II FZ 460/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Antoni Hanusz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 maja 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 33/08 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: oddalić zażalenie. II FZ 460/08 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygnaturze akt I SA/Kr 33/08, oddalił wniosek J.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 listopada 2007 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok. Sąd podniósł, że w dniu 3 kwietnia 2008r. J.K. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 listopada 2007r. wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok. Wskazał, że osiąga dochody z renty, dołączając odcinek przekazu pocztowego z wykazaną kwotą dochodu za marzec 759,96zł. i należną kwotą do wypłaty 469zł i 57gr, a także wskazał, że posiada oszczędności w wysokości 20 000zł. Sąd odmawiając skarżącemu przyznania prawa pomocy podniósł, że nie udokumentował on żadnych dodatkowych obciążeń budżetu domowego, nie wykazał żadnych ponoszonych przez siebie kosztów. W ocenie Sądu, jest on w stanie ponieść koszty opłat sądowych i koszty zastępstwa procesowego. W szczególności wobec wpłacenia kwoty wpisu sądowego odmowa zwolnienia z kosztów sądowych nie zamyka skarżącemu drogi sądowej. Skarżący w zażaleniu nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić. Stosownie do art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej u.p.p.s.a.), osobie fizycznej prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Wykazanie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, z punktu widzenia treści art. 246 § 1 u.p.p.s.a. należy do obowiązku podmiotu ubiegającego się o przyznanie tego prawa. Strona ma zatem obowiązek wykazania, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania lub ich części albo że nie ma adekwatnych środków na poniesienie tych kosztów. Sąd natomiast rozpoznając wniosek zobowiązany jest wskazać z jakich względów uznał, że żądanie strony zasługuje bądź nie zasługuje na uwzględnienie oraz w jakiej części. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim uzyskiwane przez stronę dochody. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznał wniosek podatniczki w prawidłowy sposób, gdyż wydając objęte zażaleniem rozstrzygnięcie uzasadnił z jakich względów wskazał, że skarżący jest są w stanie, bez uszczerbku ich koniecznego utrzymania, ponieść koszty postępowania sądowego w postaci uiszczenia wpisu w wysokości 100,00 zł. Sąd prawidłowo też i w sposób wyczerpujący, z zachowaniem wymogów o których mowa w art. 141 § 4 u.p.p.s.a. w związku z art. 166 tej ustawy wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia z jaki względów oddalił wniosek o przyznanie skarżącemu profesjonalnego pełnomocnika. Uzasadnienie Sądu w tym zakresie świadczy o rozpoznaniu przez Sąd wniosku podatniczki o przyznanie prawa pomocy w sposób rzetelny i nie naruszający zasad postępowania. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.