II SA/Rz 3/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. nr [...], a także decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. do wyroku z dnia 16 kwietnia 2008r. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie sklepu dobudowanego do budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości Z. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, że organ I instancji wskazaną wyżej decyzją na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, z późn. zm.) oraz art. 104 KPA udzielił pozwolenia na użytkowanie sklepu dobudowanego do budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości Z. W odwołaniu od tej decyzji S. P. domagał się jej uchylenia oraz nakazania rozbiórki przedmiotowej dobudowy. Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie udzielania pozwalania na użytkowanie przedmiotowej dobudowy do istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości Z. wydana została na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Wydanie jej poprzedziła decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2007 r., Nr [...] wydana na podstawie art. 40 ww. ustawy zreformowana decyzją organu II instancji z dnia [...].01.2007 r., Nr [...] w zakresie terminu wykonania nałożonego na Państwa B. obowiązku zamontowania gaśnicy proszkowej typu GP -2X ABC, zgodnie z przedłożoną ekspertyzą. Jak wynika z akt sprawy nałożony na podstawie art. 40 Prawa budowlanego obowiązek został wykonany, a zatem obecnie, zgodnie z przepisami prawa, właściwym jest udzielnie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Funkcja budynku została jednoznacznie określona przez jego właściciela S. B. w oświadczeniu wniesionym bezpośrednio w siedzibie organu I instancji w dniu 30.07.2007 r. i określona jako "sklep spożywczy". W związku z powyższym, organ I instancji, zgodnie z art. 42 ust. 1, w związku z art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej dobudowy jako sklep spożywczy. Podstawą udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest stwierdzenie zdatności obiektu do użytkowania. W sprawie organ nadzoru budowlanego wydając decyzję na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane przesądził, że nie zachodzi okoliczność uzasadniająca wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Po wykonaniu przez inwestora obowiązków nałożonych wskazaną wyżej decyzją, jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył S. P. domagając się jej uchylenia i nakazania dokonania rozbiórki spornego obiektu ewentualnie "zwrócenia sprawy do ponownego rozpoznania". W uzasadnieniu skargi S. P. podał, że organy wydając decyzje nie wzięły pod uwagę faktu, iż sporny obiekt nie tylko został dobudowany do budynku mieszkalnego Państwa B. bez zezwolenia, ale wykonano go z naruszeniem przepisów z zakresu warunków technicznych bowiem nie zachowano właściwej odległości od posesji skarżącego. Decyzje organów dotyczyły zamontowania gaśnic samoczynnych, do których ekspertyza odniosła się negatywnie, a gaśnica proszkowa nie ma żadnego znaczenia w myśl przepisów o ewentualnym zmniejszeniu odległości. Pozwolenie na użytkowanie sklepu w spornym obiekcie zostało negatywnie ocenione przez Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 26.10.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 1022/04. Przez dokonanie samowoli i niedopełnienie właściwych warunków technicznych przewidzianych prawem budowlanym posesja skarżącego straciła na wartości. Obiekt stanowi zagrożenie dla "istotnej wartości", jest zagrożeniem dla ludzi. Jest on pokryty eternitem. W okresie wcześniejszym organy nakazały rozbiórkę tego obiektu ale po trzech latach trwania postępowania zmieniły swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli aktu administracyjnego we wskazanych wyżej granicach Sąd uznał, że zaskarżone decyzje w obrocie prawnym ostać się nie mogą. Objęta kontrolą Sądu sprawa dotyczy kwestii pozwolenia na użytkowanie sklepu samowolnie dobudowanego do budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości Z. Przedmiotowa samowola była już przedmiotem kilkakrotnej kontroli sądu administracyjnego. Poprzednio wydana w sprawie odmowy zezwolenia na użytkowanie dobudowanego sklepu decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2004 r., Nr [...] została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i Sąd ten wyrokiem z dnia 28.10.