II OSK 1444/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj ( spr.) sędzia del. NSA Paweł Miładowski Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "A" Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1552/04 w sprawie ze skargi "A" Spółki z o.o. w W. oraz "B" Sp. z o. o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1552/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi "A" Sp. z o.o. W. oraz "B" Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2004 r., znak: [...] przedmiocie uzgodnienia projektu budowlanego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. decyzją z dnia [...] marca 2004 r. na podstawie art. 104 k.p.a., art. 48 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 57 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 3 pkt 2 lit. a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej uzgodnił z określonymi zastrzeżeniami przebudowę Alei [...] od Ronda [...] do ul. [...] w W.. Organ wskazał, iż z wnioskiem o uzgodnienie przedmiotowej inwestycji na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę wystąpił inwestor - Zarząd Dróg Miejskich. Decyzją Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Nadto organ zaznaczył, że z analizy obliczeniowej klimatu akustycznego wynika, iż po dokonanej modernizacji Alei [...] na odcinku km [...] + [...] do km [...] + [...] oraz od km [...] + [...] do [...] + [...] pozostaną przekroczone dopuszczalne poziomy dźwięku w porze nocnej przy budynkach mieszkalnych i wynosić będą ok. 6 dB na wysokości 6 metrów. Wyjątek stanowić będzie budynek mieszkalny położony po stronie północnej Alei [...] - nr budynku [...] - przy torach kolejowy, dla którego poziom dźwięku wynosić będzie 16 dB. Odwołania od powyższej decyzji wniosły Stowarzyszenie [...], "A" Sp. z o.o. w W. oraz "B" Sp. z o.o. Stowarzyszenie [...] w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2004 r. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe w sprawie skargi Stowarzyszenia na postanowienie Ministra Środowiska Nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. w przedmiocie uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. "A" Sp. z o.o. w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2004 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 61 § 4 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. Ponadto wskazała, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, wydana przez Burmistrza Gminy [...], nie stała się ostateczna, ponieważ decyzja Nr [...] zmieniająca decyzję Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie estakad nad skrzyżowaniem ulic: Aleje [...] i [...] została zaskarżona przez Spółkę i do chwili obecnej nie rozpoznana. Planowana inwestycja wkracza w nieruchomość Spółki, ogranicza prawo własności i pogarsza warunki środowiska. "B" Sp. z o.o. w odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2004 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, zarzucając rażące naruszenie art. 61 § 4 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 46 ust. 10 ustawy Prawo ochrony środowiska. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Główny Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że realizacja inwestycji polegającej na przebudowie Alei [...] na odcinku od km [...] + [...] do km [...] + [...] oraz od km [...] + [...] do km [...] + [...] wraz z dwoma wiaduktami nad skrzyżowaniami Alei [...] z ulicami [...] i [...] nie tylko nie spowoduje wzrostu uciążliwości dla środowiska, lecz wręcz korzystnie wpłynie na środowisko i nie będzie powodowała uciążliwości dla okolicznych mieszkańców. Organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz Gminy [...] uwzględnił strony odwołujące się w toczącym się postępowaniu. Nadto decyzja Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. jest prawomocna, zaś odrębne decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, od których wniesiono odwołanie dotyczą innej inwestycji nie będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Skargi na powyższą decyzję złożyły "A" Sp. z o.o. W. oraz "B" Sp. z o.o. w W. "A" Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji, podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu. Zdaniem skarżącej organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów zawartych w odwołaniu, czym naruszył również art. 15 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. "B" Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd stwierdził, iż przed wydaniem pozwolenia na budowę dotyczącego przedmiotowej inwestycji, która może znacząco oddziaływać na środowisko konieczne jest uzyskanie stosownych uzgodnień, o których mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Dla przedmiotowej inwestycji Burmistrz Gminy [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja ta stała się ostateczna. Następnie inwestor – Zarząd Dróg Miejskich pismem z dnia [...] marca 2004 r. wystąpił do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z wnioskiem o uzgodnienie przedmiotowej inwestycji. Zgodnie z art. 48 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska wnioskodawca wraz z wnioskiem przedstawił projekt budowlany przedmiotowej