VII SA/Wa 270/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Asesor WSA Paweł Groński, , Protokolant Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi L. w Likwidacji we W. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Ministra Zdrowia na rzecz skarżącego L. w Likwidacji we W. kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. Nr [...] Minister Zdrowia, na podstawie art. 138 § 2 i art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 43 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991r. o zakładach opieki zdrowotnej (tekst jedn. Dz. U. z 2007r. Nr 14, poz. 89 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Zarządu Powiatu N. oraz Likwidatora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Likwidacji we W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. znak: [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru zakładów opieki zdrowotnej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej we W. - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie, Minister Zdrowia postanowieniem z dnia [...] października 2007r. Nr [...], na podstawie art. 113 § 1 Kpa, sprostował oczywistą omyłkę w ten sposób, że na 1 stronie decyzji z dnia [...] sierpnia 2007r. Nr [...] w 17 wersie od dołu zamiast oznaczenia "[...]" wpisał oznaczenie "[...]-1". W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w/w błąd ma charakter oczywistej omyłki, dlatego należało ją sprostować. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnieśli Starosta i Wicestarosta, reprezentujący Powiat N., wskazując, że przedmiotowe sprostowanie, w świetle zaprezentowanego stanowiska doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, nie mogło dotyczyć zmiany numeru decyzji bowiem taka czynność stanowi zmianę treści decyzji. Wadliwą decyzję administracyjną można wzruszyć tylko w drodze nadzwyczajnych środków prawnych, a nie w drodze sprostowania na podstawie art. 113 § 1 Kpa. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007r. Nr [...] Minister Zdrowia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpoznaniu w/w wniosku - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Minister Zdrowia, działając jako organ II instancji, wskazał, że stosownie do brzmienia art. 107 § 1 Kpa, decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Natomiast przepis art. 107 Kpa nie nakłada na organy administracji publicznej obowiązku nadawania wydawanej decyzji administracyjnej numeru. Z tego względu błędne podanie numeru decyzji organu I instancji należy traktować wyłącznie jako oczywistą omyłkę pisarką, którą należy sprostować w formie postanowienia, co organ uczynił w dniu 17 października 2007r. wydając stosowne rozstrzygniecie w tej kwestii. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej we W. w Likwidacji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Zdrowia Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007r. i poprzedzającego go postanowienia Ministra Zdrowia Nr [...] z dnia [...] października 2007r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 113 Kpa, polegającą na przyjęciu, że sprostowaniu w drodze postanowienia podlegać mogą wszelkie błędy w decyzji byleby nie dotyczyły one elementów istotnych decyzji wskazanych w art. 107 Kpa. Uzasadniając swoją skargę wskazała na wypowiedzi doktryny i orzecznictwa co do ograniczenia instytucji sprostowania zawartej w art. 113 § 1 Kpa jedynie do błędów i omyłek o charakterze nieistotnym (B. Adamiak i J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1998, s. 581; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 1997r. sygn. akt SA/Ka 2714/95, "Prawo Gospodarcze" 1998, nr 3, s. 33). Stosując art. 113 § 1 Kpa nie można zmienić najistotniejszego elementu decyzji administracyjnej, jakim jest sentencja. Z tego powodu przyjmuje się, że w razie sprzeczności pomiędzy sentencją (rozstrzygnięciem) decyzji a jej uzasadnieniem, za miarodajną należy przyjmować treść rozstrzygnięcia, a nie odwrotnie (wyrok NSA z dnia 15 sierpnia 1985r. sygn. akt IV SA 730/85, GAP 1987, nr 3, poz. 43). W związku z powyższym, zdaniem strony skarżącej, zgodnie z art. 113 § 1 Kpa sprostowaniu podlegają "błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki". W przepisie tym zatem chodzi o drobne błędy i pomyłki. Do takich nie można zaliczyć błędów co do daty i numeru decyzji (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 1990r. o sygn. akt: II SA 627/90). W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające zapadły z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 Kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 7 Kpa stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przytoczony wyżej przepis ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, która jest naczelną zasadę Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą, organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. A więc zawarta w art. 7 Kpa zasada prawdy obiektywnej (materialnej), wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80, ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ. Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak wynika z akt sprawy, prostowana decyzja Ministra Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2007r. Nr [...] została wydana po rozpoznaniu dwóch odwołań, tj. Zarządu Powiatu N. oraz Likwidatora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Likwidacji we W.. W tym miejscu należy mieć na względzie fakt, że K. F., jako Likwidator Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Likwidacji we W., wniosła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007r. znak: [...]