I OSK 732/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie sędzia NSA Janina Antosiewicz sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2358/06 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 2358/06 oddalił skargę M. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia [...], nr [...] Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu wniosku M. K. o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...] o wypowiedzeniu na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) i § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.) mjr M. K. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z powodu rozformowania jednostki i braku możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr PF-332/Org./P1 z dnia 8 sierpnia 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w jednostkach szkolnictwa wojskowego podległych Dowódcom Rodzajów Sił Zbrojnych, Centrum [...] t.j. jednostka wojskowa, w której skarżący pełnił służbę wojskową uległa rozformowaniu z dniem 31 grudnia 2002 r., w wyniku czego oficer utracił zajmowane stanowisko służbowe. Organ wskazał ponadto, że rozkaz o rozformowaniu jednostki miał charakter konstytutywny - na jego mocy zostało ono dokonane. Wydając rozkaz o rozformowaniu określono początek i koniec tego procesu. W tym zakresie nie był wydany żaden inny akt. Wydanie tego rozkazu stanowiło zatem podstawę do podjęcia działań personalnych zmierzających do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe poza rozformowaną jednostką, a w przypadku braku takich możliwości do wypowiadania tym żołnierzom stosunku służbowego. Organ wskazał, że skarżący znalazł się w grupie kadry, dla której nie udało się znaleźć odpowiedniego, dla posiadanych przez niego kwalifikacji wojskowych i zgodnego z posiadanym stopniem wojskowym, stanowiska. Skarżący otrzymał decyzję o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w dniu 16 grudnia 2002 r. i wówczas nie kwestionował zasadności tego wypowiedzenia. Ponadto oficer skorzystał z możliwości skrócenia okresu wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy i otrzymania z tego tytułu odszkodowania, niezależnie od wszystkich innych należności przysługujących mu z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Organ za chybiony uznał zarzut oficera o podjęciu i doręczeniu mu decyzji o dokonaniu wypowiedzenia przed rozformowaniem jednostki wojskowej w sytuacji, gdy uwzględni się, że obowiązująca wówczas ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przewidywała aż dziewięciomiesięczny okres wypowiedzenia stosunku służbowego. Kwestionowane wypowiedzenie stosunku służbowego doręczono skarżącemu w grudniu 2002 r., a zatem zgodnie z art. 79 ust. 5 powołanej ustawy pragmatycznej, termin wypowiedzenia rozpoczął bieg od pierwszego dnia miesiąca, w którym dokonano wypowiedzenia, tj. od 1 stycznia 2003 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał, że w sprawie brak jest przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, gdyż tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Sąd wskazał, że zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji wypowiadającej skarżącemu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych będącym podstawą decyzji z dnia [...] dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową, podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. W ocenie Sądu w sprawie bezspornym jest, że na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 8 sierpnia 2002 r., nr PF-332/Org./P1 w sprawie zmian organizacyjnych w jednostkach szkolnictwa wojskowego podległych Dowódcom Rodzajów Sił Zbrojnych, Centrum [...] - jednostka wojskowa, w której skarżący pełnił służbę uległa rozformowaniu z dniem 31 grudnia 2002 r., w wyniku czego oficer utracił zajmowane wówczas stanowisko służbowe. A zatem z dniem 1 stycznia 2003 r. zmiany te miały wejść w życie, a stanowisko, które zajmował skarżący miało zostać zlikwidowane. Rozkaz o rozformowaniu jednostki nie był zapowiedzią rozformowania jednostki, w której skarżący pełnił służbę wojskową, lecz był aktem, którym istotnie jednostka wojskowa podlegała rozformowaniu. W tym zakresie nie był wydany żaden inny akt. Wydanie zatem tego rozkazu stanowiło podstawę do podjęcia działań personalnych zmierzających do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości do wypowiedzenia stosunku służbowego. Zdaniem Sądu w sprawie został zachowany związek przyczynowy pomiędzy rozformowaniem jednostki wojskowej, w której skarżący odbywał służbę a dokonanym mu wypowiedzeniem stosunku służbowego. Rozformowanie jest