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 1022/04 oddalił skargę inwestorów M. i S. B. Wytyczne zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku z uwagi na treść art. 153 Ppsa wiążą zarówno Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak i organy administracji, których działanie było przedmiotem zaskarżenia. Podnieść również należy, że Sąd orzekający w sprawie II SA/Rz 1022/04, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie były związany również wytycznymi zawartymi w wyrokach Sądu wydanymi w sprawach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie II SA/Rz 70/04 (wyrok z dnia 7.05.2004 r.) i Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie SA/Rz 2606/02 (wyrok z dnia 11.07.2003 r.). Powołując się na wskazany w poprzednim akapicie przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wskazać na następujące wskazówki, którymi Sąd orzekający w niniejszym składzie jest związany. Przede wszystkim przesądzona została kwestia zobowiązania organów do zbadania możliwości legalizacji przedmiotowej samowoli. Dotychczasowe wytyczne Sądów orzekających w kolejnych sprawach obligowały organy do zbadania usytuowania budynku przeznaczonego na sklep na tle unormowań przewidzianych w § 17-19 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 117, po z. 62 ze zm.), nazwane dalej rozporządzeniem z 1980 r., a w szczególności do wyjaśnienia czy istnieje możliwość zastosowania odstępstw odległościowych przewidzianych w § 18 i 19. Sądy jednocześnie wskazały w zaleceniach, że interpretacja powołanych przepisów rozporządzenia powinna zmierzać "raczej" do legalizacji samowoli budowlanej, o ile nie stoi temu na przeszkodzie wyraźny przepis prawa, albo zagrożenie istotnej wartości. Z zaleceń tych wynika też, że organ powinien zbadać czy wymienione przepisy przeciwpożarowe stwarzają możliwość zastosowania określonych środków technicznych, pociągających za sobą zmniejszenie odległości pomiędzy budynkiem sklepowym, a budynkiem mieszkalnym G. i S. P. Podkreślenia wymaga, że wydając kolejne wyroki w sprawach Sądy nie przesądziły obowiązku organu zalegalizowania przedmiotowej samowoli. Sąd nie może w zaleceniach z góry narzucać organowi sposobu rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13.03.1975 r., III CRN 466/74 - OSPiKA Z. 3/1976, poz. 63). W wyroku z dnia 28.10.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 1022/04 Sąd zaaprobował stanowisko organu II instancji uznając, że prawidłowa jest interpretacja przepisów § 17 - 19 rozporządzenia z 1980 r., gdzie w konkluzji stwierdzono, iż § 18 i 19 nie przewidują możliwości zmniejszenia normy odległościowej 10 m określonej w § 17 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia. Sąd wskazał, że wymienione przepisy należy interpretować łącznie z § 170 rozporządzenia z 1980 r. Paragraf 170 ust. 1 stanowi, że budynki i ich części, urządzenia, składowiska oraz zakłady pracy kwalifikuje się do kategorii niebezpieczeństwa pożarowego lub kategorii zagrożenia ludzi. Wyraz "lub" łączy zdania lub wyrażenia, aby powiedzieć, że spośród wskazanych przez nie sytuacji możliwa jest tylko jedna (por. Inny słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, W-wa 2000 r., T. I, str. 778). W takim znaczeniu określony obiekt budowlany może być zaliczony tylko do jednej z tych kategorii. Budynek przeznaczony na sklep może być zaliczony tylko do kategorii zagrożenia ludzi (§ 170 ust. 3), bowiem zaliczeniu do drugiej kategorii niebezpieczeństwa pożarowego podlegają tylko budynki lub ich części i urządzenia związane z budynkami oraz składowiska, w których stosuje się, przechowuje lub składuje materiały mogące ulec zapaleniu lub samozapaleniu (§ 170 ust. 21). Sąd uznał, że budynek sklepowy zalicza się do IV kategorii zagrożenia ludzi wymienionej w § 172 ust. 2 rozporządzenia z 1980 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Rz 1022/04 przesądził, że § 18 rozporządzenia przewiduje odstępstwa odległościowe, ale tylko w stosunku do budynków zaliczonych do kategorii niebezpieczeństwa pożarowego określonego w § 17 ust. 1 pkt 1 lub w stosunku do budynków przeznaczonych do celów produkcyjnych i magazynowych, o jakich mowa w § 17 ust. 2 rozporządzenia z 1980 roku. Sąd uznał również, iż § 19 tego rozporządzenia stanowiący, że w razie zastosowania wewnątrz budynku samoczynnych stałych urządzeń gaśniczych odległości określone w § 17 i 18 zmniejsza się o 25 % dla budynków zaliczonych do I, II i III kategorii niebezpieczeństwa pożarowego oraz o 50 % dla budynków zaliczonych do IV i V kategorii niebezpieczeństwa pożarowego dotyczy tylko obiektów zaliczonych do kategorii niebezpieczeństwa pożarowego, czyli odnosi się do § 17 ust. 1 pkt 1 i 2, zatem nie obejmuje budynków zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi. Jako powód takiej ścisłej interpretacji wskazał Sąd regułę, że wyjątki nie podlegają wykładni rozszerzającej. Mając na uwadze taką ocenę prawną zawartą zwłaszcza w uzasadnieniu wyroku z dnia 28.10.