadziło do ograniczenia możliwości dowodowych skarżącej i wyłączyło pełne rozpoznanie sprawy. c) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu I instancji było stwierdzenie: naruszenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. art. 7 i art. 8 ust.2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 25 ust.1 pkt.3 - 5, art. 26 ust.1 pkt.1 - 3, art. 32 ust.1 pkt.3 - 4 i pkt.6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.) oraz art. 2 i art. 51 ust.3 - 4 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy oraz przez akceptację działań Komendanta Powiatowego Policji w L. naruszających art. 26 ust.1 pkt.1 - 2 i art. 29 ust.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.) i art. 42 ust.3 pkt.1 - 5 i art. 42 ust.8 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 roku o ochronie informacji niejawnych i mogących mieć wpływ na wynik sprawy a także, niewłaściwej wykładni i niewłaściwego zastosowania jako podstawy przerwania postępowania kwalifikacyjnego przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji (Dz. U. Nr 12, poz. 77) i uznanie zaskarżonej czynności za bezskuteczną; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji (Dz. U. Nr 12, poz. 77) przez błędną jego wykładnię polegającą na tym, że przy jego wykładni sąd I instancji pominął treść art. 8 ust.2, art. 60, art. 32 ust.1 - 2, art. 31 ust. 3 i art. 92 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 25 lit. c Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych co skutkowało jego niewłaściwym zastosowaniem, § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji (Dz. U. Nr 12, poz. 77) przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż pismo zawiadamiające o przerwaniu postępowania jest pismem technicznym, nie mającym znaczenia dla samego aktu przerwania, a także przez przyjęcie iż przepis ten zezwala na zaniechanie wskazania przyczyny przerwania postępowania, c) art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity: Dz. U. 2007 r. Nr 43 poz. 277 ze zm.) przez błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zawarty w nim katalog warunków dostępu do służby w Policji nie jest katalogiem zamkniętym i możliwe jest jego poszerzenie przez przełożonych właściwych w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji d) art. 25 ust. 3 ustawy o Policji przez jego niewłaściwą wykładnię polegająca na przyjęciu, iż delegacja ta zawiera upoważnienie do wydania przepisów ograniczających dostęp do służby w Policji i nie jest niezgodna z art. 92 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobowiązany był do zbadania czy czynność przerwania postępowania została podjęta z zachowaniem określonej przepisami prawa procedury czego nie uczynił. Regulacja sposobu procedowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji określona w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji nie jest kompleksowa, bowiem oprócz niego mają zastosowanie przepisy Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, które zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 stosuje się bezpośrednio, a także ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.) i ustawa z dnia 22 stycznia 1999 roku o ochronie informacji niejawnych (tekst jednolity: Dz. U. 2005 r. Nr 196 poz. 1631 ze zm.). W toku postępowania kwalifikacyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy a związane były z gromadzeniem danych o "innych przyczynach" w rozumieniu § 9 ust. 2 wskazanego rozporządzenia, mogących stanowić podstawę do przerwania postępowania kwalifikacyjnego wobec skarżącej. Z akt sprawy wynika, że Komendant Wojewódzki Policji we W. będąc organem właściwym do prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego i jednocześnie administratorem danych osobowych skarżącej naruszył przepisy art. 7 w zw. z art.8 ust.2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 25 ust.1 pkt.3 - 5, art. 26 ust.1 pkt.1 - 3, art. 32 ust.1 pkt. 3 - 4 i pkt. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.), oraz art. 2 i art. 51 ust. 4 Konstytucji przez to, iż organ po uzyskaniu od Komendanta Powiatowego Policji w L. danych dotyczących zadłużenia skarżącej a zgromadzonych w toku prowadzonego przez Komendanta Powiatowego Policji postępowania sprawdzającego nie tylko nie powiadomił o źródle ich pochodzenia i prawie dostępu do nich, ale wręcz uniemożliwił jakikolwiek wgląd do nich (wynika to wprost z akt sprawy). Skarżąca dopiero na etapie postępowania przed sądem administracyjnym mogła zapoznać się z nimi. Zdaniem skarżącej, Komendant Wojewódzki Policji we W. nie miał podstaw prawnych do przetwarzania (włączenia do zbioru) danych skarżącej zgromadzonych w toku postępowania sprawdzającego. Skarżąca nie mogła więc skorzystać, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, ze środków ochrony swoich praw przewidzianych w tej ustawie a w szczególności z żądania zaprzestania ich przetwarzania w związku z tym, że zostały zebrane w sposób sprzeczny z ustawą i są niekompletne np. brak było informacji, że z mężem pozostawała w separacji. Ponadto włączając do akt postępowania kwalifikacyjnego dane przekazane przez skarżącą do celów postępowania sprawdzającego Komendant Wojewódzki Policji naruszył również przepis art. 26 ust.1 pkt. 1-3 ustawy o ochronie danych osobowych, gdyż dane te zostały w sposób nieuprawniony przekazane przez Komendanta Powiatowego Policji, co za tym idzie także ich przetwarzanie (włączenie do akt postępowania kwalifikacyjnego) było również sprzeczne z prawem. Podniesiono, że dane te zostały udostępnione przez skarżącą Komendantowi Powiatowemu Policji w L. dla celów postępowania sprawdzającego, a nie Komendantowi Wojewódzkiemu Policji we W. do postępowania kwalifikacyjnego i przez to złamał zasadę zaufania obywatela do organów państwa. Zatem uzyskując te dane od Komendanta Powiatowego Policji w L. Komendant Wojewódzki Policji we W. powinien był dopełnić obowiązku z art. 25 ust. 1 i nast. ustawy o ochronie danych osobowych. Bez znaczenia jest zapis § 7 rozporządzenia stanowiącego, że postępowanie sprawdzające jest etapem postępowania kwalifikacyjnego. Regulacja postępowania sprawdzającego jest regulacją ustawową i zapisy jakiegokolwiek rozporządzenia nie mogą mieć wpływu na określenie podmiotów uprawnionych do przeprowadzenia tego postępowania i zbierania danych udostępnianych przez kandydata na potrzeby tego postępowania. Skarżąca nie podniosła zarzutu naruszenia tych przepisów w skardze na czynność z uwagi na brak takiej możliwości z powodu nieudostępnienia akt postępowania, natomiast Sąd I instancji mógł jednak i powinien to zrobić stosując przepis art. 134 § 1 p.p.s.a i tym samym nie zrealizował nałożonego na niego przez przepis art. 1 § 1 i art.1 § 2 p.u.s.a. Naruszenie art. 7 Konstytucji przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. polegało na zaaprobowaniu naruszenia przepisów ustawy przez Komendanta Powiatowego Policji w L. Zdaniem skarżącej, Komendant Powiatowy Policji w L. nie mógł przekazać danych zgromadzonych w toku prowadzonego wobec skarżącej postępowania sprawdzającego do Komendy Wojewódzkiej Policji gdyż: nie było pisemnego żądania, również w rozumieniu art. 29 ust. 3 ustawy o ochronie danych osobowych, nie złożono odwołania o którym mowa w pkt 3, Komendant Wojewódzki Policji nie prowadził wobec skarżącej postępowania sprawdzającego i nie był osobą upoważnioną do obsady stanowiska, gdyż organem właściwym do mianowania skarżącej na stanowisko był Komendant Powiatowy w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a