I SA/Łd 49/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik po rozpoznaniu w Łodzi na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2008 r. przy udziale --- sprawy ze skargi A M.G. M. Spółki jawnej z siedzibą w T. na pisemną interpretację Burmistrza Miasta T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego uchyla zaskarżoną interpretację. We wniosku z dnia [...] roku współwłaściciel "A" Spółki Jawnej w T. G. M. zwrócił się do Burmistrza Gminy T. o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości oraz opłaty targowej uregulowanej w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych. Sformułował pytanie : czy właściciele przenośnych pawilonów handlowych kontenerowych stanowiących budowle w rozumieniu ustawy Prawo budowlane usytuowanych w T. na terenie targowiska przy ulicy "B" nr [...] podlegają zwolnieniu od opłaty targowej w oparciu o art. 16 ustawy w sytuacji, gdy staną się oni podatnikami podatku od nieruchomości i czy gmina będzie o tym fakcie informować wnioskodawcę jako inkasenta opłaty targowej oraz jakim trybie. Wnioskodawca wskazał, że na terenie targowiska w T. położonego przy ulicy "B" nr [...] na działkach, które są własnością wnioskodawcy, zostały wybudowane przenośne kontenerowe pawilony handlowe na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę Ł. Decyzją z dnia [...] roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Ł. udzielił "A" Spółce jawnej pozwolenia na użytkowanie wybudowanych przenośnych pawilonów kontenerowych pod istniejącymi wiatami przeznaczonych do użytkowania przez najemców stanowisk handlowych. Pawilony te stanowią obiekty budowlane w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Podatnikiem podatku od nieruchomości są właściciele tych obiektów. Jednocześnie stosownie do treści art. 15 ust. 1 ustawy od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemajacych osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach pobiera się opłatę targową. Inkasentem tej opłaty jest wnioskodawca. Od opłaty targowej zwolnione są osoby dokonujące sprzedaży na targowiskach, które w związku z przedmiotami tam położonymi opłacają podatek od nieruchomości. Burmistrz Miasta T. w dniu [...] roku udzielił pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (nr [...]) działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w związku z art. 14b, art. 14c i art. 14k ustawy ordynacja podatkowa oraz art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych. Organ uznał, iż "A" Spółka Jawna jako właściciel przenośnych pawilonów sprzedażowych znajdujących się na targowisku, podlegać będzie podatkowi od nieruchomości od tych pawilonów jako od budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, natomiast osoby dokonujące sprzedaży w tych pawilonach znajdujących się na targowisku będą zobowiązani uiszczać opłatę targową, gdyż osoby te nie są podatnikami podatku od nieruchomości i nie podlegają tym samym ustawowemu zwolnieniu z opłaty targowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, włączając w to również targowiska pod dachem, jak również hale używane od targów aukcji i wystaw. W przypadku , gdy osoba dokonująca sprzedaży na targowisku jest jednocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania, takich jak hale targowe, aukcyjne i wystawowe, a także kioski, pawilony nie pobiera się od niej opłaty targowej od dokonywanej w tym miejscu sprzedaży. Opodatkowanie przedmiotów położonych na targowisku podatkiem od nieruchomości nie przesądza o zwolnieniu od opłaty targowej. Można pobierać opłatę targową w przypadku, gdy podmiot dokonujący sprzedaży nie jest tożsamy z podatnikiem podatku od nieruchomości. Zatem możliwa jest sytuacja, gdy od budowli na targowisku właściciel płaci podatek od nieruchomości, posiadacz zależny korzystający z niej opłatę targową. W ocenie organu w przedstawionym stanie faktycznym sprzedaży w przedmiotowych pawilonach dokonują inne podmioty niż wnioskodawca, które nie są podatnikami podatku od nieruchomości od tych pawilonów i to one są zobowiązane do regulowania opłaty targowej od dokonywanej sprzedaży, gdyż nie podlegają zwolnieniu z opłaty targowej na mocy art. 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Właściciel targowiska będący właścicielem pawilonów kontenerowych nie jest gminą, obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości na podstawie ustawy nie przechodzi na sprzedających jako posiadaczy zależnych. Dlatego też właściciel pawilonów sprzedażowych znajdujących się na targowisku podlegać będzie podatkowi od nieruchomości, natomiast najemcy zobowiązani będą uiszczać opłatę targową. W dniu [...] roku "A" Spółka jawna w T. wezwała Burmistrza Miasta T. do usunięcia naruszenia prawa w udzielonej podatnikowi indywidualnej pisemnej interpretacji prawa podatkowego. W ocenie Spółki właściciele przenośnych pawilonów handlowych są w związku z ich wybudowaniem i uzyskaniem pozwolenia na ich użytkowanie zwolnieni z opłaty targowej. Opłatę targową uiszczać powinny wyłącznie osoby nie będące właścicielami pawilonów, a za podatników w podatku od nieruchomości powinny być uznane podmioty, które legitymują się opisanym w ustawie tytułem prawno-rzeczowym od pawilonów, w których prowadzą działalność gospodarczą w postaci handlu. