II SA/Kr 791/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: WSA Grażyna Firek WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 kwietnia 2008 r. sprawy ze skarg Ligi A. z siedzibą w W., Stowarzyszenia B. – z siedzibą w K., Stowarzyszenia C. z siedzibą w B. oraz Polskiego Towarzystwa D. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Stowarzyszenia C. z siedzibą w B. oraz na rzecz Polskiego Towarzystwa D. z siedzibą w K. kwotę po 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem postępowania administracyjnego w l instancji wszczętego na wniosek PKP Państwowe Koleje Linowe z dnia [...].06.1996r. było ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla modernizacji kolei linowej [...]. Zakres modernizacji miał obejmować wymianę podpór, napędów, mechanizmów, urządzeń, konstrukcji, wagonów, dostosowanie budynków stacji do nowych urządzeń. We wniosku określono też zamierzoną zdolność przewozową (360 osób/godzinę), prędkość jazdy i pojemność wagonu. Do wniosku dołączono projekt koncepcyjny i ocenę oddziaływania na środowisko. Ocena ta została opracowana w 1996r. przez Instytut Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej - w [...], pod kierunkiem [...] M. B. i [...] Z. Z. Pierwszy wniosek złożony przez inwestora w dniu [...].06.1996r. i był kilkakrotnie modyfikowany w trakcie postępowania (pisma z dnia [...].07.1996r., [...].08.1996r., [...].11.1996r., [...].03.2002r., [...].11.2002r.). Pierwotny projekt decyzji z dnia [...] sierpnia 2002r. został negatywnie oceniony przez Wojewodę, który postanowieniem znak: [...] z dnia [...].09.2002r. stwierdził niezgodność z prawem przedstawionych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu wskazano m.in. na następujące uchybienia: - wniosek (pomimo jego uzupełnienia) oraz w/w projekt nie określały w sposób jednoznaczny parametrów technicznych inwestycji oraz rodzaju i charakteru zmian planowanej inwestycji (zgodnie z art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 1 i art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym); - brak było ustaleń, czy inwestycja będzie polegała na przebudowie bez możliwości rozbudowy - w tym dobudowy, nadbudowy bądź budowy nowych obiektów (w świetle art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 16.10.1991 r. o ochronie przyrody); - brak było projektu decyzji z 1996r., który byłby przedstawiony do uzgodnienia organom uzgadniającym, a także kolejnych projektów decyzji; - brak było wykazu stron postępowania (brak zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomień); - nie rozpatrzono uwag do projektowanej inwestycji. Kolejny sporządzony projekt decyzji (autorzy [...] B. Z. i [...] M. S.) został przedstawiony Wojewodzie, który postanowieniem znak: [...] z dnia [...] września 2003r. stwierdził zgodność z prawem przedstawionych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Burmistrz Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...].09.2003r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przebudowy Kolei Linowej "[...]". Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ powołał art. 40 ust.1, 2 , 3, 4, art. 42 ust. 1 i 2 i art. 44 ust. 1-4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 10.05.2003 r. Nr 80, poz. 717) oraz art. 104 § 1, art. 106 § 1 i art. 107 § 1, 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) W uzasadnieniu wskazano, że uwzględniono wymagania przepisów szczególnych, w tym: - ustawy z 16.10.1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 1991 r. nr 114 poz. 492 ze zm.), - ustawy z dnia 31.01. 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (t.j. Dz. U. z 1994 r. nr 49, poz.196 ze zm.) - rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13.05.1995 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 1995r. nr 52 poz. 284) - ustawy z dnia 2.12.1960r. o kolejach (Dz. U. z 1989 r. nr 52 poz. 310) - ustawy z dnia 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2001r. nr 100, poz. 1085 z późn. zm.) - rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.10.1954r. w sprawie utworzenia [...] Parku Narodowego. W uzasadnieniu faktycznym decyzji organ wskazał w szczególności na następujące kwestie: - planowana inwestycja polegać miała na przebudowie urządzeń technicznych kolei w tym, wymianie podpór wraz z fundamentami, przebudowie konstrukcji wewnątrz obiektów stacji. Dokonywane zmiany miały zachować dotychczasową kubaturę i powierzchnię zabudowy istniejących budynków stacji. Równocześnie określono maksymalną, docelową zdolność przewozową kolei na liczbę [...] osób/godz. w jednym kierunku. Pozostałe parametry kolei takie jak: długość trasy, jej nachylenie, rzędne wysokości stacji po przebudowie pozostać mają bez zmian w stosunku do stanu istniejącego. - konieczność przebudowy kolei linowej [...], wynika ze zużycia materiałów konstrukcyjnych kolei oraz z przestarzałych rozwiązań technologicznych (kolej linowa funkcjonuje od 19...r.), a także z potrzeby usprawnienia obsługi ruchu turystycznego, głównie narciarskiego; wiąże się z tym m.in. zwiększenie zdolności przewozowej kolei w celu skrócenia oczekiwania na wyjazd. Wychodząc z powyższych założeń organ pierwszoinstancyjny uznał celowość przebudowy kolei w ramach turystycznego udostępnienia [...] Parku Narodowego. Ustalając precyzyjne warunki na jakich ma być przeprowadzona inwestycja organ kierował się : - zachowaniem generalnej zasady określonej w cytowanym § 3 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 października 1954r. - i ograniczeniem przebudowy kolei do zakresu związanego z jej urządzeniami technicznymi, niezbędnego do utrzymania kolei, bez rozbudowy budynków stacyjnych, - potrzebami ochrony środowiska (wymagania dotyczące warunków technologicznych kolei, wymagania dotyczące infrastruktury technicznej oraz wymagania odnoszące się do zakresu i sposobu prowadzenia prac konstrukcyjnych), - potrzebą poprawy parametrów ekonomicznych i bezpieczeństwa funkcjonowania kolei przy jednoczesnym zapewnieniu zmniejszenia oddziaływania urządzeń kolei na środowisko, a także zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, - nieprzekraczalną chłonnością narciarską rejonu [...] określoną w Ocenie oddziaływania na środowisko na [...] narciarzy jednorazowo (w tym: 1000 w [...], 800 w [...]), przy uznaniu potrzeby dowozu tej liczby narciarzy w ciągu pierwszych czterech godzin dnia; w oparciu o te dane określono maksymalną zdolność przewozową kolei w wysokości [...] osób/godz. w jednym kierunku; ograniczenie wielkości przewozów w pozostałej części dnia, przy niekorzystnych warunkach pogodowych oraz w sezonie letnim powinno być uzyskiwane w drodze działań organizacyjnych, w sytuacji prowadzenia stałego monitoringu; za ograniczeniem zdolności przewozowej kolei do ww. wielkości opowiedział się Krajowy Zarząd Parków Narodowych w piśmie [...], z dnia [...].07.1995 r. Uwzględniając w przedmiotowej decyzji warunki określone w ocenie oddziaływania na środowisko (opracowanie w 1996 r.) oraz