III SA/Kr 840/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Wiesław Kisiel Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Dorota Dąbek Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J. N. na Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akr III SA/Kr 489/06 I. oddala skargę w zakresie niewykonania punktu pierwszego wyroku, II. odrzuca skargę w pozostałej części. W dniu 28 sierpnia 2007r. J. N. za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o wymierzenie grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2007r. sygn. akt [...]. Wyrokiem z dnia 21 lutego 2007r. wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesienie, Sąd w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w, pkt II wyroku zasądził od Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR na rzecz skarżącego J. N. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji tj decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] wydane zostały z naruszeniem prawa. W szczególności naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, a także § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich /Dz. U. Nr 187, poz. 1929/. Powodem uchylenia było nie wyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego, a w szczególności nie wyjaśnienie w jakim terminie skarżący miał wykonać zalesienie, a nie wyjaśnienie okoliczności faktycznych spowodowało w konsekwencji naruszenie prawa materialnego. Dopiero ustalenie okoliczności dotyczących daty wykonania zalesienia mogło pozwolić na wydanie decyzji odmawiającej przyznania płatności na zalesianie z powodu nie złożenia przez wnioskodawcę oświadczenia o dokonanym zalesieniu. W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lutego 2007r. podano, że Zgodnie z § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia z 2004r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy finansowej na zalesienie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich /Dz.U. Nr 187, poz. 1929/ w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonych decyzji, zalesienie wykonuje się w terminie określonym w planie zalesienia, po otrzymaniu postanowienia o spełnieniu warunków. Bezspornym w sprawie jest, że postanowienie zostało wydane w dniu [...], a doręczone skarżącemu w dniu 24 marca 2005r. , a zatem dopiero po tej dacie mógł rozpocząć wykonywanie zalesienia. Postanowienie zawiera prawidłowe pouczenie, iż zalesienie musi zostać wykonane w terminie określonym w planie zalesienia, a także pouczenie związane z obowiązkiem poinformowania i złożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia. Jak wynikało z przedłożonego planu zalesienia, poszczególne czynności związane z zamiarem zalesienia gruntu musiały być wykonane w określonych terminach. Pierwszą czynnością było odpowiednie przygotowanie gleby, które / jak wynika z planu str. 5/ powinno być wykonane do 31 października roku poprzedzającego zalesienie, natomiast inne zabiegi uprawowe do 15 września roku poprzedzającego zalesienie / str. 6 planu/. Natomiast zalecane terminy sadzenia, to wczesna wiosna /po rozmarznięciu gleby/ do 10 maja. Zważywszy zatem na datę otrzymania postanowienia o spełnieniu warunków przez wnioskodawcę do otrzymania pomocy finansowej na zalesienie i terminy w jakich zgodnie z planem zalesienia można wykonać zalesienie, zalesienie nie mogło być wykonane w 2005r. W takich okolicznościach stanu faktycznego wydanie zaskarżonych decyzji o odmowie przyznania płatności na zalesienie z powodu nie złożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia, zdaniem Sądu było przedwczesne, albowiem jak wynika z okoliczności sprawy zalesienie nie mogło być wykonane w 2005r., mogło być wykonane wiosną 2006r. Wyrok ten stał się prawomocny. Konsekwencją uchylenia decyzji organu II i I instancji było ponowne rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne. Po otrzymaniu odpisu wyroku w dniu 4 czerwca 2007r. od organu II instancji, organ I instancji zawiadomieniem z dnia 4 czerwca 2007r. poinformował skarżącego o prowadzonym postępowaniu. W dniu 20 czerwca 2007r. J. N. stawił się w Biurze Powiatowym ARiMR, aby skorzystać z prawa wglądu do akt sprawy i oświadczył wówczas, że oświadczenia o zalesieniu nie przedstawi, albowiem zalesienie nie zostało wykonane. W tym samym dniu do BP ARiMR wpłynął wniosek J. N. o zawieszenie postępowania w związku z koniecznością rozstrzygnięcia aktualności planu zalesienia z dnia 10 grudnia 2004r.. A także jak podnosił losów jego drugiego wniosku zalesieniowego z 2004r., co do złożenia którego nie przedstawił żadnych dowodów. Ponadto w dniu 3 lipca 2007r. do BP ARiMR wpłynął wniosek J. N. o zwrot kosztów osobistego stawiennictwa w dniu 20 czerwca 2007r. Wobec niespornego w sprawie faktu, że zalesienie nie zostało wykonane przez J. N., organ I instancji postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił zawieszenia postępowania, a decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił J. N. przyznania płatności na zalesienie. Odmawiając zawieszenia postępowania organ wskazał, że podjęcie aktualnie przez J. N. kroków o dokonanie aktualizacji planu zalesienia z grudnia 2004r. nie ma żadnego wpływu na rozstrzygniecie przedmiotowej sprawy w której termin do wykonania zalesienia minął wiosną 2006r. W takich okolicznościach stanu faktycznego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, powołując się na § 10.