II OZ 608/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 217/08 o odmowie przyznania prawa pomocy H. B. w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. postanawia oddalić zażalenie H. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. Jednocześnie, skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, z którego wynika, iż utrzymuje się ona z renty w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2008 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, wskazując, że stosownie do art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca pomimo wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nie uzupełniła tych braków w wyznaczonym terminie, co uniemożliwia rozpoznanie skargi, a tym samym w zakresie oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy skutkuje odmową jego uwzględnienia. H. B. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wskazując, że uzupełniła braki formalne skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 pkt 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje również w sytuacji, gdy strona nie uzupełniła braków skargi w terminie (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008 r., s 473). Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, iż skarżąca w dniu 27 marca 2008 r. została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub czynności w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Ponadto, skarżącą wezwano do wypełnienie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Oba w/w wezwania doręczono skarżącej w dniu 30 marca 2008 r., zatem termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 6 kwietnia 2008 r. W dniu 1 kwietnia 2008 r. skarżąca wypełniła jedynie urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, natomiast nie wskazała numeru i daty zaskarżonej decyzji, co potwierdza notatka urzędowa sporządzona w dniu 15 kwietnia 2008 r., z której wynika, iż do tej daty skarżąca nie uzupełniła braków skargi w tym zakresie. Zaznaczyć należy, iż nie mogą zostać uwzględnione argumenty skarżącej zawarte w zażaleniu, bowiem nie przedstawiła ona żadnych dowodów potwierdzających uzupełnienie przez nią braków skargi. Wskazać zatem należy, że w myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie podlega odrzuceniu. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie skarga H. B. nie może zostać uwzględniona, prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, iż zachodzą przesłanki do odmowy przyznania jej prawa pomocy na podstawie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.