-1/02/07, a nie jak wskazuje to organ administracyjny w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym go postanowieniu pierwszo-instancyjnym - od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007r. znak: [...]-1/01/07. Odwołanie od decyzji znak: [...]-1/01/07 zostało wniesione wyłącznie przez Zarząd Powiatu N.. W związku z powyższym, należy stwierdzić, że Minister Zdrowia jedną decyzją (Nr [...]) wydał rozstrzygnięcie, które dotyczyło dwóch różnych odwołań. Co prawda, zgodnie z art. 62 Kpa, możliwe jest wydanie jednego rozstrzygnięcia dotyczącego kilku różnych stron postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 28 września 2005r. o sygn. akt VI SA/Wa 327/05 (publ. LexPolonica nr 1884032) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że przepis art. 62 Kpa określa wyłącznie przesłanki uzasadniające wszczęcie i prowadzenie jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony. Prowadzenie takiego postępowania nie oznacza, że musi ono zakończyć się podjęciem jednej, skierowanej do wszystkich stron decyzji. A więc w/w przepis dotyczy przede wszystkim możliwości wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania, które ewentualnie może zakończyć się wydaniem jednej wspólnej decyzji w sprawie dla kilku podmiotów. Jak wynika z akt sprawy, Wojewoda [...] ani nie wszczął postępowania administracyjnego, ani nie prowadził go - w trybie art. 62 Kpa, co oznacza, że Minister Zdrowia nie mógł wydać w sprawie ostatecznej decyzji Nr [...], która dotyczyła dwóch różnych odwołań. Następnie powyższy błąd został powielony w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym go postanowieniu pierwszo-instancyjnym, co może świadczyć o tym, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 Kpa. Zatem Minister Zdrowia, rozpoznając ponownie sprawę, winien rozważyć, czy wymieniona wyżej decyzja ze wzglądu na błędy jakie w niej tkwią, w ogóle podlega sprostowaniu, czy konieczne będzie zastosowanie innego trybu określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, celem wyeliminowania stanu niezgodnego z prawem. Natomiast, odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, należy stwierdzić, że na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zmiana treści decyzji administracyjnej może nastąpić w drodze zmiany decyzji, sprostowania bądź uzupełnienia, przy czym każda z tych instytucji dotyczy innych kwestii i jest regulowana innymi przepisami, i dokonuje się w innym trybie. W trybie art. 113 § 1 Kpa organ może jedynie sprostować decyzję. Postanowienie podjęte w tym przedmiocie może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica między "zmianą decyzji" a "sprostowaniem decyzji" wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną, co decyduje również o formie rozstrzygnięcia - decyzją lub postanowieniem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2002r., sygn. akt IV SA 136/02, publ. M. Praw. 2002/24/1108). W przypadku gdy decyzja dotknięta jest istotną wadą - zmiany organ dokonuje decyzją na podstawie art. 154 - 163 Kpa, natomiast w przypadku wystąpienia wady nieistotnej, tj. takiej która nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia, organ administracyjny może postanowieniem w oparciu o art. 113 § 1 i 3 Kpa sprostować decyzję objętą "wadą nieistotną". Tak więc, organ administracyjny postanowieniem może sprostować błędy pisarskie i oczywiste omyłki, które nie wpływają na zmianę rozstrzygnięcia podjętego w prostowanej decyzji. W niniejszej sprawie, organ administracyjny dokonał sprostowania błędu pisarskiego nie w sentencji decyzji lecz w komparycji decyzji. W żadnej mierze nie można uznać, że komparycja decyzji zawiera rozstrzygnięcie w sprawie, ponieważ w tej części decyzji określa się podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz krótki opis przedmiotu sprawy. Dlatego należy uznać, że strona skarżąca błędnie powołała się w skardze na orzecznictwo sądowoadministracyjne, ponieważ przedmiotowe sprostowanie w żadnej mierze nie dotyczyło sentencji decyzji, która to zawiera rozstrzygnięcie w sprawie o treści: "orzeka uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać do ponownego rozpoznania przez organ I instancji". A więc przedmiotowe sprostowanie nie wywołuje skutku w postaci rozbieżności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem decyzji. Ponadto przedmiotowym sprostowaniem nie dokonano zmiany decyzji w zakresie daty lub jego numeru, bądź innego oznaczenia. Mając na względzie w/w okoliczności, należy stwierdzić, że błąd pisarki jaki został sprostowany w niniejszej sprawie (ze względu na jego rodzaj i charakter) jest oczywisty i podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 Kpa, a co za tym idzie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej - błąd ten nie wyczerpał znamion istotnej omyłki pisarskiej. Jednak ze względu na wady tkwiące w decyzji Nr [...], rozważenia wymaga okoliczność, czy decyzja ta w ogóle podlega sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 Kpa. W związku z powyższym, Minister Zdrowia rozpoznając ponownie niniejszą sprawę winien uwzględnić wymienione wyżej okoliczności. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 cytowanej wyżej ustawy.