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] roku Burmistrz Miasta T. stwierdził, że udzielona przez niego pisemna interpretacja nie narusza prawa. W skardze z dnia [...] roku "A" Spółka jawna w T. wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji Burmistrza Miasta T. z dnia [...] roku nr [...]. Wskazała, że organ mylnie przyjął, że osoby dokonujące sprzedaży w pawilonach znajdujących się na targowisku, będą zobowiązani uiszczać opłatę targową, gdyż osoby te nie są podatnikami podatku od nieruchomości i nie podlegają tym samym ustawowemu zwolnieniu z opłaty targowej, podczas gdy z prawa pozytywnego jasno wynikają konsekwencje tej różnicy. Na podstawie art. 16 ustawy właściciele pawilonów zwolnieni są z opłaty targowej, bo osoby te są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Od opłaty targowej zwolnione są osoby dokonujące sprzedaży na targowiskach, które w związku z przedmiotami tam położonymi opłacają podatek od nieruchomości. Wbrew przedstawionemu stanowisku organ uznał, że "A" s.j. w T. jest również właścicielem pawilonów handlowych kontenerowych, a wniosek taki jest nieuprawniony. Skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych. Wątpliwości Spółki budzi również forma rozstrzygnięcia. Organ podatkowy zobowiązany był do wyjaśnienia kwestii objętych pytaniem rozstrzygnąć w formie postanowienia, a nie uczynił tego. W odpowiedzi na skargę z dnia [....] roku organ uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona interpretacja narusza prawo, dlatego tez podlega uchyleniu na podstawie art.146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U 153 poz.1270 z późniejszymi zmianami ). 1. Zgodnie z art.14j. § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz.U z 2005 roku nr.8, poz.60 z późniejszymi zmianami ) stosowanie do swej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz ( prezydent miasta ), starosta lub marszałek województwa. W zakresie nieuregulowanym w § 1, stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału ( art.14j § 3 Ordynacji podatkowej ). Z kolei art.14c § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym ( art.14c § 2 Ordynacji podatkowej ). Wykładni przepisów art.14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej należy dokonywać w kontekście uregulowań zawartych w art.14b § 3 oraz art.14h Ordynacji podatkowej. Z przepisu art.14b § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei art.14 h. Ordynacji podatkowej stanowi, że w sprawach dotyczących indywidualnej interpretacji stosuje się odpowiednio między innymi przepis art.169 §1 ustawy. Zacytowane przepisy oznaczają, że organ dokonujący indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest związany zarówno stanem faktycznym, jak i zaprezentowaną przez pytającego oceną prawną stanu faktycznego, w tym, sensie, że nie może dokonywać, ani w ramach stanu faktycznego, ani w ramach oceny tego stanu dokonywać żadnych zmian. Rolą organu podatkowego w ramach udzielania indywidualnych interpretacji jest ocena stanowiska pytającego, w kontekście przedstawionego przez niego stanu faktycznego. W razie wątpliwości, co do stanu faktycznego, czy sprzeczności pomiędzy stanem faktycznym, a jego oceną organ podatkowy winien skorzystać z możliwości jakie daje uregulowanie zawarte w art.169 § 1 Ordynacji podatkowej i wezwać wnioskującego do usunięcia braków formalnych. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że zarówno ze stanu faktycznego przedstawionego przez pytającego ( inkasenta opłaty targowej ) jak i dokonanej przez niego oceny wynikało, że przenośne kontenery stanowią przedmiot odrębnej własności od gruntu, na którym są posadowione ( będącego własnością pytającego ). Tymczasem Burmistrz Gminy T. udzielając indywidualnej interpretacji prawa podatkowego przyjął, że "A" Spółka jawna jest właścicielem owych budowli, co nie wynika ani z przedstawionego przez pytającego stanu faktycznego, ani z dokonanej przez niego oceny. Taka interpretacja narusza więc przepisy prawa procesowego, w szczególności powołany art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. 2. Kolejną kwestią ściśle zresztą związaną z poprzedzającym rozważaniami jest kwestia własności owych kontenerów. Zgodnie z art.46 § 1 kc nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności ( grunty ), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Natomiast z treści art.48 kc wynika, że do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Uregulowania zawarte w zacytowanych przepisach ( a w szczególności w art.48 kc ) statuują zasadę superficies solo cedit. Zasad ta rozciąga własność gruntu nie na wszystkie przedmioty, które położone są na danym gruncie, tylko na budynki oraz inne przedmioty trwale z gruntem związane. Zatem przenośne kontenerowe pawilony handlowe mogą stanowić przedmiot odrębnej od gruntu własności. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz Gminy T. oceni stanowisko inkasenta przedstawione w jego wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji z uwzględnieniem uwag dotyczący własności kontenerowych pawilonów handlowych w kontekście przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jednolity Dz.U z 2006 roku, nr.121, poz.844 z późniejszymi zmianami ) D.T.