I FZ 259/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Artur Mudrecki po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. J. i S. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1170/07, zawieszające postępowanie sądowe w sprawie ze skargi B. J. i S. J., na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 18 maja 2007 r. nr [...], [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1170/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi B. J. i S. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi w sprawie o sygn. akt III SA/Po 273/07. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że w sprawie wystąpiły te same przesłanki zawieszenia na podstawie których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 13 grudnia 2007 r. o sygn. akt I SA/Po 1111/07 zawiesił postępowanie. Sąd wyjaśnił, że sprawa o sygn. akt I SA/Po 1111/07 została wywołana skargą na tę samą decyzję organu celnego co w sprawie niniejszej. Postępowanie zaś zawieszono z uwagi na uznanie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wysokości podstawy opodatkowania zależy od wyniku innej sprawy (o sygn. akt III SA/Po 273/07) toczącej się ze skargi na decyzje organu celnego dotyczącej wysokości długu celnego. Na powyższe orzeczenie strona skarżąca wniosła zażalenie. W jego uzasadnieniu stwierdziła, że w związku z zarzutami zawartymi we wniesionej skardze, zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia kwestii związanej z ustaleniem długu celnego jest niecelowe. Podniesione w skardze zarzuty dotyczą w głównej mierze kwestii proceduralnych, związanych z wydaniem decyzji w stosunku do niewłaściwego podmiotu. Decyzja taka powinna zostać natychmiast uchylona, a postępowanie w sprawie umorzone zgodnie z treścią art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Takie stanowisko przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w analogicznych siedmiu sprawach z udziałem strony skarżącej, w których nie tylko nie zawiesił postępowania ale wydał również wyroki, którymi uchylił rozstrzygnięcia organów obu instancji. W ocenie strony, w przypadku, gdy istnieje możliwość wydania orzeczenia w sprawie, zawieszenie postępowania jako zbędne nie powinno być stosowane. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści przepisu, tj. art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), wynika, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Regulacja tego przepisu dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. W świetle tej regulacji zawieszenie postępowania należało uznać za słuszne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należało zgodzić się za Sądem I instancji, że rozstrzygnięcie badanej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania. W rozpatrywanej sprawie bowiem wysokość podstawy opodatkowania zależy od decyzji organu celnego dotyczącej wysokości długu celnego, która została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i zarejestrowana pod sygnaturą akt III SA/Po 273/07. Nie wolno również tracić z pola widzenia faktu, że zaskarżona przez B. J. i S. J. decyzja jest tą samą decyzją którą zaskarżył T. K. i w przedmiocie której postępowanie sądowoadministracyjne zawieszono. Zatem również względy techniczne przemawiały za tym aby postępowanie zawiesić i w danej sprawie. Argumentacja żalącego upatrująca niecelowość zawieszonego postępowania w zarzutach zawartych w skardze, a co za tym idzie w fakcie, iż w innych analogicznych sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzał nieważność decyzji, według tut. Sądu, nie ma w sprawie znaczenia. Podkreślić bowiem należy, że na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego Sąd nie rozpatrywał merytorycznie skargi, dlatego też ewentualna zasadność skargi nie mogła być w sprawie brana pod uwagę. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.