II SA/Wa 42/08

II SA/Wa 42/08 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 18 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi S. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny, a także rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] sierpnia 2007 r. Nr [...] – w zakresie, w jakim dotyczą one określenia nazwy i kodu stanowiska służbowego, dodatków do uposażenia, wysokości miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do tego uposażenia oraz wysokości nagrody rocznej, 2) określa, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w zakresie, w jakim został uchylony. II SA/Wa 42/08 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2007 r., w sprawie o sygn. II SA/Wa 2074/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozkaz Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. w przedmiocie mianowania S. K. na równorzędne stanowisko służbowe. Wyrokiem tym Sąd uchylił też rozkaz [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z [...] czerwca 2006 r., a ponadto wstrzymał wykonanie zaskarżonego rozkazu. Sąd uznał, że przeniesienie skarżącego ze stanowiska [...] w R. (zwolnienie nastąpiło z dniem 30 czerwca 2006 r.) na stanowisko [...] w R., nie było przeniesieniem na stanowisko równorzędne. Wyrok z 24 stycznia 2007 r. został zaskarżony skargą kasacyjną. Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] sierpnia 2007 r. S. K. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 17 września 2007 r., na podstawie art. 41 ust. 1 punkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą". Organ wskazał w uzasadnieniu na fakt wydania ostatecznego orzeczenia właściwej komisji lekarskiej z dnia [...]czerwca 2007 r., uznającego skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji. Organ podał ponadto w tym rozkazie stanowisko skarżącego, grupę zaszeregowania, mnożnik kwoty bazowej, kwotę bazową, wysokość uposażenia zasadniczego, kategorię dodatku funkcyjnego i jego wysokość. Organ wskazał też, że skarżący jest uprawniony do nagrody rocznej w wysokości 8 i 17/30 miesiąca jednomiesięcznego uposażenia. W odwołaniu od rozkazu z [...] sierpnia 2007 r. skarżący zaskarżył go w części określającej nazwę zajmowanego stanowiska, kategorię i wysokość dodatku funkcyjnego. Dane te, według skarżącego, wynikają z rozkazu z [...] września 2006 r., którego wykonanie zostało jednak wstrzymane wyrokiem z 24 stycznia 2007 r. Oznacza to, że powinien on otrzymywać uposażenie w wysokości należnej do dnia zwolnienia go ze stanowiska naczelnika Inspektoratu. Samo zwolnienie ze służby i jego data nie zostało przez skarżącego zakwestionowane. Rozkazem z dnia [...] października 2007 r. Komendant Główny Policji uchylił rozkaz z [...] sierpnia 2007 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, i w tym zakresie orzekł, że datą tą jest dzień 31 października 2007 r. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy rozkaz z [...] sierpnia 2007 r. Odnośnie zarzutów zawartych w odwołaniu, organ uznał, że wyrok z 24 stycznia 2007 r. pozostaje bez znaczenia dla sprawy, gdyż dotyczy on innego postępowania, które dotychczas nie zostało ostatecznie zakończone z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej od tego wyroku. Wyrok ten nie podlega więc wykonaniu. Rozkaz z [...] sierpnia 2007 r. nie rozstrzyga przy tym kwestii wysokości składników uposażenia, gdyż te kwestie zostały ustalone w innych decyzjach. Jego istotą jest zwolnienie skarżącego ze służby oraz wskazanie przysługujących mu z tego tytułu świadczeń. Konieczna natomiast była, według KGP, zmiana daty zwolnienia ze służby, gdyż wniesienie odwołania wstrzymało wykonanie rozkazu organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozkaz z [...] października 2007 r. skarżący powtórzył swoją ocenę, że organy powinny zastosować się do wyroku WSA w Warszawie z 24 stycznia 2007 r. w zakresie, w jakim wstrzymał on wykonanie rozkazu zwalniającego i mianującego na inne stanowisko służbowe. Organy powinny określić jego stanowisko jako stanowisko [...], określić, że przysługuje mu miesięczna stawka dodatku funkcyjnego II kategorii i dodatku kontrolerskiego w wysokości 35% kwoty bazowej, a także określić, że skarżącemu przysługuje wzrost o 0,5% z tytułu wysługi lat dotychczasowej wysokości miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego. Ta ostatnia kwestia wynika