inwestycji oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem Sądu pierwszej instancji postępowanie uzgodnieniowe, przeprowadzone przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, w tym przez organ odwoławczy, nie narusza przepisów prawa. Sąd stwierdził, że organ II instancji odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniach, które z punktu widzenia rozpoznania sprawy mógł rozpoznać merytorycznie, a tym samym nie naruszył art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy, tj. zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ wydał decyzję po uwzględnieniu wszystkich stosownych dokumentów tj. projektu budowlanego i raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Przedmiotowy raport oraz projekt budowlany są dokumentami wystarczającymi do przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego przez organy inspekcji sanitarnej. Ustawa Prawo ochrony środowiska na etapie postępowania uzgodnieniowego nie przewiduje innych dowodów. Organ po wydaniu uzgodnienia doręcza stronom decyzję, od której mogą wnieść odwołanie. W tym postępowaniu nie ma też zastosowania przepis art. 46 ust. 10 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), który stosuje się w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Z tych względów Sąd uznał, iż bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 4, art. 10, art. 15 k.p.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż organ I instancji był w posiadaniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dokument ten został przedstawiony Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w W. przez inwestora przy wniosku o wydanie stosownego uzgodnienia. Po wykorzystaniu raport został zwrócony do Zarządu Dróg Miejskich po wykorzystaniu. Ponownie raport został przedstawiony Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu przy piśmie z dnia [...] maja 2004 r. Sąd podkreślił, iż organ II instancji odniósł się do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniach, które podlegały jego kognicji. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez adw. Z. W. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art.10 § 1, art. 61 § 4, art. 107 § 3 i art. 15 k.p.a., art. 47 ust.1) a) oraz ust. 2) i art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z dnia 20 czerwca 2001 r.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ II instancji, art. 77 § 1 k.p.a. przez brak należytego skontrolowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i nieuchylenie jej, pomimo naruszenia przez orzekające w sprawie organy administracyjne wskazanych przepisów, polegającego na zaniechaniu zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania w przedmiocie uzgodnienia przebudowy Al. [...] na odcinku od Ronda [...] do ul. [...], toczącego się przed Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w W., a w konsekwencji uniemożliwienia Skarżącej wzięcia udziału w tym postępowaniu, zaniechaniu należytego uzasadnienia decyzji oraz zaniechaniu ponownego rozpoznania sprawy co do istoty i braku przeanalizowania przedstawionego materiału dowodowego oraz argumentów strony skarżącej pod kątem kryteriów zawartych w art. 47 ustawy o ochronie środowiska; uznaniu, że uczestnictwo stron w postępowaniu uzgodnieniowym jest ograniczone przez ustawę o ochronie środowiska, gdy organ bierze pod uwagę jedynie dokumenty złożone przez wnioskodawcę oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ogranicza się do uzyskania projektu budowlanego oraz raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że postępowanie uzgodnieniowe toczące się na podstawie art. 48 ustawy - Prawo ochrony środowiska jest postępowaniem administracyjnym, a przepisy ustawy nie wyłączają w stosunku do niego stosowania przepisów k.p.a. w zakresie nieuregulowanym jej normami. Wskazano, iż organy administracji naruszyły przepisy art. 61 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a., gdyż nie zawiadomiły stron o wszczęciu postępowania uzgodnieniowego oraz nie zapewniły im czynnego udziału w tym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia określonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania polegającej na dwukrotnym rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Rozstrzygnięcie organu II instancji ograniczyło się do zaaprobowania stanowiska organu I instancji i przytoczenia jego ustaleń, bez ustosunkowania się do zarzutów strony. Stwierdzono, iż Sąd niesłusznie uznał, że organ ustosunkował się do wszystkich merytorycznych zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ nie ustosunkował się bowiem do argumentu o wzroście na skutek realizacji inwestycji uciążliwości dla środowiska (hałas, spaliny, wibracje) jak też do alternatywnej podnoszonej przez stronę możliwości przeprowadzenia trasy pod ziemią. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić też należy, iż naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. W tym miejscu zauważyć należy, iż "A" Sp. z o.o. W. nie wskazała w skardze kasacyjnej w jakiej formie Sąd pierwszej instancji dopuścił się – zdaniem strony - naruszenia prawa. Niezależnie jednak od sposobu sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie może odnieść zamierzonego skutku, a to z poniższych względów. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Do kompetencji Sądu administracyjnego nie należy rozstrzyganie sprawy administracyjnej co do jej meritum. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przesłankami uchylenia decyzji administracyjnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. winno być stwierdzone przez Sąd naruszenie przepisów postępowania, przy czym nie każde naruszenie przepisów uzasadnia takie rozstrzygnięcie. Aby Sąd pierwszej instancji mógł zastosować przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. ustawa wymaga stwierdzenia, iż organ dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" (innego niż określone w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną organy administracji naruszyły art. 10 § 1, art. 61 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 47 ust. 1) a) i ust. 2) oraz art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ II instancji. W myśl art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Do strony podnoszącej ten zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Strona powinna wykazać, że nie zawiadomienie jej o wszczęciu postępowania, bądź nie zawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. zgłoszenia wniosku dowodowego, złożenia dokumentu). W niniejszej sprawie nie wykazano, aby strona została pozbawiona możliwości złożenia określonych (konkretnych) wniosków dowodowych i wyjaśnień, a także aby uchybienie temu przepisowi mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności strona nie skonkretyzowała, jakie to dowody organy administracji winny przeprowadzić w niniejszej sprawie. Strona nie wskazała też żadnego dokumentu, z którego dowód winny przeprowadzić organy administracji jak i nie zarzuciła, aby organy odmówiły dopuszczenia takiego dowodu na wniosek strony. Naruszenia zaś tych przepisów nie może uzasadniać argument, iż organ nie odniósł się do podnoszonej przez stronę możliwości przeprowadzenia trasy pod ziemią. Przedmiotem uzgodnienia z organami inspekcji sanitarnej w niniejszej sprawie jest przebudowa Alei [...] od Ronda [...] do ul. [...] w W. według przedłożonego projektu budowlanego. A zatem, organy właściwe do dokonania uzgodnień przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), tj. przed wydaniem pozwolenia na budowę, mogły dokonać uzgodnienia bądź odmówić uzgodnienia danego przedsięwzięcia, lecz nie były uprawnione do narzucania inwestorowi realizacji innego przedsięwzięcia. Przeprowadzenie trasy pod ziemią – jak chciałaby "A" Sp. z o.o. W. – jest w istocie innym przedsięwzięciem inwestycyjnym, nie objętym przedstawionym do uzgodnienia projektem budowlanym. Jak stanowił art. 47 pkt 1 lit. a) i pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) w dacie wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji – przepis ten nie posiada ustępów - w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi (pkt 1 lit. a) i możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko (pkt 2). Jednocześnie przepis art. 48 ust. 4 tej ustawy przewidywał, iż w sprawach, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 2, do przeprowadzenia uzgodnienia z organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 57, tj. organem inspekcji sanitarnej jest obowiązany wnioskodawca, który przedstawia projekt budowlany i raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko albo informacje zawierające dane określone w art. 49 ust. 3, jeżeli sporządzenie raportu nie jest wymagane. W rozważanej sprawie inwestor przedstawił projekt budowlany oraz raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i przedłożony projekt budowlany został uzgodniony z zastrzeżeniami szczegółowo wskazanymi w decyzji organu I instancji. Analiza obliczeniowa klimatu akustycznego skłoniła Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. do nakazania wdrożenia monitoringu środowiska dot. hałasu i gospodarki ściekowej (pod katem jakości ścieków odprowadzanych do zbiornika) oraz wykonania analizy porealizacyjnej w celu podjęcia działań polegających m. in. na przedłużeniu ekranu akustycznego przewidzianego do realizacji w projekcie budowlanym jako ochrony akustycznej osiedla [...] i wymiany stolarki okiennej w budynkach objętych ponadnormatywnymi poziomami hałasu. Podjęte rozstrzygnięcie i treść uzasadnienia decyzji organów administracji pozwala przyjąć, iż organy inspekcji sanitarnej oceniły wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi oraz zanalizowały sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko. W tej sytuacji nie można skutecznie wywodzić, że Sąd pierwszej instancji winien uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na brak przeanalizowania przez organy sprawy pod kątem kryteriów z art. 47 ustawy – Prawo ochrony środowiska, w szczególności pod kątem wzrostu uciążliwości (hałas, wibracje). Wniosek R. K. - pracownika Sądu pierwszej instancji, ustanowionego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2005 r. kuratorem procesowym T. U., A. M. i A. L. - o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.