i 135 p.p.s.a., ponieważ zupełnie pominął kwestie związane z postępowaniem sprawdzającym, mimo iż skarżąca w swoim piśmie podnosiła zarzuty naruszenia w toku tego postępowania przepisów. Dodatkowo w piśmie z dnia 6 marca 2008 r. skarżąca zarzuciła brak w aktach sprawy arkusza oceny kandydata, którego odpis został doręczony stronie przeciwnej. Strona nie zakwestionowała twierdzeń skarżącej w zakresie braku tego dokumentu, nie dołączyła go do akt jak również nie zajęła stanowiska w tej kwestii. Mimo niewyjaśnienia tego zarzutu Sąd wbrew treści art. 133 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a podjął rozstrzygnięcie, podczas gdy dokument ten mógł mieć istotne znaczenie dowodowe. Arkusz ten zawiera bowiem wiersz pt. "etapy decyzyjne" w którym uwidacznia się "decyzję" o umieszczeniu kandydata na "liście kandydatów do służby" oraz "przyjęcie do służby". Ustalenie, że wskazane etapy decyzyjne zapadły wpłynęłyby na ocenę dopuszczalności przerwania postępowania kwalifikacyjnego. Przede wszystkim uznać należy, że zatwierdzenie listy kandydatów do służby stanowi ostatni etap postępowania kwalifikacyjnego i zarazem jego zakończenie. Zatem uznać by należało, że czynność przerwania postępowania podjęta po tym zakończeniu jest nieskuteczna. Wynika to bowiem z zasad logiki. Nie można bowiem przerwać biegu postępowania, które już się zakończyło. Wobec braku tego dokumentu nie było możliwości dokonania ustalenia na jakim etapie postępowanie to zostało przerwane i tym samym skarżąca nie mogła w sposób właściwy bronić swoich racji przed sądem I instancji. Ad. 2) Przerywając wobec skarżącej postępowanie kwalifikacyjne Komendant Wojewódzki Policji we W. wskazał jako podstawę swojego działania przepis § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji (Dz. U. Nr 12, poz. 77) W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji uznał ten przepis za podstawę materialnoprawną zaskarżonej czynności i wskazał, że przepis ten przyznaje Komendantowi Wojewódzkiemu Policji uprawnienie do przerwania postępowania jako element władzy dyskrecjonalnej tego organu. W ocenie skarżącej pogląd Sądu I instancji jest błędny. Komendant Wojewódzki Policji we W. powinien, w zakresie przerwania postępowania kwalifikacyjnego, stosować przyznaną mu dyskrecjonalną władzę z uwzględnieniem konieczności przestrzegania praworządności i budowania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 2 Konstytucji RP). Powinien także mieć wzgląd na gwarancję prawa dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach a także zakaz różnicowania traktowania obywateli ze względu na sytuację majątkową (art. 60, art. 32 ust.1 i ust.2, Konstytucji RP). Dla dokonania prawidłowej wykładni i zastosowania przepisu § 9 ust. 2 rozporządzania kluczowe znaczenie ma określenie desygnatów pojęcia "przyczyn innych niż określone w ust. 1" i zgodnie z wykładnią można dojść do wniosku, że przyczyny inne niż określone w ust. 1 oznaczają przeszkody proceduralne, co wynika z treści przytoczonych przepisów Konstytucji RP oraz samej treści przepisu § 9 ust .1 rozporządzenia. W niniejszej sprawie "inne przyczyny" zostały zrozumiane w ten sposób, że mogą to być również przesłanki faktyczne związane z osobą kandydata. Rozumując w ten sposób organ a następnie Sąd pierwszej instancji dokonali niewłaściwej wykładni i zastosowania przepisu w sposób sprzeczny z Konstytucją rozszerzając jego stosowanie na "cechy" podmiotowe osoby kandydata, które zdaniem organu uniemożliwiają przyjęcie skarżącej do służby. Przy czym cechy te nie są ograniczeniami wynikającymi z przepisu art. 25 ust.1 ustawy o Policji. Przy założeniu, iż taka wykładnia jest prawidłowa tzn., że "inną przyczyną" może być każda okoliczność (również