I OZ 738/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 345/08 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 345/08 oddalił wniosek M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podjęcia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że wniesiony przez stronę wraz ze skargą wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie zawierał żadnego uzasadnienia, dlatego brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). M. W. złożył zażalenie na to postanowienie zarzucając naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. polegające na zaniechaniu wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy podniesionych w dotychczasowych pismach procesowych, które uzasadniają konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Ponadto strona wskazała, że niemożność kierowania pojazdami w okolicznościach prowadzonej przeze nią jednoosobowej działalności gospodarczej powoduje wyrządzenie znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Skarżący zaś kierując samochodem nie spowodował, żadnej kolizji drogowej i posiada punktów karnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie bowiem do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ponadto, to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Ponadto, wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Na obecnym zaś etapie postępowania nie mogą być brane pod uwagę powoływane przez stronę argumenty dotyczące merytorycznego rozpoznania sprawy, w tym "bezwypadkowej" jazdy skarżącego. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu naruszenia przez sąd art. 7 i 77 k.p.a. należy zaznaczyć, sądy administracyjny procedują wyłącznie na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która całkowicie reguluje również instytucję ochrony tymczasowej. Tym samym nie jest możliwe naruszenie przez Sąd przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak powyżej.