z faktu, że skarżący na dzień 31 października 2007 r., tj. dzień zwolnienia ze służby określony w rozkazie organu odwoławczego, osiągnął wysługę lat w wysokości 27 lat, 1 miesiąc i 9 dni, zamiast poprzednio ustalonych 26 lat, 11 miesięcy i 26 dni. Ta zmiana skutkuje natomiast wzrostem uposażenia zasadniczego o 0,5%, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zmiany powyższe skutkować powinny koniecznością podwyższenia wymiaru nagrody rocznej z dotychczas ustalonej i wypłaconej za okres 8 miesięcy i 17 dni na wysokość wynikającą z pozostawania w służbie przez okres 10 miesięcy – zgodnie z art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Wszystkie powyższe zmiany powinny być uwzględnione w rozkazie o zwolnieniu – zgodnie z § 22 ust. 1 punkt 7 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. Nr 151, poz. 1261 ze zm.). Niewłaściwego określenia wysokości nagrody rocznej nie eliminuje, według skarżącego, późniejsze przyznanie, decyzją [...] KWP w R. z [...] listopada 2007 r., podwyższonej nagrody, gdyż nie jest to rozkaz personalny (takiej formy wymaga § 3 ust. 1 punkt 13 i ust. 3 rozporządzenia z 2 września 2002 r.), a poza tym i tak kwoty zwiększonej nagrody rocznej skarżącemu nie wypłacono. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powtórzył, że wyrok z 24 stycznia 2007 r. jest nieprawomocny, a zaskarżony rozkaz dotyczy zwolnienia ze służby. Elementy rozkazu zwalniającego ze służby wskazuje § 22 rozporządzenia z 2 września 2002 r., są to nazwa stanowiska i składniki uposażenia, ale są to jedynie deklaratoryjne informacje, gdyż potwierdzają one stan określony innymi aktami indywidualnymi. Nawet ich błędne określenie nie ma jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, którym jest zwolnienie ze służby. W razie oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku z 24 stycznia 2007 r. skarżącemu będą wypłacone przysługujące mu należności pieniężne, będzie też mógł zgłosić wniosek o sprostowanie świadectwa służby. Organy Policji nie określają w rozkazie o zwolnieniu wysługi lat, jak też wzrostu świadczenia emerytalnego. Natomiast wypłata wyrównania w związku ze wzrostem wysługi lat nie należy do Komendanta Głównego Policji, lecz do właściwego przełożonego. To samo dotyczy kwestii nagrody rocznej – sprawy te należą do właściwego przełożonego, zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z 21 grudnia 2006 r. w sprawie przyznawania policjantom nagród i zapomóg, a także sposobu tworzenia funduszu nagród i zapomóg dla policjantów (Dz. U. Nr 251, poz. 1859). Decyzję tę podjął już właściwy przełożony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługuje w całości na uwzględnienie. Stosownie do § 22 ust. 1 przywoływanego przez strony rozporządzenia z 2 września 2002 r., rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać m.in.: 1) nazwę i kod stanowiska, 2) przyznane dodatki do uposażenia, 3) wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego oraz 4) wysokość dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy. Są to obligatoryjne elementy rozkazu w sprawie zwolnienia. Zgodnie natomiast z § 22 ust. 2 tego rozporządzenia, rozkaz taki może określać uprawnienie do nagrody rocznej. Jest to fakultatywny element rozkazu. Jeśli jednak ten element zostanie określony w rozkazie organu I instancji, to także organ odwoławczy powinien go określić z uwzględnieniem ewentualnej zmiany stanu faktycznego, zaistniałej w dacie orzekania. Zasadnie argumentuje Komendant Główny Policji, że rozkazy z [...] sierpnia 2007 r. i [...] października 2007 r. dotyczą przede wszystkim zwolnienia skarżącego ze służby. Skarżący nie kwestionował tego zwolnienia, a skarga w ogóle go nie dotyczy. Z tego względu Sąd nie mógł nawet, z uwagi na obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadę skargowości, kontrolować zasadności zwolnienia skarżącego ze służby. Niemniej rozkazy te dotyczą także tych kwestii, które wynikają z wymienionych wyżej elementów rozstrzygnięcia administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby – czterech elementów obligatoryjnych i jednego fakultatywnego. Sąd w całości podziela ocenę skarżącego, że wstrzymanie wykonania rozkazu z [...] września 2006 r. oznaczało, w sferze praktycznych skutków wyroku z 24 stycznia 2007 r., przywrócenie stanu sprzed zwolnienia skarżącego ze stanowiska naczelnika i mianowania na stanowisko [...]