cechy podmiotowe kandydata) należałoby uznać, że § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 r. jest sprzeczny z art. 60, art. 32 ust. 1, art. 31 ust. 3 i z art. 92 ust.1 i ust.2 Konstytucji RP. Oceniając konstytucyjność delegacji ustawowej do wydania całego rozporządzenia zawartej w art. 25 ust. 3 ustawy o Policji wskazano, iż MSWiA nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku określenia szczegółowych zasad prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji. Niewątpliwie kwestia przerywania postępowania kwalifikacyjnego należy do "zasad postępowania". W § 9 ust. 1 Minister określił przesłanki niewszczęcia postępowania i jego zakończenia, a następnie w § 9 ust. 2 stwierdził iż "przełożony właściwy w sprawach postępowania kwalifikacyjnego może przerwać postępowanie w każdym czasie, z przyczyn innych niż określone w ust. 1 (...)". Z treści tego przepisu wynika, że Minister traktuje pojęcia "niewszczęcie i zakończenie" za tożsame z przerwaniem. Nie można zatem uznać, iż MSWiA określił "szczegółowe zasady prowadzenia postępowania", skoro od razu stworzył możliwość rozszerzania katalogu przyczyn przerwania postępowania w oparciu o nieostre kryterium "przyczyn innych niż określone w ust. 1". Wreszcie przechodząc do oceny zaskarżonego przepisu § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 roku rozporządzenie w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji art. 60, art. 32 ust.1 - 2 i art. 31 ust.3 Konstytucji RP z 1997 roku stwierdzić należy, że jest on sprzeczny z zawartymi w nich normami. Powołując się w tym zakresie na bogate orzecznictwo TK, zdaniem skarżącej warunki dostępu (kryteria) do służby w Policji określone jedynie w art. 25 ust. 1 - 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity: Dz. U. 2007 r. Nr 43 poz. 277 ze zm.) są niewątpliwie niepełne. Jest też oczywiste, że nigdy delegacja ustawowa z art. 25 ust. 3 ustawy o Policji nie może być interpretowana jako dająca upoważnienie do wprowadzenia regulacji naruszających normy wyższego rzędu, a więc norm ustawowych i konstytucyjnych. W konsekwencji przy wykonywaniu delegacji poszukiwać należy takiego kierunku regulacji wykonawczej, który umożliwi - przy respektowaniu celu, któremu ma ona służyć - zachowanie zgodności z przepisami wyższego rzędu. Zakładając zatem nawet poprawność samej delegacji, należy przyjąć, że naruszenie przez kwestionowany przepis rozporządzenia normy konstytucyjnej, gwarantującej zasadę równego traktowania przez władzę publiczną, jest równoznaczne z naruszeniem celu samej delegacji ustawowej. Wskazano również, iż Polska ratyfikowała w dniu 3 marca 1977 r. i ogłosiła w Dzienniku Ustaw z 1977 r. (Dz. U. 1977 r. Nr 38 poz. 167 i 168) Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych (uchwalony przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 19 grudnia 1966 r.). Art. 25 lit. c wskazanego paktu stanowi, że każdy obywatel ma prawo i możliwość bez żadnej dyskryminacji i nieuzasadnionych ograniczeń dostępu do służby publicznej w swoim kraju na ogólnych zasadach równości. Chodzi o brak dyskryminacji ze względu na rasę, kolor skóry, płeć, język, religię, poglądy polityczne, urodzenie lub jakiekolwiek inne okoliczności (art. 2 Paktu). Wskazana zasada równości dostępu do służby publicznej w swoim kraju nie tylko nie jest więc sprzeczna, ale koresponduje wprost z odpowiednimi postanowieniami naszej Konstytucji. Interpretacja pojęcia nieostrego "inne przyczyny" z § 9 ust. 2 rozporządzenia MSWiA musi być w każdej konkretnej sytuacji zgodna ze wskazaną wyżej zasadą wynikającą z art. 25 lit. c Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Pojęcie to wymaga przy stosowaniu dokładnego skonkretyzowania istnienia przyczyny. Wiąże się z tym