wobec faktu rezygnacji inwestora z zamiaru rozbudowy budynków stacji, przy zachowaniu warunków określonych w decyzji, zdaniem organu planowana inwestycja nie powinna doprowadzić do zachwiania równowagi w ekosystemach bądź zniszczenia unikatowych elementów środowiska. Projektowana inwestycja uzyskała uzgodnienia: - Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] (postanowienie Nr [...] z [...].04.2002r.) - Dyrektora [...] Parku Narodowego (postanowienie [...] z [...].03.2000r. uzupełnione pismem znak [...] z [...].04.2002r.) - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (decyzja [...] z [...].03.2003r. utrzymana w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] decyzją znak [...] z [...].06.2003 r.). Odwołania od powyższej decyzji złożyły : - Liga A. - Stowarzyszenie C. - Towarzystwo A. - Polskie Towarzystwo D. - Federacja A. Odwołanie Towarzystwa A. zostało wniesione z uchybieniem terminu, co zostało stwierdzone postanowieniem Kolegium z dnia [...].12.2003r. Pozostałe odwołania zostały wniesione w terminie, w sposób zgodny w wymogami prawa. Odwołujące się organizacje wniosły o uchylenie decyzji Burmistrza i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji pierwszoinstancyjnej zarzucono w szczególności: Liga A. - 1. prowadzenie postępowania przez 6 lat i zastosowanie przepisu art. 85 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, gdy wniosek inwestora był w tym czasie zmieniany; 2. zdolność przewozowa kolei została ustalona arbitralnie i bez uzasadnienia; 3. oparcie decyzji (m.in.) na nieobowiązującym w dniu jej wydania akcie prawnym -rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13.05.1995r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko; 4. projektowaną przebudowę należało uznać jako inwestycję celu publicznego, a zatem wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 5. brak wyjaśnień czy istotnie teren objęty inwestycją nie wymagał obowiązkowego sporządzenia planu miejscowego; 6. używany przez organ I instancji argument "silnego zapotrzebowania społecznego" należało uznać za niedopuszczalny w odniesieniu do terenu objętego ochroną parku narodowego; 7. niezgodność z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30.10.1954r. w sprawie utworzenia [...]Parku Narodowego; 8. pominięcie kwestie gospodarki wodno-ściekowej; 9. niedoręczenie stronom załącznika graficznego do decyzji; 10. nieuwzględnienie transgranicznego charakteru oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko; 11. niedopuszczalność rezygnacji przez wnioskodawcę z części pierwotnego zakresu inwestycji (pismo z [...].11.2002r.); 12. niezgodność planowanej inwestycji z celami parku narodowego; 13. niewłaściwy sposób, w jaki zrezygnowano w decyzji z określania parametrów dotyczących prędkości jazdy i pojemności wagonów; 14. przyjęte parametry dot. chłonności turystycznej i narciarskiej rejonu [...] mają charakter arbitralny. Stowarzyszenie C. na rzecz Wszystkich [...] - 1. łamanie przez planowaną inwestycję zakazu realizacji "nowych inwestycji nie służących celom parku narodowego"; 2. konieczność uprzedniego wykonania kompleksowego raportu oddziaływania na środowisko PN infrastruktury Polskich Kolei Linowych; 3. ocena oddziaływania na środowisko nie jest adekwatna do ostatecznej wersji zamierzenia inwestycyjnego a ponadto jest to dokument nie istniejący w dzisiejszym prawodawstwie. Polskie Towarzystwo D. - 1. sprzeczność z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym; 2. naruszenie ustaleń zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30.10.1954r. w sprawie utworzenia [...] Parku Narodowego; 3. niekompletność wniosku inwestora - powinien być pozostawiony bez rozpoznania; 4. nieaktualność oceny oddziaływania na środowisko. Federacja A. - 1. obszar objęty inwestycją powinien mieć sporządzony plan zagospodarowania przestrzennego; 2. zmiana wniosku przez inwestora powinna skutkować uzyskaniem nowych uzgodnień i opinii; 3. w sprawie powinien być sporządzony raport oddziaływania na środowisko; 4. brak uzgodnień z powiatowym inspektorem sanitarnym; 5. naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i prawa ochrony środowiska. W trakcie postępowania odwoławczego z wnioskiem o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wystąpiło Towarzystwo na Rzecz B. z siedzibą w K. reprezentowane przez Prezesa Zarządu M. W. Postanowieniem Kolegium z dnia [...].12.2003r. organizacja ta została dopuszczona do udziału w postępowaniu odwoławczym na prawach strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...]r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (t. jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 40 ust. 1,2,3 i 4, art. 42 ust. 1 i 2 i art. 44 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. z 1999 r. Dz.U. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło, iż wniesione odwołania nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i została wydana po przeprowadzeniu pełnego postępowania wyjaśniającego. Jako podstawę prawną zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającego ją postępowania administracyjnego wskazano na regulacje zawarte w ustawie z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, co znajduje umocowanie w treści przepisu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że dla spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte w 1996r. i do dnia wejścia w życie powołanej wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (co nastąpiło 11 lipca 2003 r.) nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Organ wskazał, że obszar inwestycji, położony w granicach administracyjnych miasta [...], nie jest objęty miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (plan zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia [...].11.1994r. (Dz. Urzęd. Woj. [...] nr [...] poz. [...] z dnia [...].12.1994r.). Wskazano, że organ I instancji, zgodnie z art. 40 ust. 2 i art. 44 ust. 1 - 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, był zobowiązany do powierzenia przygotowania decyzji osobie posiadającej uprawnienia urbanistyczne, przeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz przedstawienia wojewodzie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. Powyższe warunki zostały przez Burmistrza m. [...] zrealizowane. Decyzja została przygotowana w Pracowni "[...]" w K. pod kierunkiem osób z wymaganymi uprawnieniami. Realizując wytyczne zawarte w postanowieniu Wojewody z dnia [...].09.2002r. organ I instancji wystąpił do inwestora o skorygowanie i doprecyzowanie wniosku. Inwestor, pismem z dnia [...] listopada 2002r. zrezygnował z rozbudowy budynków stacji oraz uzupełnił brakujące parametry techniczne. W ślad za tym autorzy decyzji uzupełnili i częściowo zmienili treść projektowanej decyzji. Po uzyskaniu nowych uzgodnień projektu decyzji z Wydziałem Środowiska i Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego w [...] i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...] przeprowadzono drugą