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, zgodnie z którym w przypadku gdy producent nie złoży w terminie oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia do którego dołącza zaświadczenie nadleśniczego potwierdzającego ten fakt, kierownik biura powiatowego Agencji, w formie decyzji odmawia przyznania płatności na zalesienie, decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił J. N. przyznania płatności na zalesienie. Postanowienie i decyzja organu I instancji zostały wysłane na adres skarżącego podany w ewidencji producentów tj C. ul. S., a nie na podany przez skarżącego adres dla doręczeń kol. Ł. S. 46. Skarżący składając we wrześniu 2007r. zażalenie od postanowienia i odwołanie od decyzji złożył równocześnie wnioski o przywrócenie terminu do ich wniesienia. Skarżący w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007r. adresowanym do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR złożył zażalenie na nie załatwienie w terminie przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR jego wniosku o zawieszenie postępowania nadanego 20 czerwca 2007r. Natomiast w drugim piśmie również z daty 6 sierpnia 2007r. i adresowanym do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o niezwłoczne przystąpienie do wdrożeń ustaleń wynikających z wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2007r. W dniu 28 sierpnia 2007r. J. N. za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę o wymierzenie grzywny z tytułu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 lutego 2007r. sygn. akt [...]. Skarżący podał, że na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnosi o wymierzenie grzywny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Oddział Regionalny, która pomimo upływu ustawowych terminów nie wydała decyzji. Natomiast skarżący pismem z dnia 6 sierpnia 2007r. wezwał Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oddział Regionalny do wykonania wyroku. Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę o wymierzenie grzywny wniosła o jej oddalenie, szczegółowo przedstawiając dotychczasowy przebieg sprawy. Wskazano również, że zgodnie z art. 35 § 3 kpa dla załatwienia sprawy szczególnie skomplikowanej termin wynosi dwa miesiące od jej wszczęcia, a nadto w dniu 11 września 2007r. została podjęta odpowiednia dyspozycja dotycząca wypłaty kosztów skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 202r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Skarga z art. 154 ustawy różni się od wszystkich pozostałych skarg przewidzianych w art. 3 § 2 ustawy również w zakresie jej żądania. Celem tej skargi nie jest kontrola zgodności z prawem jakiegoś konkretnego aktu lub czynności organu administracyjnego, a wszczęte przez jej wniesienie postępowanie przed sądem administracyjnym nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie w której został wydany wyrok tego sądu. Zawarte w skardze z art. 154 ustawy żądanie jest odmienne, niż we wszystkich innych typach skarg. Uprawnienie z art. 154 ustawy nie wyłącza możliwości złożenia skargi na bezczynność przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy. Strona może korzystać zarówno z jednego jak i z drugiego środka prawnego według własnego wyboru, ponieważ środki te odnoszą się do różnych materii. Skarga na bezczynność ma doprowadzić do określenia czy organ jest zobowiązany w danej sytuacji do wydania aktu administracyjnego skarga zaś o ukaranie zmierza do wymierzenia organowi sankcji za niewykonanie wyroku. / T.Woś ; komentarz do ustawy ppsa, LexisNexis 2008, s. 559 i nast./ Skarga z art. 154 § 1 ustawy może być wniesiona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku. Sąd administracyjny oceniając zasadność skargi na "niewykonanie" wyroku tego sądu, bierze pod uwagę stan postępowania administracyjnego w sprawie administracyjnej istniejący w czasie jej wnoszenia. W rozpoznawanej sprawie wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2007r. została uchylona zarówno decyzja organu II instancji jak i decyzja organu I instancji. Tym samym organem właściwym do wykonania wyroku był organ I instancji. Skarżący złożył skargę na niewykonanie wyroku w dniu 28 sierpnia 2007, a w tej dacie organ I instancji wydał już decyzję w sprawie, która została wydana w dniu [...]. Nadto skarżący składając skargę na niewykonanie wyroku wskazał jako organ, w stosunku do którego domagał się wymierzenia grzywny Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Oddział Regionalny. Takie wskazanie nie jest prawidłowe nie tylko dlatego, że organem nie jest Oddział Regionalny, ale Dyrektor Oddziału Regionalnego, ale przede wszystkim dlatego, że organem właściwym do wykonania wyroku był organ I instancji. Odnośnie zaś niewykonania pkt II wyroku WSA w Krakowie z dnia 21 lutego 2007r. należy podkreślić, że skarga na niewykonanie wyroku w części dotyczącej zasądzenia kosztów sądowych jest niedopuszczalna. Przepis art. 154 § 1 ustawy nie ma bowiem zastosowania w tym zakresie, albowiem nie występuje tu konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej poprzez wszczęcie postępowania, wydanie aktu, czy też dokonanie innej czynności. Pomiędzy organem a stroną na rzecz której zasądzono zwrot kosztów postępowania, powstaje jedynie stosunek zobowiązaniowy, w którym organ jest dłużnikiem, zaś strona wierzycielem. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w takim zakresie odbywa się w drodze egzekucji sądowej, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/ skargę oddalił odnośnie niewykonania pkt I wyroku, zaś odnośnie niewykonania wyroku w pkt II skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy powołanej wyżej została odrzucona.