II OSK 546/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2273/07 odrzucające skargę M. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 2273/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. S. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W uzasadnieniu stwierdzono, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Sąd I instancji podał, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (decyzji administracyjnej lub postanowienia). Stosownie natomiast do art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Za skargę wniesioną w ustawowym terminie można uznać wyłącznie taką skargę, która w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji zaskarżonej skarżący wniesie do właściwego organu - który wydał kwestionowane orzeczenie. Skarga wniesiona z naruszeniem powyższych zasad bezpośrednio do sądu administracyjnego, a zatem podlegająca przekazaniu przez ten sąd organowi będzie mogła być uznana za wniesioną w terminie tylko w takiej sytuacji, gdy organ otrzyma tę skargę jeszcze przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji skarżącemu, ewentualnie gdy przed upływem tego terminu skarga ta zostanie drogą pocztową przez sąd. Sąd podał, że zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja Wojewody M. doręczona została skarżącej w dniu [...]. Termin na wniesienie skargi upływał zatem w dniu [...]. Jak wskazano, skarga na poczcie została nadana w dniu 16 listopada 2007 r. i wbrew zawartemu w decyzji pouczeniu skierowano ją do sądu. Sąd otrzymał przesyłkę w dniu 19 listopada 2007 r. i przekazał ją drogą pocztową w dniu 26 listopada 2007 r. a przez organ została odebrana w dniu 30 listopada 2007 r. Wskazano w tym miejscu, że p.p.s.a. nie nakłada na Sąd obowiązku dbałości o to, aby skargi wniesione do niego bezpośrednio przekazywał on organom w takim terminie, aby wpływały one do nich przed upływem ustawowego terminu do ich wniesienia. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie wskazano na naruszenie przez Sąd I instancji art. 58 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi, w sytuacji, gdzie Sąd w sprawie dokonał wadliwych ustaleń zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym. Podano, że zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym (...) jest równoznaczne z wniesieniem go do Sądu" oraz że stosownie do zawartych w konstytucji klauzul tj. tych z art. 2 w zw. z art. 87 ust. 2 sąd - zgodnie z dyspozycją art. 83 § 1 p.p.s.a powinien sięgnąć do treści art. 130 § 1 kpc, zgodnie z którym ,,mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Wymóg zatem oddania pisma w urzędzie pocztowym będzie spełniony, gdy organ lub sąd, do którego strona błędnie skierowała pismo, przekaże to pismo właściwemu adresatowi za pośrednictwem poczty. Wskazano w tej mierze na orzecznictwo SN, w którym stwierdza się, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym brak podstaw do niezastosowania art. 65 § 2 kpa stanowiącego, iż podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Autor skargi kasacyjnej stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 6 i 7 kpa oraz art. 7 w zw. z art. 8 ust. 2 konstytucji RP, co przesądza o stwierdzeniu niezgodności wydanego postanowienia z wyrażoną w art. 2 konstytucji zasadą państwa prawnego i zasadą poprawnej wykładni prawa. Fakt ten natomiast powoduje ograniczenia praw podmiotowych skarżącego. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest nieuzasadniony. Wobec dotyczących art. 130 § 1 kpc, art. 65 § 2 kpa twierdzeń zażalenia wskazać należy, iż do postępowania sądowoadministracyjnego stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. O zachowaniu tego terminu świadczy data nadania skargi do właściwego organu administracyjnego, za pośrednictwem którego należy ją wnieść do sądu administracyjnego, co wynika z art. 54 § 1 powołanej ustawy. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd przekazuje ją właściwemu organowi administracji publicznej. Jednakże o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej, gdyż to właśnie poprzez złożenie skargi do organu następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. (data nadania na poczcie) jednak na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jak wynika z akt sprawy, Sąd I instancji otrzymał skargę w dniu 19 listopada 2007 r. i nadał ją do właściwego organu drogą pocztową w dniu 26 listopada 2007 r. Skarga przez organ została odebrana w dniu 30 listopada 2007 r. Trzydziestodniowy termin do jej wniesienia upływał zaś 16 listopada 2007 r. Stąd jak przyjął Sąd I instancji skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej do Wojewody M. po upływie określonego w ustawie terminu. Twierdzenie, że skarżąca została pozbawiona praw podmiotowych jest z gruntu rzeczy błędne. Została ona bowiem prawidłowo pouczona o terminie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego i wystarczyło zastosować się do tego pouczenia, aby dochować terminu zaskarżenia decyzji o wymeldowaniu. W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.