rozprawę administracyjną (w dniu 20.12.2002 r.). W jej trakcie organizacje ekologiczne zgłosiły szereg uwag i postulatów. Wszystkie zostały przez organ przekazane autorom projektu decyzji. Część z nich została uwzględniona w zapisach decyzji, a na pozostałe Burmistrz udzielił ich autorom pisemnych odpowiedzi. W efekcie przeprowadzonego postępowania sporządzono ostateczny projekt decyzji, który pismem z dnia 21 sierpnia 2003r. Burmistrz m. [...] przekazał Wojewodzie w celu stwierdzenia zgodności z prawem. Postanowieniem znak: [...] z dnia [...] września 2003r. Wojewoda stwierdził zgodność z prawem przedstawionych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ustosunkowało się do zarzutów podniesionych w odwołaniach. Odpowiadając na zarzuty wniesione przez Ligę A., stwierdziło co następuje: Ad. 1 Tożsamość inwestora (pomimo jego przekształcenia prawno-organizacyjnego) i przedmiotu sprawy (przebudowa kolei linowej) została zachowana, pomimo iż postępowanie toczy się od 18.06.1996r. (data złożenia pierwotnego wniosku przez inwestora). Zasadnym było prowadzenie postępowania na podstawie przepisów "starej" ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z zapisem z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ad. 2 Zdolność przewozowa kolei mająca wynosić po przebudowie [...] osób/godz. została przyjęta przez organ administracyjny na podstawie ustaleń oceny oddziaływania na środowisko. Istotne znaczenie w sprawie ma okoliczność, że kwestionowana wielkość została ustalona jako "maksymalna, docelowa" i może być administracyjnie ograniczona jeżeli zostanie przekroczona zimowa lub letnia "chłonność turystyczna" rejonu [...]. Kwestionowana zdolność przewozowa została zaakceptowana przez Dyrektora [...] Parku Narodowego. Ad. 3 Zarówno decyzja jak i poprzedzające ją postępowanie w prawidłowy sposób były oparte (na mocy art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) na przepisach "starej" ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zawarte w tej ustawie regulacje przewidywały, że jeżeli planowana inwestycja została zaliczona do inwestycji szkodliwych dla środowiska to wymaga uprzedniego opracowania oceny oddziaływania na środowisko i uzgodnienia z właściwym organem ( art. 40 ust. 4 i 5). Zgodnie z § 3 pkt 8 lit. f Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13.05.1995r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko inwestycja objęta wnioskiem została zaliczona do kategorii inwestycji "mogących pogorszyć stan środowiska", a zatem wymagała opracowania oceny oddziaływania na środowisko i uzgodnienia z powiatowym inspektorem sanitarnym. Nie ma racji odwołująca twierdząc, że rozstrzygnięcie oparto na nieobowiązującym rozporządzeniu (przywołanym wyżej), bowiem na mocy art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw z dniem 30 czerwca 2003r. rozporządzenie to utraciło moc prawną. Uwadze odwołującej się uszła bowiem treść przepisu § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.09.2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...), który stanowi, że: "do spraw wszczętych, a niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się, nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2003r., przepisy rozporządzenia, o którym mowa w § 6." Zamiar inwestycyjny uzyskał uzgodnienie z właściwym organem ochrony środowiska przed datą 30.06.2003r. Uzgodnienie stało się ostateczne z dniem [...].06.2003r. (data wydania decyzji w II instancji przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...]). Ad. 4 Zarówno decyzja pierwszoinstancyjna jak i całe postępowanie, w myśl przepisu art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oparta jest na regulacjach zawartych w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawa ta nie przewiduje pojęcia "inwestycja celu publicznego" w tej sytuacji zarzut odwołującej się jest całkowicie chybiony. Ad.5 Kwestia ta była przedmiotem analizy organu I instancji. Z analizy tej wynika, że w przypadku rejonu objętego inwestycją obowiązku takiego na gminę nie nakłada żaden przepis ustawy a ponadto obowiązek ten nie został nałożony w uchwalonym przez Radę Miasta [...] w dniu [...].12.1999r. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (Uchwała nr [...]). Zgodnie z zapisem § 1 ust. 2 zawartym w rozdziale 1 Studium ustalenia w nim przyjęte w odniesieniu do terenów pozostających w granicach [...] Parku Narodowego mają charakter postulatywny. W tej sytuacji, skoro żaden przepis prawa miejscowego ani prawa powszechnie obowiązującego nie nałożył na gminę obowiązku sporządzenia planu miejscowego to obowiązkiem organu I instancji było przeprowadzenie postępowania administracyjnego w trybie art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ad. 6 Sformułowania o "silnym zapotrzebowaniu społecznym" użył organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji w odniesieniu do zjawiska wykorzystania rejonu [...] jako jedynego w Polsce ośrodka narciarskiego o charakterze wysokogórskim, alpejskim. Jest faktem powszechnie znanym, że rejon ten cieszy się bardzo dużą popularnością wśród narciarzy a funkcjonowanie przestarzałej, niewydolnej kolei wywołuje wiele konfliktów, tworzą się ogromne kolejki, kwitnie proceder nielegalnej sprzedaży biletów. Dlatego też użyte sformułowanie w zestawieniu z projektowaną inwestycją wydaje się być uzasadnione. Ad. 7 Przywołane przez odwołującą rozporządzenie w sprawie utworzenia PN utraciło moc i zostało zastąpione rozporządzeniem Rady Ministrów z 1.04.2003r. w sprawie [...] Parku Narodowego ( Dz.U. Nr 65, poz. 599) tym samym podniesiony zarzut uznano za nieaktualny. Pomijając jednak kwestię obowiązywania "starego" rozporządzenia, należy zwrócić uwagę, że wywodzenie z treści § 11 ust. 1 pkt 13 cyt. rozporządzenia zakazu przebudowy kolei na [...] jest nieuprawnione. Przepis ten zakazywał bowiem budowy nowych urządzeń komunikacyjnych a nie przebudowy istniejących. Ad. 8 Kwestia gospodarki ściekowej została uregulowana w odrębnym postępowaniu, zakończonym decyzją z dnia [...].09.1998r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla modernizacji i rozbudowy oczyszczalni ścieków przy budynku stacji kolei linowej na [...]