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 1022/04 stwierdzić należy, iż wydając zaskarżone decyzje organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa. Objęty postępowaniem obiekt sklepu zaliczany jest do IV kategorii zagrożenia ludzi. W świetle brzmienia § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 1980 r. odległość między budynkami zaliczanymi do kategorii zagrożenia ludzi, ze względu na potrzebę zapewnienia ochrony przeciwpożarowej, powinna wynosić 10 m. Przepisy § 18 i 19 powołanego rozporządzenia nie przewidują możliwości zmniejszenia wskazanej w poprzednim zdaniu odległości wynoszącej 10 m, bowiem mają one zastosowanie jedynie do odległości między budynkami zaliczanymi do kategorii zagrożenia pożarowego, a nie dotyczą budynków zaliczanymi do kategorii zagrożenia ludzi. Oprócz wytycznych zawartych w wyroku z dnia 28.10.2005 r., którymi Sąd orzekający w niniejszym składzie jest związany, taka interpretacja wskazanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika z ich literalnego brzmienia. Zgodnie z § 59 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm.) w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, organ sprawdza czy przedmiotowy obiekt jest zdatny do użytku. Ocena zdatności do użytku powinna obejmować sprawdzenie czy określony obiekt budowlany został wybudowany zgodnie z przepisami technicznymi, a ponadto obejmować położenie budynku w stosunku do budynków na działkach sąsiednich oraz przeznaczenie budynku i związane z nim uciążliwości o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego z 1974 r. (wyrok NSA z 9.10.1991 r., sygn. akt IV SA 843/91 - ONSA Nr 3 - 4/1991 r., poz. 25). Skoro obiekt zrealizowano z naruszeniem warunków technicznych zawartych w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 117, poz. 62 ze zm.) w zakresie ochrony przeciwpożarowej w sposób niemożliwy do doprowadzenia do stanu zgodności z przepisami prawa skutkować to musi koniecznością odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu. Takie ustalenia obligują Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r., Nr [...]. Z uwagi na zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu stwierdzić należy, iż z powodu niemożności uwzględnienia objętego postępowaniem wniosku z naruszeniem prawa zostały również wydane decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2007 r., Nr [...]oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...], przyjmujące, iż w sprawie możliwość uwzględnienia wniosku istnieje. Prawo naruszają także decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] oraz decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r., Nr zobowiązujące M. i S. B. do zamontowania gaśnicy proszkowej typu GP-2X ABC, bowiem przepisy rozporządzenia z 1980 r. w § 18 i 19 nie przewidują możliwości zmniejszenia odległości określonej w § 17 ust. 1 pkt 3. Mając na uwadze okoliczność, że wskazane w niniejszym akapicie decyzje naruszają prawo, a są one aktami wydanymi w postępowaniach prowadzonych w granicach niniejszej sprawy Sąd uznając, że jest to niezbędne do końcowego, prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy wyeliminował je z obrotu prawnego w oparciu o przepis art. 135 Ppsa. Organy ferując orzeczenia w niniejszej sprawie w sposób wadliwy zrozumiały wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28.10.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 1022/04. Organy przyjęły, że Sąd stwierdził możliwość zastosowania w stosunku do budynku określonego w § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia przepisów § 18 i 19 tego aktu prawnego. Stanowisko takie jest wadliwe. Sąd w uzasadnieniu wyroku w sposób jednoznaczny wskazał na stanowisko odmienne. Należy tutaj zacytować część uzasadnienia wyroku zawartą na jego stronie 6 : "Zdaniem Sądu, organ odwoławczy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy zrealizował zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 7.05.2004 r., m, innymi przeanalizował przepisy § 17 - 19 rozporządzenia z 1980 r. i w konkluzji stwierdził, że § 18 i 19 nie przewidują możliwości zmniejszenia normy odległościowej 10 m określonej w § 17 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia. Dokonana