V SAB/Wa 5/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - asesor WSA - Joanna Gierak po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie dofinansowania projektu ze środków Unii Europejskiej; postanawia: odrzucić skargę. W dniu ... grudnia 2007 r. K. B. wniósł skargę na bezczynność Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz na bezprawne odrzucenie wniosku z inwestycji w gospodarstwach rolnych, powołując się m.in. na przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływana jako: p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ -wnosząc o oddalenie skargi- wskazał, iż skarga ta wpłynęła do ARiMR przed rozpatrzeniem przez Prezesa Agencji odwołania skarżącego z ... listopada 2007 r. Jeżeli uznać, że przedmiotem skargi była w istocie bezczynność Prezesa ARiMR rozumiana przez skarżącego jako brak odpowiedzi na złożone odwołanie od decyzji Dyrektora M. Oddziału Regionalnego ARiMR z ... października 2007 r, to należy stwierdzić, że nie znajduje ona uzasadnienia, gdyż skarżący został poinformowany w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego o wydłużonym terminie do rozpatrzenia ww. odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a wymienionego przepisu. Oznacza to, że skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1-3 ww. art.), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4, oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, o których mowa w § 4a omawianej normy prawnej. Mając na uwadze powyższą regulację prawną oraz treść rozpoznawanej skargi i akta administracyjne sprawy Sąd przyjął, iż skarga sprowadza się do bezczynności Prezesa ARiMR działającego w sprawie jako organ odwoławczy z uwagi na nierozpatrzenie przez niego odwołania złożonego przez stronę, w którym to m.in. zainteresowany wnosi o zawarcie umowy na dofinansowanie projektu na zakup maszyn do produkcji rolnej. Akta sprawy wskazują więc, iż Prezes ARiMR był obowiązany do wydania decyzji. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zasada ta ma zastosowanie również w sprawach, których przedmiotem są skargi na bezczynność organów. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku bezczynności organu administracji publicznej środkiem takim jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, uregulowane w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej: k.p.a. Stosownie do treści wymienionego przepisu, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Na podstawie art. 17 pkt 3 k.p.a, organami wyższego stopnia w stosunku do organów innych niż organy jednostek samorządu terytorialnego i wojewodów są odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku, organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż na podstawie art. 2 ustawy z 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst. jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 31 poz. 264 ze zm.), nadzór nad działalnością Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa sprawuje minister właściwy do spraw rozwoju rolnictwa. Tym samym przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu skarżący winien skierować zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a, do ministra właściwego do spraw rozwoju rolnictwa, a dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia wystąpić ze skargą do sądu administracyjnego, o ile uzna, iż Prezes ARiMR nadal pozostaje w zwłoce. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, nie wniósł zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu nadrzędnego, wobec czego nie wyczerpał toku postępowania administracyjnego. Niewyczerpanie przez stronę -przed wniesieniem skargi sądowej-środka zaskarżenia (zażalenia na bezczynność organu) w postępowaniu administracyjnym, skutkuje zaś niedopuszczalnością tej skargi. Na marginesie Sąd dostrzega, iż Prezes ARiMR w dniu ... stycznia 2008 r. rozpatrzył odwołanie skarżącego, tj. wydał decyzję. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.