potrzeba wykonania obowiązków związanych z wyczerpującym zebraniem i rozpatrzeniem całego materiału dowodowego w sprawie (por. art.2, art. 7, art. 60 Konstytucji RP). Dopiero wtedy można stwierdzić, czy ustalony stan faktyczny może być uznany za "inną przyczynę" z § 9 ust. 2 rozporządzenia. Oczywiście, jak była mowa wyżej, ta konkretna "inna przyczyna" musi pozostawać w zgodzie z podstawowymi założeniami ustawy o Policji i Konstytucji RP (zwłaszcza z zasad równości wobec prawa wszystkich obywateli) oraz z ratyfikowanym przez Polskę i ogłoszonym w Dzienniku Ustaw Międzynarodowym Paktem Praw Obywatelskich i Politycznych (zwłaszcza z art. 25 lit. c Paktu stanowiącym, że każdy obywatel ma prawo i możliwość, bez żadnej dyskryminacji i nieuzasadnionych ograniczeń, dostępu do służby publicznej w swoim kraju (na ogólnych zasadach równości). Tymczasem, w niniejszej sprawie wyczerpujące zebranie materiału dokonało się już po czynności przerwania postępowania (patrz: Pismo zawierające dokładne dane o kwotach zadłużenia). Ad.2b) Sąd administracyjny I instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisu § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 r. również przez przyjęcie, że: pisemne zawiadomienie o przerwaniu postępowania nie musi zawierać wskazania przyczyny tego przerwania a także, że jest pismem technicznym, a tym samym nie dotyczy go kwestia podpisu osoby upoważnionej. Rozumowanie takie jest błędne. Skarżąca zgadza się, iż brak jest w rozpatrywanej regulacji zapisu nakazującego sporządzenie uzasadnienia samej czynności. Niemniej jednak, dopiero w aktualnie obowiązującym rozporządzeniu dotyczącym postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji wyraźnie wskazano, iż pismo to nie musi zawierać uzasadnienia. Nadto brak nakazu sporządzenia uzasadnienia nie oznacza jednocześnie braku nakazu wskazania przyczyny przerwania postępowania. Oba pojęcia da się wyraźnie odróżnić. Zdaniem skarżącej, organ był zobowiązany wskazać przyczynę przerwania postępowania i ewentualnie odstąpić od jej uzasadnienia, co wynika wprost z treści § 9 ust. 1 rozporządzenia, że w przypadku zaistnienia przesłanek do przerwania postępowania określonych w ust. 1 przesłanka ta zostałaby wskazana, chociażby przez dokładne wskazanie podstawy prawnej. Zatem nie ma żadnych podstaw aby w przypadku określonym w ust. 2 tj. zaistnienia innych przyczyn niż w ust. 1 nie wskazać tej przyczyny. Dla skarżącej również uznanie otrzymanego przez nią pisma z dnia 10 stycznia 2008 roku zawiadamiającego ja o przerwaniu postępowania za pismo techniczne jest zaskakujące, ponieważ zdaniem skarżącej, w żadnym razie pismo to za takie nie może być uznane, gdyż nie pozwala na to treść przepisu § 9 ust.2 rozporządzenia. Pismo to jest materialnym przejawem czynności organu w postaci przerwania postępowania, niezbędnym dla wywołania skutku tej czynności tj. faktycznego przerwania postępowania. Jest to jedno zdanie, z którego wynika kompetencja do przerwania postępowania oraz sposób i forma w jakiej to ma być zrobione. Wyraźnie wynika z niego, że ucieleśnieniem aktu przerwania jest pismo skierowane do kandydata którym przełożony właściwy do postępowania kwalifikacyjnego zawiadamia kandydata o przerwaniu postępowania. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, przerwanie nastąpiło przez akceptacje wniosku skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP. Wskazany przepis takiej formy nie przewiduje. Zdaniem skarżącej, dokonując prawidłowej wykładni tego przepisu należało uznać, że dla przerwania postępowania konieczne jest pisemne zawiadomienie kandydata przez przełożonego właściwego w sprawach postępowania kwalifikacyjnego. Dopiero doręczenie takiego zawiadomienia kandydatowi odnosi skutek przerwania postępowania. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie pismo zawiadamiające zostało podpisane przez Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP we W., który nie posiadał do tego stosownego pełnomocnictwa. Jak wynika z akt sprawy Sąd I instancji początkowo przyjął prawidłową wykładnię tego przepisu żądając od organu przedstawienia umocowania dla Naczelnika do podpisywania tego rodzaju pism. Mimo żądania Sądu takie pełnomocnictwo nie zostało dołączone do akt sprawy. Wobec tego nie można uznać, że postępowanie zostało prawidłowo przerwane. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i o zasądzenie na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż zawiera usprawiedliwione podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwaną dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przede wszystkim, za bezsporne należy uznać, iż do prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego winny mieć zastosowanie, w niniejszej sprawie, przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 23 stycznia 2006 r. w sprawie postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji (Dz. U. Nr 12, poz. 77), zwanego dalej "rozporządzenie", wobec przystąpienia przez skarżącą do postępowania kwalifikacyjnego przed dniem 4 października 2007 r. Odnosząc się do szczegółowo omówionych zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wskazać, iż nie są zasadne zarzuty co do niedostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustawy o ochronie danych osobowych i ustawy o ochronie informacji niejawnych w zakresie przetwarzania danych osobowych. W toku postępowania kwalifikacyjnego Komendant Powiatowy Policji w L. posiadał informacje, uzyskane w wyniku przeprowadzenia postępowania sprawdzającego, które miały istotne znaczenie dla przebiegu tego postępowania, wobec czego był nie tylko uprawniony, ale wręcz zobowiązany do ich przekazania. Działanie Komendanta Powiatowego Policji z w L. było zgodne z prawem, ponieważ postępowanie sprawdzające jest etapem postępowania kwalifikacyjnego a zgodnie z § 6 ust. 3 "rozporządzenia" przełożony właściwy w sprawie postępowania kwalifikacyjnego - czyli Komendant Wojewódzki Policji we W. mógł zwrócić się o przeprowadzenie czynności z zakresu tego postępowania lub zlecić ich wykonanie kierownikowi innej jednostki organizacyjnej Policji - w tym przypadku Komendantowi Powiatowemu Policji w L. Nadto obowiązek o przekazaniu informacji wynika także chociażby z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926). Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że jeżeli skarżąca uważa, iż zostały naruszone przepisy w/w ustaw, to przewidziane są stosowne procedury i ma możliwość złożenia wniosku do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o wyjaśnienie tej kwestii. Nie jest również zasadny zarzut, iż wydanie przepisu § 9 ust. 2 "rozporządzenia" nastąpiło z przekroczeniem delegacji ustawowej wynikającej z art. 25 ust. 3 ustawy o Policji, bowiem regulacja zawarta w tym przepisie będąca materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji mieści się w pojęciu zasad prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji. Ponadto dopuszczalne jest "zakończenie tego postępowania" - przerwanie z powodu tzw. "innych przyczyn", bowiem możliwość pozostawienia owego pojęcia nieostrego nie przekracza delegacji ustawowej i mieści się w ramach szczegółowego postępowania kwalifikacyjnego, gdyż pozwala na przeprowadzenie tak postępowania kwalifikacyjnego, że dobór kadr w Policji będzie jak najlepszy. Tym bardziej, iż zgodnie z § 5 ust. 1 "rozporządzenia" postępowanie kwalifikacyjne ma na celu ustalenie, czy kandydat do służby spełnia określone w ustawie warunki do przyjęcia w Policji oraz