bowiem procesem, który dla swojej prawidłowości wymaga czasu. Ustawodawca w art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej używa zwrotu "podlega rozformowaniu". Takie brzmienie przepisu wskazuje, że proces ten powinien być rozpoczęty, z tym, że za jego rozpoczęcie w sprawie uznać należy rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 8 sierpnia 2002 r. Skarżący bezpodstawnie utożsamia rozformowanie jednostki z likwidacją jego stanowiska służbowego. Tylko z tą pierwszą okolicznością ustawa pragmatyczna wiąże określone skutki prawne. W związku z tym nie można ocenić dokonanego skarżącemu wypowiedzenia stosunku służbowego jako naruszającego prawo, tym bardziej naruszającego je w stopniu rażącym. Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. II SA 2673/00 (Lex nr 77681) wskazał, że musi istnieć związek przyczynowy między reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego, a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego. Wypowiedzenia stosunku służbowego można zatem dokonać w trakcie likwidacji jednostki lub zmniejszenia jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procesów. Tak więc zarzut skarżącego, że rozkaz z dnia [...] został wydany przed rozformowaniem jednostki skarżącego i likwidacją jego stanowiska Sąd uznał za niezasadny. Wypowiedzenie stosunku służbowego nastąpiło bowiem w trakcie trwania procesu rozformowywania jednostki, zapoczątkowanego rozkazem z dnia 8 sierpnia 2002 r. Dla prawidłowości wypowiedzenia stosunku służbowego nie jest bowiem istotne, czy wypowiedzenia tego dokonano przed, czy po dacie wskazanej w rozkazie o rozformowaniu. Istotne jest natomiast, czy zachodzi związek między rozformowaniem jednostki, a wypowiedzeniem stosunku służbowego. Konieczne jest zatem, aby wypowiedzenie było jedynie logiczną, nieuchronną konsekwencją decyzji o rozformowaniu. Wypowiedzenie zaś stosunku służbowego nie musi następować chronologicznie po dacie wskazanej jako data owego rozformowania. Zdaniem Sądu do takiego wniosku prowadzi literalna i celowościowa wykładnia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, tj. jej sformułowanie "...podlega rozformowaniu...". Celem tego przepisu jest ustanowienie podstawy wypowiedzenia stosunku służbowego w sytuacji zasadniczych zmian organizacyjnych w obrębie poszczególnych jednostek wojskowych. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego posłużenia się przez organ wojskowy, w rozkazie o wypowiedzeniu mu stosunku służbowego, niewystępującego w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określenia "przeformowanie" jednostki. Otóż analiza rozkazu z dnia [...] jednoznacznie wskazuje, że organ wojskowy nie posłużył się tym określeniem, a zatem odniesienie się do tego zarzutu, Sąd uznał za bezcelowe. Sąd za bezzasadny uznał zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez organ art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie jednoznacznie, która z dwóch przesłanek występujących w art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej stanowiła podstawę dokonania żołnierzowi wypowiedzenia. W kwestionowanej decyzji z dnia [...] Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON precyzyjnie wskazał, że podstawą dokonanego skarżącemu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej było rozformowanie jednostki i brak możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe. Tak więc, istniejący wówczas stan faktyczny sprawy uzasadniał wydanie przez Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej decyzji z dnia [...] nr [...] i oparcia jej o przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W związku z tym wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa Sąd uznał za nieuzasadniony, bowiem organy orzekające w sprawie dokonały właściwej analizy całości sprawy i prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności przedmiotowego wypowiedzenia. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. K., zaskarżając go w całości. W ramach pierwszej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 110 K.p.a. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż w świetle przytoczonego przepisu wbrew jego wyraźnemu brzmieniu dopuszczalnym jest wypowiedzenie stosunku zawodowej służby wojskowej przy braku rzeczywistego, a w tym czasowego związku przyczynowego pomiędzy rozformowaniem jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy nie pełni służby w chwili doręczenia mu decyzji o wypowiedzeniu a tym wypowiedzeniem, 2) art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez jego błędną wykładnie poprzez przyjęcie, że żołnierz w chwili doręczenia mu decyzji o wypowiedzeniu zajmował stanowisko służbowe w strukturach Centrum Szkolenia [...] w P., które nie istniało już od 31 grudnia 2002 r. Ponadto w ramach drugiej z podstaw kasacyjnych przewidzianych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję odnoszącą się do decyzji, w której brak było dostatecznego uzasadnienia decyzji administracyjnej. Skarżący wniósł także o rozważenie możliwości przedstawienia poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego pytania prawnego o treści: "czy stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, a konkretnie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity: Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierzowi zawodowemu motywowanego tym, iż jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni służbę ulega rozformowaniu i brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe, jeżeli jednostka ta od wielu miesięcy nie istnieje, żołnierz nie pełni w niej służby i nie zajmuje w niej żadnego stanowiska służbowego i nie zbadano możliwości wyznaczenia na inne stanowisko w strukturach Sił Zbrojnych RP, a w związku z tym, czy zachodzi pomiędzy tym wypowiedzeniem a owym rozformowaniem związek przyczynowy?". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że niezrozumiałym jest dopatrywanie się przez organ związku przyczynowego pomiędzy rozformowaniem a wypowiedzeniem stosunku służbowego w sytuacji, gdy skarżący pomimo rozformowania tej jednostki pełnił jeszcze rok zawodową służbę wojskową. W ocenie skarżącego w jego sprawie brak było podstawy do zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, gdyż odnosił się on jedynie do żołnierzy pełniących służbę w danej jednostce wojskowej na określonym stanowisku służbowym. Ustawodawca obok art. 78 ust. 2 pkt 2 wskazał jeszcze art. 78 ust. 2 pkt 1 i 3, które niewątpliwie mogły być stosowane w sytuacji skarżącego. Można było zatem osiągnąć skutek w postaci wypowiedzenia stosunku służbowego, lecz doprowadzając do ziszczenia się przesłanek z pkt 1 lub pkt 3 art. 78 ust. 2, gdyż akurat te przepisy nie wymagają, aby żołnierz pełnił służbę na danym stanowisku. Skarżący podniósł, że nie zajmował żadnego stanowiska w żadnej jednostce, zaś etat Centrum został unieważniony i jego stanowisko nawet fizycznie nie istniało. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy pragmatycznej, żołnierz zawodowy służby stałej pełni tę służbę w jednostce organizacyjnej resortu Obrony Narodowej i na konkretnym stanowisku służbowym, na które został wyznaczony. Niedopuszczalnym jest natomiast, aby żołnierz zawodowy służby stałej, ani nie zajmował stanowiska służbowego, ani nie był w dyspozycji, ani nie pozostawał w rezerwie kadrowej. Zatem nie można jednocześnie zwolnić z danego stanowiska służbowego zajmowanego w danej jednostce wojskowej, skoro ta jednostka wojskowa już nie istnieje. Skoro skarżącemu wypowiedziano stosunek służbowy w momencie, gdy ani nie zajmował on stanowiska służbowego, ani nie był w dyspozycji, ani rezerwie kadrowej, oznacza to, że decyzja o wypowiedzeniu została wydana bez podstawy faktycznej i z rażącym naruszeniem art. 78 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy. Skarżący wskazał ponadto, że nie udzielono mu żadnej propozycji wyznaczenia na jakiekolwiek stanowisko służbowe. Skoro jednostka wojskowa już nie istniała, nie można było wypowiedzieć stosunku służbowego ze stanowiska, które żołnierz zajmował. Nie można także zwolnić ze stanowiska nieistniejącego. Organ wojskowy powinien w przypadku, gdy doszło do likwidacji jednostki wojskowej, a w trakcie jej likwidowania lub przeformowywania (zmiany w inną) nie dokonano wypowiedzenia, dokonanie wypowiedzenia poprzedzić co najmniej przeniesieniem (w drodze rozkazu personalnego) do dyspozycji określonego organu wojskowego i z tej dyspozycji dokonać wypowiedzenia. Ponieważ żołnierz w dyspozycji zachowuje wszelkie prawa (także płacowe), jakie posiadał na stanowisku służbowym, de facto osiągnięto by ten sam efekt, lecz organ nie naruszyłby wyraźnie brzmiącego przepisu ustawy i nie wydał decyzji z kwalifikowaną wadą prawną (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Zawsze jednak decyzję (jej wydanie i doręczenie) o wypowiedzeniu winno poprzedzać w sytuacji wnioskodawcy wydanie rozkazu o przeniesieniu do dyspozycji. Dodatkowo skarżący podniósł, że w uzasadnieniu decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego organ wskazuje na brak możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Tymczasem w uzasadnieniu wcale nie wskazuje, jakie