interpretacja jest prawidłowa". Podobne stanowisko Sąd prezentuje na stronie 7 uzasadnienia : "Bezpośrednie rozumienie § 18 w/w rozporządzenia przewiduje odstępstwa odległościowe, ale tylko w stosunku do budynków zaliczonych do kategorii niebezpieczeństwa pożarowego określonego w § 17 ust. 1 pkt 1 lub w stosunku do budynków przeznaczonych do celów produkcyjnych i magazynowych, o jakich mowa w § 17 ust. 2 rozporządzenia z 1980 roku. Z kolei § 19 tego rozporządzenia stanowi, że w razie zastosowania wewnątrz budynku samoczynnych stałych urządzeń gaśniczych odległości określone w § 17 i 18 zmniejsza się o 25 § dla budynków zaliczonych do I, II i III kategorii niebezpieczeństwa pożarowego oraz o 50 % dla budynków zaliczonych do IV i V kategorii niebezpieczeństwa pożarowego. Z treści tego przepisu wynika, iż dotyczy tylko obiektów zaliczonych do kategorii niebezpieczeństwa pożarowego, czyli odnosi się do § 17 ust. 1 pkt 1 i 2, zatem nie obejmuje budynków zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi. Za taką ścisłą interpretacją przemawia reguła, że wyjątki nie podlegają wykładni rozszerzającej". W świetle zacytowanych części uzasadnienia przedmiotowego wyroku Sądu niewątpliwym jest, że Sąd nie przyjął możliwości zmniejszenia odległości przewidzianej w § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w oparciu o przepisy § 18 i § 19 tego aktu. Błąd organów wynika z wadliwego zrozumienia innej części uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28.10.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 1022/04. Mianowicie na stronie 7 uzasadnienia Sąd stwierdził : "Mimo tego Sąd in merito rozważał czy zastosowanie § 19 rozporządzenia miałoby wpływ na wynik sprawy przy założeniu, że przepisy § 17 - 19 nie są zsynchronizowane z podziałem budynków na dwie odrębne kategorie, o jakich mowa w § 170 ust. 1 rozporządzenia z 1980 r. i uznał, iż takiego wpływu nie ma z uwagi na art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.)", a na stronie 8 wskazał, że : "Skoro w przedmiotowym budynku sklepowym, nie ma urządzeń o jakich mowa w § 19 rozporządzenia z 1980 roku, zatem budynek nie mógłby być uznany za zdatny do użytku i w takiej sytuacji organ musiałby również odmówić udzielenia pozwolenia na użytkowanie w celu wydania w odrębnym postępowaniu decyzji nakazującej inwestorowi zamontowanie takich urządzeń (art. 40 prawa budowlanego z 1974 r.)". Cytowane w poprzednim akapicie części uzasadnienia wyroku dotyczą hipotetycznych rozważań trafności kontrolowanej w tamtej sprawie decyzji, w sytuacji, gdyby przyjąć brak synchronizacji przepisów § 17-19 rozporządzenia z 1980 r. z podziałem budynków na dwie odrębne kategorie, o jakich mowa w § 170 ust. 1 tego rozporządzenia. Dalej, odwołując się do art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Sąd uznał, że nie miałoby to wpływu na wynik sprawy, bowiem i tak w budynku nie ma urządzeń o jakich mowa w § 19 rozporządzenia z 1980 r. Takie stwierdzenia Sądu w żaden sposób nie uprawniły organów do dokonanej przez nie interpretacji przepisów § 17-19 rozporządzenia z 1980 r., bowiem Sąd nie stwierdził, iż przepisy § 18 i § 19 mają zastosowanie do zmniejszenia odległości określonej w § 17 ust. 1 pkt 3. Wprost przeciwnie cytowane wyżej części uzasadnienia wskazują na odmienne stanowisko Sądu w tej materii. Interpretacja wyroku Sądu w sposób zastosowany przez organy prowadziłaby do powstania sprzeczności wewnętrznej w uzasadnieniu tego wyroku. Z jednej strony Sąd stwierdzałby, iż stanowisko organów, że § 18 i 19 nie przewidują możliwości zmniejszenia normy odległościowej 10 m określonej w § 17 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia jest prawidłowe, a przepisy § 18 i § 19 dotyczą tylko obiektów zaliczonych do kategorii niebezpieczeństwa pożarowego, czyli odnosi się do § 17 ust. 1 pkt 1 i 2, zatem nie obejmuje budynków zaliczanych do kategorii zagrożenia ludzi (a przecież wynika to z literalnego ich brzmienia). Z drugiej strony w tym samym uzasadnieniu ten sam Sąd uznawałby coś zupełnie przeciwnego. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje ekspertyza sporządzona przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Do rozstrzygnięcia sprawy niezbędnym było dokonanie interpretacji przepisów prawa, a rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych w tej materii wyręczać organów nie może. Ponownie rozpatrując sprawę organy wydadzą decyzje z uwzględnieniem zaprezentowanego wyżej stanowiska Sądu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.