. W dalszej kolejności inwestor uzyskał pozwolenie na budowę i wykonał tę inwestycję. Oczyszczalnia została już oddana do użytku. Ad. 9 Zarzut powyższy uznano za prawdziwy, bowiem załącznik graficzny stanowiący część decyzji, tak jak sama decyzja, powinien być doręczony stronom postępowania. Należy jednak mieć na względzie liczbę i wielkość tych załączników, są one sporządzone w dużych formatach, największy ma wymiar [...] x [...] cm. Doręczanie ich wszystkim stronom i uczestnikom postępowania byłoby kłopotliwe i bardzo kosztowne dla organu. Uczestnicy postępowania, w tym również Ligi A., wielokrotnie zapoznawali się z tymi dokumentami, mieli również możliwość uzyskania odpisów i kopii. Zatem stwierdzono, że zaistniałe uchybienie, aczkolwiek niewątpliwe, z powołanych wyżej względów, nie ma negatywnego wpływu na generalna ocenę kwestionowanej decyzji. Nie ograniczyło bowiem w jakikolwiek sposób prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu, a wynikało jedynie z faktycznego braku możliwości technicznych organu do powielenia i doręczenia obszernych opracowań graficznych. Ad. 10 W świetle dyspozycji art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy (1.10.2001r.) stosuje się przepisy dotychczasowe, a te, t.j. przepisy ustawy z dnia 31.01.1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska nie regulowały kwestii transgranicznego oddziaływania inwestycji na środowisko. Ad. 11 Zamiar inwestora co do wielkości i zakresu zamierzonej inwestycji jest jego wyłącznym prawem. Skoro zatem inwestor zrezygnował z części swojego zamierzenia (powiększenia budynków stacji), a należy podkreślić, że uczynił to m. in. na skutek uwag wnoszonych przez organizacje ekologiczne, to nie jest rzeczą organów administracji "wyręczanie" podmiotu gospodarczego w określaniu jego zamiarów inwestycyjnych. Organ orzekający jest związany wnioskiem inwestora, nie może zatem sam zmieniać jego treści i zakresu ani też kwestionować zasadności zmian dokonywanych przez inwestora. Ad. 12 Interpretacja pojęć "celów ochrony przyrody i parku narodowego" oraz rozgraniczenia pomiędzy pojęciem "budowa" a pojęciem "przebudowa" była badana w trakcie całego postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Ustawową, pełną definicję celów ochrony przyrody zawiera w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16.10.1991r. o ochronie przyrody. Z kolei cele parku narodowego ustawa reguluje w przepisie art. 14 ust. 3 cyt. ustawy stanowiąc, że "nadrzędnym celem parku narodowego jest poznanie, zachowanie całości systemów przyrodniczych danego terenu, wraz z warunkami ich funkcjonowania, oraz odtwarzanie zniekształconych i zanikłych ogniw rodzimej przyrody". Ustawodawca przewiduje, że teren parku udostępnia się społeczeństwu na warunkach określonych w planie ochrony parku ( art. 14 ust. 6 cyt. ustawy). Należy w tym miejscu podkreślić, że [...] Park Narodowy nie posiada obowiązującego planu ochrony. Tym samym, do czasu ustanowienia planu, warunki jego udostępniania określa Dyrektor Parku. W omawianym przypadku warunki takie określił Dyrektor [...] Parku Narodowego w swoim postanowieniu z dnia [...].03.2000r. (uzupełnionym w dniu [...].04.2002r.). W sposób wyraźny zaakceptował on turystykę letnią i narciarstwo jako dopuszczalne formy użytkowania terenu PN, podkreślił również, że maksymalną chłonność turystyczną rejonu [...] stanowi liczba 1800 osób jednorazowo. Ustalenia powyższe zostały przyjęte przez organ I instancji i stoją u podstaw kwestionowanej decyzji. W omawianej kwestii istotne znaczenie ma również treść art. 36 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, który brzmi: "Zabrania się budowy lub rozbudowy obiektów i urządzeń w parku narodowym i rezerwacie przyrody, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku lub rezerwatu oraz związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i leśnego". W świetle powyższego zakazu istotnego znaczenia nabiera charakter planowanej inwestycji, jeżeli bowiem zamiarem inwestycji byłaby budowa lub rozbudowa kolei to w rzeczy samej należałoby zakwestionować zgodność tego zamiaru z wymogami prawa. Skoro jednak inwestor we wniosku określił planowaną inwestycję jako "przebudowę", a z analizy treści wniosku i dołączonych do niego opracowań koncepcyjnych wynikało, że inwestycja nie doprowadzi do zmian w kubaturze i powierzchni zabudowy obiektów stacyjnych, nie jest więc budową lub rozbudową obiektu, natomiast w odniesieniu do podpór polega na ich wymianie (łącznie z fundamentami) to słusznie przyjęto określenie tego zamiaru inwestycyjnego jako przebudowę obiektu budowlanego i w tym aspekcie wniosek nie narusza zakazu zawartego w powołanym przepisie. Ad. 13 W pierwotnym wniosku inwestora (z dnia [...].06.1996r.) rzeczywiście podano zakładane parametry dotyczące prędkości jazdy (7 m/s) i pojemność wagonu ([...] osoba). W trakcie postępowania (w 2000 roku) inwestor usunął te parametry ze swojego wniosku motywując to faktem wystąpienia dużych zmian na rynku urządzeń linowych, które nastąpiły w okresie od daty złożenia wniosku, a wynikały ze znacznego rozwoju myśli technicznej i inżynierskiej. Sztywne określenie tych parametrów mogłoby, zdaniem inwestora wymusić zakup urządzeń przestarzałych, nie spełniających coraz ostrzejszych wymogów bezpieczeństwa. Obawa Ligi A., że rezygnacja z tych parametrów miała na celu powstanie zwiększenia zdolności przewozowej kolei ponad zadeklarowaną przez inwestora i ustaloną w decyzji jest domniemaniem, którego badanie wykracza jednak poza przedmiot niniejszego postępowania. Ad. 14 W uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organ przyjął, że chłonność narciarska rejonu [...] wynosi jednorazowo [...] narciarzy (1000 w [...] i 800 w [...]). Nie są to jednak liczby przyjęte w sposób dowolny przez organ czy inwestora. Wynikają bowiem po pierwsze z ustaleń dokonanych w dniu [...].06.1996r. na spotkaniu inwestora z przedstawicielami Ministrów: Transportu i Gospodarki Morskiej, Finansów, Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki oraz Dyrektora [...] Parku Narodowego, po drugie z analiz dokonanych w ocenie oddziaływania na środowisk, a w końcu z Postanowienia Dyrektora [...] Parku Narodowego z [...].03.2000r. Tak więc to nie organ orzekający w sprawie ustalił kwestionowaną liczbę lecz zastosował się do ustaleń poczynionych przez kompetentne w tym zakresie organy i instytucje. Ustosunkowując się do zarzutów wniesionych przez Stowarzyszenie Pracownia C., w części w której nie pokrywały się one z zarzutami podniesionymi przez Ligę A. – organ odwoławczy stwierdził, co następuje: Ad. 3 Ocena oddziaływania na środowisko została sporządzona dla innej wersji zamierzenia inwestycyjnego niż to, dla którego warunki zostały ustalone w decyzji organu I instancji. Jak wskazano wyżej inwestor kilkakrotnie zmieniał swój wniosek, jednak zmiany te ograniczały zakres planowanej inwestycji, oznacza to w konsekwencji zmniejszenie jej oddziaływania na środowisko, a zatem nie dyskwalifikuje ustaleń zawartych w Ocenie (...). Na zarzuty wniesione przez Polskie Towarzystwo D., w zakresie, w którym nie pokrywały się one z zarzutami w/w organizacji, organ II instancji podał co następuje: Ad. 1 Wskazano, że zasadnicza część ustaleń decyzji zawartych w pkt : 3a, 4, 5, 6.1, 6.3, 6.5, 6.6, 6.6 a, 6.7a, 6.9, 7.1, 7.2, 7.3, 7.4 i 7.5 odnosi się właśnie do kwestii ochrony środowiska. Ustalone warunki, w niektórych przypadkach bardzo szczegółowe, minimalizują negatywne skutki inwestycji. Ad. 3 Wskazano na brak sprecyzowania jakich elementów nie zawiera wniosek inwestora. W ocenie składu orzekającego jest on kompletny i spełnia wymogi zawarte w art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Odpowiadając na zarzuty wniesione przez Federację A.., w części w której