określenie jego predyspozycji i przydatności do służby. W żaden sposób przepis § 9 ust. 2 "rozporządzenia" nie narusza przepisów Konstytucji w szczególności art. 60, który reguluje powszechny dostęp do służby publicznej, w tym przypadku do służby w Policji. Powszechny dostęp oznacza, stworzenie równych szans wszystkim starającym się o pełnienie funkcji w służbie publicznej. Dobrem chronionym jest tu w konsekwencji przejrzystość i jawność reguł określających wymagania związane z objęciem tego rodzaju funkcji. Przepis ten nie oznacza, iż wszyscy, którzy zgłaszają się do służby zostaną przyjęci, bowiem z oczywistych względów osoby ubiegające się do takiej służby muszą być szczegółowo prześwietlone. Potrzebne są w tym zakresie różnego rodzaju informacje, które muszą być poddane weryfikacji. Te informacje organ uzyskuje zarówno z przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, jak i postępowania sprawdzającego, które jest częścią tego pierwszego (§ 7 ust. 1 pkt 8 cyt. "rozporządzenia"), o czym była mowa wyżej. Możliwość uznania, że uzyskanie stosownych informacji czy danych dyskwalifikuje dana osobę z przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego nie stanowi naruszenia Konstytucji. Natomiast należy zgodzić się z tymi zarzutami skargi kasacyjnej, które odnoszą się do właściwej interpretacji § 9 ust. 2 "rozporządzenia" w sprawie wskazania przyczyn przerwania postępowania kwalifikacyjnego. W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnej interpretacji, że przepis ten nie nakłada obowiązku podania przyczyny przerwania postępowania. To wynika zarówno z treści samego § 9 ust. 1 "rozporządzenia", który wskazuje konkretną przyczynę powodującą, iż postępowanie nie jest kontynuowane tj. złożenia dokumentów po terminie (pkt 1) lub zakończenia postępowania kwalifikacyjnego w przypadku: niespełnienia wymagań zawartych w ogłoszeniu, niezłożenia wymaganych w ogłoszeniu dokumentów, negatywnego wyniku jednego z etapów postępowania kwalifikacyjnego (pkt 2). W związku z tym, jeśli przerwano postępowanie kwalifikacyjne, bo była "inna przyczyna" określona w ust. 2 § 9 "rozporządzenia", to również należało ją podać, niezależnie od tego czy jest to przyczyna formalna czy merytoryczna. Taka wykładnia tego przepisu musi być zgodna z konstytucyjną zasadą dostępu do służby publicznej, zgodnie z którą każdy obywatel ma prawo dostępu do służby publicznej i jeżeli z jakiś powodów kandydat nie spełnia określonych kryteriów to musi być o tym poinformowany i musi wiedzieć dlaczego nie został przyjęty. W szeregu orzeczeń Trybunał Konstytucyjny realizację tej zasady uznaje za jawną i dotyczy ona wszystkich kandydatów (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 maja 2000 r. sygn. akt K 21/99). W związku z powyższym, w tym zakresie, doszło do błędnej interpretacji prawa i Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę powinien wypowiedzieć się nie tylko w przedmiocie wykładni przepisu § 9 ust. 2 "rozporządzenia", ale także w kwestii podniesionej w skardze kasacyjnej a niewyjaśnionej, czy przerwanie postępowania kwalifikacyjnego nastąpiło w jego trakcie tak jak stanowi § 9 cyt. "rozporządzenia", czy też już po jego zakończeniu. Z akt osobowych skarżącej wynika, iż uzyskała ona informację w dniu [...] stycznia 2008 r. o stawienie się do służby w Policji i w związku z tym zachodzi wątpliwość, czy zastosowano ów przepis przed czy po zakończeniu postępowania kwalifikacyjnego, zwłaszcza w kontekście otrzymanego przez nią pisma z dnia [...] stycznia 2008 r. informującego o przerwaniu postępowania kwalifikacyjnego z dniem [...] stycznia 2008 r. Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu - radcy prawnemu J. R., wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.