czynności związane z rozważaniem możliwości wyznaczenia skarżącego na stanowisko w ramach resortu Obrony Narodowej podjął. Rozważanie możliwości wyznaczenia na inne stanowisko i podjęcie w tym celu odpowiednich czynności sprawdzających, które winny mieć wyraz w uzasadnieniu jest obowiązkowe z punktu widzenia art. 78 ust. 2 pkt 2 wojskowej ustawy pragmatycznej. Organ nie może poprzestać w wypowiedzeniu jedynie na uzasadnieniu go likwidacją zajmowanego stanowiska. Dla skarżącego w ogóle nawet nie próbowano szukać stanowiska gdziekolwiek, co wynika z jego TAP (brak kadrowych notatek służbowych, brak notatki o tym, iż poszukiwano dla niego stanowiska w strukturach ON). W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez orzeczenie stwierdzenia nieważności w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, względnie zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że kierunek i zakres kontroli zaskarżonego orzeczenia determinowany jest podstawami skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnośnie podstawy skargi kasacyjnej przedstawionej w pkt 2 art. 174 P.p.s.a. należy wyjaśnić, iż przepisy postępowania o jakich mowa w przepisie, to przepisy procedury sądowoadministracyjnej, zawarte w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga kasacyjna będąca środkiem zaskarżenia orzeczenia sądu administracyjnego nie może w swej podstawie opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a więc przepisów K.p.a., które regulują postępowanie przed organami administracji publicznej i nie mają zastosowania w postępowaniu sądowym. Wprawdzie sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia przepisów K.p.a., ale dokonując oceny stosuje przepisy P.p.s.a., których zarzut naruszenia należałoby postawić w sytuacji kwestionowania oceny sądu administracyjnego. Ponieważ skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie stawiając zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania powołuje się tylko na art. 107 § 3 K.p.a., to tak określona podstawa nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów prawa materialnego - art. 78 ust. 2 pkt 2 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna w tej części jest nieuzasadniona z następujących powodów. Trzeba zwrócić uwagę, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja z dnia [...] nr [...] została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji, co oznacza, że art. 78 ust. 2 ustawy pragmatycznej mógł być analizowany wyłącznie w kontekście przesłanek o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową, podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 8 sierpnia 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w jednostkach szkolnictwa wojskowego podległych Dowódcom Rodzajów Sił Zbrojnych, Centrum Szkolenia [...], w którym skarżący pełnił służbę uległo rozformowaniu z dniem 31 grudnia 2002 r. Rozkaz o wypowiedzeniu skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej został wydany w dniu [...] W wyroku z dnia 26 lipca 2001 r. w sprawie II SA 2673/00, Lex nr 77681 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że z art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, iż musi istnieć związek przyczynowy między reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego, a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego. Wypowiedzenia stosunku służbowego można zatem dokonać w trakcie likwidacji jednostki lub zmniejszania jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procesów. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykładnia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej dokonana przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku była prawidłowa. Wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w skardze kasacyjnej, że skarżący nie zajmował żadnego stanowiska, w żadnej jednostce, z akt personalnych M. K. wynika, że został on wyznaczony na stanowisko starszego wykładowcy w Centrum Szkolenia [...] w P.. Z akt tych wynika również, iż organ wojskowy przed dokonaniem wypowiedzenia poszukiwał dla skarżącego innego stanowiska, a dowody w tej kwestii złożone zostały na kartach 89 i 90 akt personalnych. Tak więc skarżący w chwili wypowiedzenia pełnił służbę w konkretnej jednostce, na stanowisku, na które został wyznaczony i czego nie kwestionował, o czym świadczy m.in. treść jego wniosku z dnia 18 grudnia 2002 r., złożonego na k-93 akt personalnych. Tym samym także zarzut naruszenia przepisu art. 20 ust. 1 ustawy pragmatycznej jest nieusprawiedliwiony. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.