nie pokrywały się one z zarzutami podniesionymi przez w/w odwołujących –organ odwoławczy stwierdził, co następuje: Ad. 1 Wnioskowana inwestycja pn. "przebudowa kolei linowej [...]" nie jest jednak zadaniem dla realizacji celu publicznego, ponieważ nie spełnia wymogów określonych dla tego rodzaju inwestycji w art. 13 ust. 3 i 4 ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Ad. 2 Wskazano, że charakter zmian dokonywanych przez inwestora sprowadzał się do ograniczenia planowanej inwestycji skutkuje to aktualnością dokonanych uzgodnień i stanowisk organów. Ad. 4 Projekt decyzji został uzgodniony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (decyzja [...] z [...].03.2003r. utrzymana w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] decyzją znak [...] z [...].06.2003 r.) Ad. 5 Brak jest możliwości ustosunkowania się do tak ogólnikowo sformułowanego zarzutu. Mając powyższe na uwadze, a w szczególności: - fakt, że żaden z zarzutów, zgłoszonych przez odwołujące się organizacje, nie potwierdził się, - to, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania, z zachowaniem wymogu pełnego, czynnego uczestnictwa stron, - ustalenia, że decyzje oparto na prawidłowo zastosowanych przepisach prawa, - decyzja Burmistrza zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym szerokie uzasadnienie prawne i faktyczne, w ocenie organu odwoławczego przedmiotową decyzję należało utrzymać w mocy. Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].03.2004r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosły następujące organizacje: - Liga A. w piśmie z dnia [...].09.2004r. - Stowarzyszenie Pracownia C. w piśmie z dnia [...].09.2004r. - Federacja A. w piśmie z dnia [...].10.2004r. - Polskie Towarzystwo D. w piśmie z dnia [...].10.2004r. L A. w większości powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu, a w szczególności zarzuciła decyzji drugoinstancyjnej: 1. Wydanie jej w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym - zwanej dalej "ustawą" (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn. zm.) bez wyjaśnienia, czy nie zachodzi przypadek określony w art. 13 ust. 1 ustawy, tzn. czy inne przepisy nie przewidują sporządzenia planu miejscowego (np. ze względu na teren "[...]"), względnie czy nie jest w tym rejonie przewidziana realizacja lokalnych celów publicznych lub programów ponadlokalnych, albo czy nie istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego ze względu na "istniejące uwarunkowania". 2. To, że kolej "[...]" nie służy "turystycznemu udostępnianiu Parku Narodowego" lecz celom rekreacyjno-sportowym (w tym zawodom sportowym), a zatem - nie służy celom Parku Narodowego. 3. Podana w decyzjach "nieprzekraczalna chłonność turystyczna" rejonu [...] - wynika tylko z przesłanek "technicznych" i została ustalona arbitralnie. Skarżąca kwestionuje przy tym możliwość administracyjnego ograniczenia tej chłonności. 4. Brak określenia szybkości jazdy i pojemności wagonów jako wyznaczników "zdolności przewozowej" kolei. 5. Nie doręczenie załącznika graficznego. 6. Ocena oddziaływania na środowisko "nie stanowi prawa", a zatem nie może być również podstawą do określenia chłonności narciarskiej i ustalenia zdolności przewozowej kolei. Jest to przeciwstawienie się zasadzie pierwszeństwa ochrony przyrody w Parku Narodowym, na którego obszarze powinna być dopuszczona jedynie "naprawa" lub "konserwacja" kolei liniowej, a nie jej rozwój. Nadto -z braku planu ochrony Parku - wszelkie działania na terenie Parku winny być zgodne z projektem rocznych zadań ochronnych. Nie uwzględniono art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 16.10.1991r. o ochronie przyrody zabraniający budowy lub rozbudowy obiektów i urządzeń w parkach narodowych. 7. Nie jest prawdą, iż wnioskodawca po sześciu latach zmienił (ograniczył) zakres inwestycji mając na względzie "pomniejszenie negatywnego wpływu" na środowisko. 8. Zwiększenie zdolności przewozowej kolei o 100% bez zwiększenia powierzchni poczekalni w budynku stacji na [...] spowodować może zagrożenie bezpieczeństwa, a w konsekwencji - wymusi rozbudowę stacji górnej. 9. Ocena oddziaływania na środowisko wykonana w 1996r. jest wadliwa i nieaktualna. Potrzebna jest nowa ocena, by wykazać, że nie jest możliwe zwiększenie zdolności przewozowej kolei ponad [...] osób/godz. 10. K. nie może w dalszym ciągu służyć jako źródło pozyskiwania kamienia budowlanego. 11. W rozpatrywanej sprawie całkowicie pominięto oddziaływanie transgraniczne. Stowarzyszenie Pracownia C. zarzuciło min, to że: 1. Ocena oddziaływania na środowisko została sporządzona na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa (rozp. Min. Ochrony Środowiska (...) z dnia 13.05.1995r.). Rozporządzenie z dnia 14.07.1998r. stawia inne wymagania ocenom oddziaływania na środowisko. 2. Nie uwzględniono obowiązku zbadania "potencjalnych skutków transgranicznych" określonych w rozp. Min. Ochrony Środowiska (...) z dnia z dnia 14.07.1998r. 3. Naruszono art. 14 i 36 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16.10.1991r. Skarżący kwestionują dopuszczalność zwiększenia przepustowości kolei do 360 os/godz. Nie zgadzają się z prezentowaną interpretacją pojęcia "budowy" i "przebudowy", wywodząc, że projektowana inwestycja jest "budową". 4. Naruszono przepisy ratyfikowanej przez Polskę Konwencji z A., polegające na odstąpieniu od obowiązku zastosowania przepisów Konwencji w przypadku, gdy prawo krajowe jest sprzeczne z Konwencją (art. 91 ust. 2 Konstytucji). Przepisy Konwencji mogą być stosowane bezpośrednio. Polskie Towarzystwo D. postawiło następujące zarzuty: 1. Oparcie decyzji na nieaktualnym stanie prawnym w zakresie uzasadnionych interesów osób trzecich, bowiem art. 5 ust. 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane w czasie wydania decyzji nie obowiązywał. Organ nie skonkretyzował na czym ma polegać ochrona wspomnianych interesów, zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. 2. Projekt decyzji sporządzono na podstawie nieobowiązującej w chwili jej wydania ustawie z dnia 2.12.1960r. o kolejach. 3. Zrezygnowanie z parametrów określających szybkość i pojemność wagonów. 4. Przyjęcie, iż zamierzona inwestycja jest jedynie "przebudową" istniejących obiektów linii kolejowej. 