II FZ 119/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia WSA del. : Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej zażalenia M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 579/08 oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 11 stycznia 2008 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie. . U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu M. Z. prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że wprawdzie skarżący w roku podatkowym 2007 zadeklarował dochód w wysokości tylko 1.676 zł, ale jest właścicielem dwukondygnacyjnego domu na przedmieściach W., pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i matką, których miesięczne dochody wynoszą odpowiednio 918 i 1.827 zł oraz że przedmiotem sprawy sądowoadministracyjnej jest odmowa umorzenia podatku od nieruchomości od lokalu wykorzystywanego do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie można więc uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co według art. 246 § 1 pkt 2 (w uzasadnieniu błędnie wskazano pkt 1) P.p.s.a. warunkuje przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W zażaleniu zatytułowanym "Odpowiadam" skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości podnosząc, że od 19.07.1999 r. nie prowadzi już działalności gospodarczej, podatek jest nienależny i nie może być od niego egzekwowany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, a więc także w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, jest wykazanie przez ubiegającego się o to prawo, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Deklarowanie przez skarżącego, że nie uzyskuje żadnych dochodów (względnie, że uzyskuje je w minimalnej wysokości) nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że pokrycie pełnych kosztów procesu grozi uszczerbkiem koniecznego utrzymania dla niego lub jego rodziny, skoro pozostaje on we wspólnocie domowej z osobami uzyskującymi stałe dochody w wysokości pozwalającej na zaspokojenie wydatków związanych z niezbędnym utrzymaniem. Oczywiste znaczenie dla oceny sytuacji majątkowej skarżącego ma także fakt, że jest on właścicielem nieruchomości. Argumenty przywołane w zażaleniu nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż odnoszą się w istocie do meritum sprawy, stanowiąc - w ocenie skarżącego - uzasadnienie poglądu o bezpodstawności wymierzenia mu podatku i jego egzekwowania. Argumenty te nie podważają jednak istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń poczynionych przez Sąd przy badaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ rozstrzygnięcie podjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zgodne z prawem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.