. Zupełnie bezpodstawnie Komendant Główny Policji akcentuje fakt, iż w dacie [...] sierpnia 2007 r. i [...] października 2007 r. wyrok ten nie był prawomocny – istotą wstrzymania wykonania decyzji, określonego w art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest natychmiastowe przywrócenie stanu sprzed zaskarżonej decyzji, bez względu na nieprawomocność wyroku sądu I instancji. Dopiero ewentualne uwzględnienie skargi kasacyjnej powoduje ustanie tego skutku wyroku sądu I instancji. Bez znaczenia jest przy tym fakt, że ostatecznie wyrok z 24 stycznia 2007 r. stał się prawomocny wskutek odrzucenia skargi kasacyjnej przez NSA. Powyższe oznacza, że Komendant Wojewódzki Policji w R. powinien określić w wydanym przez siebie rozkazie z [...] sierpnia 2007 r., iż skarżący został zwolniony ze służby ze stanowiska [...] w R., a nie [...]. Takiemu stanowisku powinien być ponadto przyporządkowany odpowiedni kod. Dalszą konsekwencją powyższego stanowiska jest wniosek, że skarżącemu w dacie zwolnienia ze służby przysługiwał dodatek funkcyjny w II, a nie w III kategorii, co wpływa na inną jego wysokość, a ponadto – miał on prawo do dodatku kontrolerskiego w stosownej wysokości, a organ I instancji tego prawa mu bezpodstawnie odmówił. Choć pozostałe elementy rozkazu organu I instancji, tj. wysokość miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego oraz wysokość przysługującej nagrody rocznej, organ ten określił prawidłowo, to z uwagi na funkcjonalny związek wszystkich elementów tego rozkazu w zaskarżonym zakresie oraz konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie elementów określonych nieprawidłowo – Sąd uchylił ten rozkaz w całości (za wyjątkiem – jak wyżej wyjaśniono – samego, niekwestionowanego zwolnienia ze służby). Prawidłowo i przekonująco argumentuje skarżący, że organ odwoławczy zobowiązany był (poza prawidłowym ustaleniem nazwy i kodu stanowiska, dodatków do uposażenia i ich wysokości) zmienić też te elementy rozkazu I instancji, które wskutek wniesienia odwołania zdezaktualizowały się. Należą do nich wysokość miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego oraz określenie należnej nagrody rocznej. Istotnie – organ odwoławczy powinien te dane określić z uwzględnieniem zmian w stanie faktycznym, wynikających z upływu czasu od wydania rozkazu I instancji do orzekania przez siebie, a ściślej – do daty wskazanej jako ostateczne zwolnienie ze służby, czyli 31 października 2007 r. Zupełnie nieprzekonujący jest argument Komendanta Głównego Policji, że skarżącemu będzie służyło żądanie sprostowania świadectwa służby, albo że Komendant Wojewódzki Policji w R. określił już "brakującą" część nagrody rocznej w odrębnej decyzji. Świadectwo służby i jego sprostowanie są zupełnie innymi instytucjami od rozkazu zwalniającego. W rozkazie z [...] sierpnia 2007 r. określono należną skarżącemu miesięczną stawkę uposażenia zasadniczego. Upływ czasu od [...] sierpnia 2007 r. do [...] października 2007 r. istotnie wpłynął na tę wysokość (wzrost o 0,5 % z tytułu dłuższej wysługi lat), dlatego postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby jest jedynym, odpowiednim miejscem prawidłowego określenia tej wysokości, skoro stanowi ono obligatoryjny element rozkazu zwalniającego. Analogicznie – w tym postępowaniu organ odwoławczy zobowiązany był uwzględnić dłuższy okres służby w roku 2007 przyjmowany dla potrzeb ustalenia wysokości nagrody rocznej. Skarżący nie może oczekiwać, że błąd Komendanta Głównego Policji naprawi organ I instancji w odrębnym postępowaniu, gdyż wysokość nagrody rocznej za rok 2007 była już przedmiotem orzekania w postępowaniu zakończonym zaskarżonym rozkazem. W tym kontekście wątpliwa wydaje się możliwość ponownego orzekania o tym samym w innym postępowaniu. W dalszym postępowaniu organy ponownie, prawidłowo określa te elementy rozkazu zwalniającego, które w uchylonych rozkazach ustalone zostały wadliwie. Powtórzyć należy, że wobec braku zaskarżenia rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia ze służby konieczne będzie przyjęcie, iż zwolnienie to ostatecznie nastąpiło z dniem 31 października 2007 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. "a" i "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu w stosownej części podstawą wyroku był art. 152 tej ustawy.