5. Wskazano, że argument "silnego zapotrzebowania społecznego" jest niedopuszczalny na terenie Parku Narodowego Pozostałe zarzuty wniesione przez stronę pokrywały się z zarzutami podniesionymi przez w/w organizacje w skargach. Federacja A. ponadto zarzuciła zaskarżonej decyzji, co następuje: 1. Organ prowadzący postępowanie obowiązany był ponownie uzyskać stanowisko: Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego, Dyrektora PN oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w związku ze zmianą wniosku ([...].11.2002 r.) W pismach z dnia [...].07.2006 r. udzielono odpowiedzi na w/w skargi wnosząc o ich oddalenie. Organ odwoławczy w zasadzie potrzymał swoje stanowisko oraz argumentacje zastosowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się kolejno do przedstawionych zarzutów - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę Ligi A., wskazało co następuje: Bezpodstawny jest zarzut "nie wyjaśnienia", czy nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 13 ust. ustawy, ponieważ: - Rejon lokalizacji kolei liniowej położony jest poza granicami Terenu "[...]" utworzonego dla ochrony wód geotermalnych. - Na terenie lokalizacji - ze względu na brak planu miejscowego - nie była przewidziana lokalizacja inwestycji celu publicznego. - Art. 13 ust. 1 pkt. 4 ustawy istotnie nakładał obowiązek sporządzenia planu miejscowego, gdy stanowiły tak przepisy szczególne oraz ze względu na "istniejące uwarunkowania". Przepisów szczególnych w tym zakresie -poza wymienionym już wyżej prawem górniczym - nie ma, natomiast istniejące uwarunkowania nie mogły stanowić wystarczającej przesłanki, by przesądzić o obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla pojedynczej inwestycji, nie polegającej nadto na realizacji nowego obiektu, lecz tylko na jego przebudowie w istniejących gabarytach. Wskazać także wypada, że opracowanie (co prawda w 1999r.) "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. [...]" nie obejmuje swym zasięgiem obszaru P.N., a zatem również nie rozstrzyga kwestii ew. obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla rejonu [...]. Ocena, czy kolej liniowa służy celom turystycznego udostępnienia Parku Narodowego, czy też celom rekreacyjno-sportowym, jest dalece subiektywna i nie może być istotną przesłanką rozstrzygnięcia w kwestii, czy dopuszczalna jest przebudowa kolei liniowej, jako urządzenia technicznego na terenie Parku Narodowego. Jest to także kryterium niewymierne, bowiem w sezonie letnim kolej służy wyłącznie udostępnieniu turystycznemu [...], natomiast w sezonie zimowym obu wymienionym celom. Nieuprawniony jest zarzut "arbitralnego" przyjęcia chłonności turystycznej rejonu [...] w wielkości [...] osób jednorazowo. Organ orzekający w sprawie obowiązany był jakąś wielkość w tej mierze przyjąć i uczynił to opierając się na ocenie oddziaływania na środowisko, sporządzonej przez zawodową (w tej problematyce) jednostkę autorską tj. Instytut Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej, autoryzowany przez Ministerstwo Ochrony Środowiska. Tą wielkość, która istotnie określiła zdolność przewozową kolei (360 osób/godz.) po przebudowie zaakceptował również Krajowy Zarząd Parków Narodowych (pismo z dnia [...].07.1995r.) Żądanie, by decyzja określała szybkość jazdy i pojemność wagonów - jest całkowicie nieuzasadnione, ponieważ te kwestie nie należą do materii rozstrzyganej w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Są to problemy techniczne, do ustalenia w ramach projektu budowlanego i wybranego systemu technologicznego kolei. Strony zostały poinformowane o dostępności załączników graficznych (w ilości 8) w siedzibie organu. W kwestii - "czy zamierzona inwestycja jest tylko przebudową, czy też rozbudową"- Kolegium nie podzieliło poglądu skarżącego, bowiem zamiarem inwestora była wyłącznie przebudowa urządzeń technicznych kolei, bez zajmowania dodatkowego terenu. W konsekwencji – jako nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Odwołanie się zaś do rzekomego obowiązku postępowania stosownie do "rocznych zadań ochronnych" nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Niezrozumiały jest zarzut ograniczenia (po 6 - latach) zakresu rzeczowego inwestycji, skoro istotnie inwestor odstąpił od pierwotnego zamiaru rozbudowy obiektów stacyjnych. Zarzut ukrytego zamiaru późniejszej rozbudowy budynku górnej stacji kolei na [...] (w celu powiększenia poczekalni) oparto na domniemaniu. Zaskarżona decyzja tego nie przewiduje, zaś ew. powiększenie poczekalni może być osiągnięte m.in. przez inną wewnętrzną aranżację i zmianę funkcji pomieszczeń. Kolegium nie ma uprawnień do badania, czy zakres przestrzenny "oceny oddziaływania na środowisko" został przyjęty właściwie. Czy zaś ten dokument wymaga zmiany na "nowy, współczesny, poprawny"- jest subiektywnym poglądem skarżącego, bowiem - jak już wyżej wspomniano - został opracowany przez autoryzowaną przez Ministra Środowiska jednostkę autorską. Nie ma przesłanek, by sądzić, że materiał budowlany będzie pobierany w rejonie K. Nie jest to nadto problem rozstrzygany w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nieuprawniony jest zarzut "pominięcia problemu transgranicznego oddziaływania inwestycji", bowiem w stanie prawnym obowiązującym w 1996r. (ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.) kwestia ta nie była brana pod uwagę. Fotograficzne dowody transgranicznego oddziaływania w rejonie [...] (budowa ścieżek, rozdeptane szlaki) są niepodważalne, natomiast są to skutki [...]-letniego "użytkowania" turystycznego i z zaskarżoną decyzją nie mogą być bezpośrednio wiązane. Odpowiadając na zarzuty Stowarzyszenia Pracownia C., organ odwoławczy wskazał, iż: Nie zgadza się z twierdzeniem, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o ocenę sporządzoną na podstawie nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13.05.1995r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko i rozszerzył w tym zakresie argumentację zawartą uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano m.in. że cyt. rozporządzenie zostało wydane na podstawie dwóch ustaw, tj. w oparciu o art. 40 ust.5 pkt 1 i pkt 2 lit. b ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( która nie jest wymieniona w art. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw) oraz w oparciu o art. 70 ust. 5 ustawy z dnia 31.01.1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska. Równocześnie art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy stanowi, że "do czasu wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia w przedmiocie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zachowują moc przepisy określające rodzaje inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska, wydane na podstawie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe potwierdza, że w prowadzonym postępowaniu wymóg dostarczenia oceny oddziaływania na środowisko wynikał z zapisów ustawy z 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazano, iż zarówno ocena oddziaływania na środowisko, jak i projekt decyzji wzizt oraz uzgodnienia tego projektu miały miejsce w 1996r., a więc w czasie, gdy obowiązywało rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13.05.1995r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko. W ocenie organu łączenie przez stronę skarżącą daty wydania decyzji wzizt (18.09.2003r.) w przedmiotowej sprawie z datą utraty ważności przepisów wydanych na podstawie ustaw wymienionych w art. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska (...) jest niezrozumiałe, bowiem dotyczy zupełnie innych rozstrzygnięć. Do następnego zarzutu, jakoby przebudowa istniejącej kolei była niezgodna z celami ochrony przyrody i parku narodowego organ II instancji ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W kwestii zarzutu naruszenia odpowiednich artykułów konwencji "A." organ odwoławczy wskazał, że żądanie skarżącego, by zamiast prawa krajowego stosować przepisy konwencji jest bezpodstawne, bowiem ta "sprzeczność" nie została przez skarżącego określona (nazwana). Stwierdzono, że wymagany przepisami "udział społeczeństwa" w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją został zapewniony. Odnosząc się kolejno do przedstawionych zarzutów – organ II instancji, w odpowiedzi na skargę Polskiego Towarzystwa [...] wskazał, co następuje: W odniesieniu do zarzutu pominięcia ochrony uzasadnionego interesu osób trzecich podano, że cała w istocie treść decyzji, wszystkie jej warunki - miały na celu ochronę uzasadnionego interesu osób trzecich, rozumianych nie tylko jako strony postępowania, lecz również jako ogół społeczeństwa w jego części korzystającej z dóbr chronionej przyrody Parku Narodowego. Podniesiono, że PT nie podało jaki w istocie interes własny może być zagrożony ustaleniami zaskarżonej decyzji. Za całkowicie nieuzasadnione organ uznał odwołanie się skarżącego do przepisów art. 5 ust. 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 7.07.1994r. prawo budowlane, bowiem sformułowane w tym przepisie prawa osób trzecich odnoszą się wyłącznie do tej ustawy i obowiązują w procesie projektowania, realizacji i użytkowania obiektów budowlanych. Organ II instancji uznał zarzut sporządzenia decyzji "na podstawie nieobowiązującej ustawy z dnia 2.12.1960r. o kolejach jako nie mający znaczenia dla istoty rozstrzygnięcia. Wskazano, że podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a ustawa o kolejach w przedmiotowej sprawie, w szczególności na etapie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma znaczenie marginalne. Kwestie dotyczące zarzutów w przedmiocie: zastosowania w decyzji nieobowiązujących przepisów prawa (rozporządzenie Min. Ochrony Środowiska z 13.05.1995r.), nie doręczenia stronie załączników od decyzji, niedopuszczalnej rezygnacji z parametrów szybkości jazdy i pojemności wagonów, niewłaściwej kwalifikacji projektowanej inwestycji jako przebudowy, silnego zapotrzebowania społecznego na istnienie/modernizację kolei liniowej - zostały wcześniej omówione. Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutu Federacji A., stwierdził, iż: Nieuzasadniona jest teza o rzekomym obowiązku powtórnego uzyskania stanowiska organów uzgadniających wobec - jak twierdzi skarżący - "zmiany" wniosku. Wskazano, że wniosek pierwotny z 17.06.1996r. nie był zmieniony, a jedynie uzupełniony, nie wykraczając poza pierwotny zakres przedsięwzięcia. Wręcz przeciwnie, inwestor w toku postępowania zrezygnował z części zamierzenia pierwotnego po zapoznaniu się ze stanowiskiem organizacji ekologicznych. Wprowadził przy tym "nową" nazwę inwestycji, zastępując pojęcie "modernizacji" pojęciem "przebudowy", co było m.in. skutkiem zmiany w dniu 22.08.1997r. ustawy prawo budowlane. W świetle powyższego nie może się ostać zarzut dotyczący braku ponownych uzgodnień właściwych organów. Na rozprawie w dniu 9.10.2007r. sprawy ze skarg: Stowarzyszenia C. w B. (sygn. akt II SA/Kr 792/06), Federacji A. (sygn. akt II SA/Kr 793/06) i Polskiego Towarzystwa D. (syg. akt II SA/Kr 794/06) połączono ze sprawą ze skargi Ligii A. (sygn. II SA/Kr 791/06 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na zasadzie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając to na uwadze skargę uwzględniono z niżej wskazanych względów. Rozpoznając przedmiotową sprawą przede wszystkim wskazać należy na błędy procesowe organów obu instancji popełnione w toku prowadzonego przez nie postępowania administracyjnego. Podkreślić przy tym należy rozległą i skomplikowaną materię, której dotyka przedmiotowa sprawa. Próbując dokonać uporządkowania tej problematyki w ramach dokonywania kontroli sądowej zaskarżonych decyzji stwierdzić należy, iż organy administracji publicznej prawidłowo prowadziły postępowanie i orzekały na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 10.05.2003 r. Nr 80, poz. 717) - obowiązującej na moment orzekania przez organ odwoławczy - do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. 11.07.2003r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Przedmiotowa sprawa administracyjna została wszczęta wnioskiem PKP Państwowe Koleje Linowe z dnia [...].06.1996r. i jest objęta jednym postępowaniem niezależnie od dokonanych w międzyczasie zmian podmiotowych i przedmiotowych (ograniczeniem zakresu inwestycji). I w tym zakresie zarzuty skarżących są całkowicie bezpodstawne. Biorąc zatem pod uwagę treść art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa: 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji. Nadto w stosunku do inwestycji liniowych decyzja w.z. i z.t. określać powinna: 1) przebieg inwestycji, a w przypadku inwestycji wymagających wydzielenia terenu, granice tego terenu, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 2) w miarę potrzeby, szczególne warunki wynikające z charakteru inwestycji. Zgodnie z utrwalonym w literaturze poglądem oraz jednolitym orzecznictwem sądowym istotnym a zarazem integralnym elementem decyzji w.z. i z.t. jest załącznik graficzny. "Podstawę kontroli zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią łącznie rysunek planu oraz jego tekst." – wyrok WSA w Warszawie z dnia 16.11.2006r., sygn. akt IV SA/Wa 889/06 "Skoro załącznik graficzny do decyzji stanowi jej integralną część, to musi odpowiadać takim samym wymogom jak decyzja, czyli powinien zawierać stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której integralną część stanowi." - wyrok NSA z dnia 12.10.2006r., sygn. akt II OSK 491/06 "Integralną częścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest natomiast załącznik graficzny w postaci mapy w stosownej skali, zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji i wyznaczający jej położenie w terenie. Skoro załącznik graficzny stanowi integralną część decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, to nie można było poprzestawać na wskazywaniu jedynie możliwości zapoznawania się z nim w określonym miejscu. Wypełnieniem obowiązku organu rozstrzygającego będzie dopiero doręczenie całej decyzji, tj. z jej integralną częścią w postaci załącznika. Nie jest prawdą, aby odmowę dokonania tej czynności mogły uzasadniać rozmiary map, na których wyznacza się inwestycje." – wyrok NSA z dnia 5.10.1999r., sygn. akt IV 1499/97 Skład orzekający w przedmiotowej sprawie w całości podziela wyżej wyrażony pogląd. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, zarzutów zawartych w odwołaniach od decyzji organu I instancji oraz w skargach, a także z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – stronom postępowania doręczono decyzję organu I instancji bez załączników graficznych. Już samo to uchybienie stanowiłoby wystarczającą przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wskazać również należy na inne uchybienia. Otóż zgodnie z obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji stanem prawnym decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji wymagała dokonania uzgodnienia z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym oraz z starostą (art. 46 ust.1 i ust.4 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 2, art. 57 oraz art. 378 ust.1 ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska Dz.U. nr 62, poz.627 z późn. zm.). Jednak w aktach sprawy brak jest uzgodnienia projektowanej inwestycji przez starostę. Jak wynika z analizy całości akt administracyjnych organy prowadzące postępowanie w przedmiotowej sprawie w ogóle nie występowały do właściwego starosty o uzgodnienie planowanej inwestycji. Co jest o tyle symptomatyczne w zakresie oceny przestrzegania przez organy administracyjne: Burmistrza Miasta i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] obowiązującego prawa, że Wojewoda pismem z dnia [...].03.2003r. nr [...] zwrócił wniosek organu I instancji o uzgodnienie planowanej inwestycji uznając, iż nie posiada właściwości rzeczowej w przedmiotowej sprawie i wyraźnie powołując podstawę prawną wskazał, że właściwym organem w tym zakresie jest starosta. Co więcej wyraźnie w piśmie tym napisano, że jest to nowa sprawa w zakresie dotyczącym przepisów ochrony środowiska. Tymczasem organy administracyjne obu instancji nie dość, że nie zastosowały obowiązującego prawa (co stanowi naruszenie art. 6 i 7 k.p.a.) i zignorowały zawarte w powołanym piśmie informacje, to powołały się na to pismo jako jeden z elementów dokonanych uzgodnień planowanej inwestycji! Również waga tego uchybienia sprawia, że stanowi ono samodzielnie wystarczającą przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Po trzecie wreszcie odnieść się należy do zastosowania właściwych przepisów przez organy uzgadniające decyzję w.z. i z.t. W momencie orzekania przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] obowiązywała wówczas ustawa z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska Dz.U. nr 62, poz.627 z późn. zm. Jak wynika z brzmienia art. 4 z dnia 27.07.2001r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 100, poz.1085 z późn. zm.) przepisy wydane na podstawie ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko zachowują moc, o ile nie są sprzeczne z ustawą, nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2003r. Do czasu wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia w przedmiocie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zachowują moc przepisy określające rodzaje inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska, wydane na podstawie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym. Otóż w dniu orzekania przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...].03.2003r., nr [...] i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...].06.2003r., nr [...]) obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24.09.2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z § 5 tego rozporządzenia wynika, że do spraw wszczętych, a niezakończonych ostatecznie przed dniem jego wejścia w życie, stosuje się nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2003r., przepisy rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. z 1998 r. Nr 93, poz. 589). W § 2 pkt 8 lit. f tego rozporządzenia do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zaliczono koleje napowietrzne. Natomiast w § 3 powołanego rozporządzenia wskazano wymagania jakie powinny spełniać oceny oddziaływania na środowisko mogących pogorszyć stan środowiska, sporządzane na etapie uzgadniania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W konsekwencji uznać należy, iż sporządzona w 1996r. przez Instytut Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej w [...], pod kierunkiem [...] M. B. i [...] Z. Z. ocena oddziaływania na środowisko nie spełnia wymagań wskazanych w powołanym rozporządzeniu. Związane jest to nie tylko z wymaganą przez rozporządzenie szczegółowością przedłożonego opracowania, ale również np. z uwzględnieniem potencjalnych skutków transgranicznych (§ 3 pkt 5). Zatem przed uzgodnieniem planowanej inwestycji winny być sporządzona nowa, adekwatna do obowiązującego stanu prawnego ocena oddziaływania na środowisko. Dodatkowo wskazać należy na błędne zastosowanie przez Państwowego Inspektora Sanitarnego w [...] i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] formy decyzji (zamiast postanowienia) dla dokonania uzgodnienia projektu decyzji w.z. i z.t. oraz fakt nie doręczenia decyzji (postanowień) stronom przedmiotowego postępowania administracyjnego. Na koniec zwrócić należy uwagę na fakt, iż w przedmiotowej sprawie doszło do zjawiska tzw. nadużycia władzy – co nie ma bezpośredniego wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji (kontroli sądowej podlega obiektywny porządek prawny), lecz wskazuje na kontekst w jakim działały organy orzekające w przedmiotowej sprawie. W aktach sprawy znajduje się "Protokół ustaleń" z [...].06.1996r. w pełni podpisany przez Głównego Konserwatora Przyrody i zaakceptowany przez Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, w którym w pkt 2 zobowiązano Dyrektora PN do wyrażenia zgody "na remont i modernizację, w rozumieniu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i Prawo budowlane" kolei linowej na [...] "w zakresie umocnienia posadowień, wymiany podpór, urządzeń technologicznych oraz kubatury budynków pozwalających na osiągnięcie przepustowości do 360 osób na godzinę", a pkt 3 do wydania pozytywnej opinii na to przedsięwzięcie "po przedłożeniu przez Państwowe Koleje Linowe oceny oddziaływania na środowisko (...). Podjęcie takich ustaleń: "wyrazi zgodę", "wydanie pozytywnej opinii (...) nastąpi" stanowi niedopuszczalną ingerencję organu odwoławczego (Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa), w kompetencję orzeczniczą organu I instancji – Dyrektora PN – zarówno w sferze stanu faktycznego (swobody oceny dowodów), jak i w sferze stanu prawnego. Stanowi również o iluzoryczności ewentualnego postępowania odwoławczego, skoro już wcześniej organ odwoławczy wskazuje jakie mają być jego zdaniem podjęte rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Działania takie mają charakter pozaprawny i trudno je ocenić inaczej, jak próbę wywarcia nacisku na właściwe organy orzekające w sprawie celem uzyskania aktów administracyjnych o określonej (wskazanej w protokole) treści. Odnośnie pozostały zarzutów skarżących Sąd uznał je za nieuzasadnione. Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa w stopniu powodującym konieczność uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 209 i art. 210 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznając ich zwrot na rzecz Stowarzyszenia C. z siedziba w B. i Polskiego Towarzystwa D. z siedzibą w K., gdyż tylko ci skarżący zgłosili wniosek o przyznanie należnych kosztów przed zamknięciem rozprawy.