II OSK 1273/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Teresa Kobylecka /spr./ Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. J. i L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po 531/07 w sprawie ze skargi L. J.i L. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji i umorzenia postępowania wznowieniowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę L. J. i L. S. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2007r. w przedmiocie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji i umorzenia postępowania wznowieniowego. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił. Zawarte w uzasadnieniu wyroku główne motywy rozstrzygnięcia Sądu były następujące: Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia 15 czerwca 2000 r. na wniosek A. S. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działce położonej w Poznaniu przy ul. [...] nr [...]. W dniu 21 czerwca 2000 r. decyzja ta została doręczona L. S., zamieszkałemu przy ul. [...] oraz L. J., zamieszkałej przy ul. [...]. L. J. i L. S. nie wnieśli odwołania od tej decyzji, natomiast dnia 30 listopada 2000r. wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania, zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę "na podstawie art. 145 § 1 kpa". W uzasadnieniu wniosku wskazali, że wyrazili zgodę na inwestycję planowaną przez A. S., kierując się danymi wynikającymi z mapy informacyjnej, dołączonej do decyzji z dnia [...] stycznia 2000 r. ustalającej warunki zabudowy, na której punkt parteru jest zaznaczony na wysokości 75,79 m npm. Obecnie stwierdzili, że inwestorka realizuje budynek "wg wadliwego projektu, który został sporządzony bez uwzględnienia norm obowiązujących w zabudowie szeregowej. Wynikiem tych nieścisłości jest przesunięcie w poziomie stropów inwestora o około 0,5m (...). Tarasy w budynku zostały usytuowane na wysokościach, umożliwiających wgląd do ich pomieszczeń mieszkalnych i w rezultacie będą skrępowani we własnych domach, na co nie zezwala Konstytucja, która chroni prywatność obywatela. Skarżący wyjaśnili, że nie odwoływali się od decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż gwarantowała w uzasadnieniu przestrzeganie inwestycji zgodnej z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy terenu. Podanie o wznowienie uzasadnili naruszeniem - wynikającego z art. 28 kpa oraz z decyzji nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - prawa do ochrony ich interesów jako osób trzecich. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2001r. Prezydent Miasta Poznania wznowił postępowanie uznając, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie zawiadomiono stron postępowania administracyjnego o rozpatrywaniu wniosku, nie brały więc one czynnego udziału w postępowaniu". W postępowaniu wznowieniowym przez następne lata wydawane były decyzje o odmowie uchylenia decyzji własnej o pozwoleniu na budowę, uchylane przez organ odwoławczy z przekazaniem sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia 1 października 2003r. Prezydent Miasta Poznania w trybie art. 151 § 1 pkt 1 kpa po raz kolejny odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdzając, że zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i zawiera wymagane elementy. Została zachowana wysokość segmentu szeregowego równa wysokości segmentów sąsiednich. Podana przez wnioskodawców rzędna jest rzędną terenu, nie zaś rzędną parteru. Na skutek odwołania, wniesionego przez L. J. i L. S. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] listopada 2003r. uchylił decyzję oraz orzekł o uchyleniu ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2000r. i umorzył postępowanie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, gdyż budynek objęty pozwoleniem na budowę został już zrealizowany. Decyzja z dnia [...] czerwca 2000r. posiada więc wadę prawną polegającą na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Wyrokiem z dnia 19 października 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę A. S., L. J. i L. S. uchylił decyzje organów I i II instancji wytykając, że z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 149 § 2 kpa organy zaniechały wyjaśnienia, czy w ogóle zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, wyliczone enumeratywnie w art. 145 § 1 i art. 145a kpa. Stwierdzenie braku podstaw wznowienia wyklucza możliwość oceny merytorycznej prawidłowości postępowania co do rozstrzygnięcia sprawy. Sąd stwierdził, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego faktyczne istnienie podstaw do wznowienia postępowania, zakończonego decyzją z dnia 15 czerwca 2000r. budzi wątpliwości. Jeśli przyjąć, jak to wskazał Prezydent Miasta Poznania w postanowieniu o wznowieniu postępowania, że przesłanką wznowienia jest to, że wnioskodawcy nie brali czynnego udziału w postępowaniu zasadniczym (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), to wniosek był spóźniony, gdyż wniesiono go po upływie miesiąca od dowiedzenia się o decyzji. Brak jest również przesłanek do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 3 kpa, gdyż decyzja z dnia 15 czerwca 2000r. została podpisana przez innego pracownika niż decyzja z dnia 5 stycznia 2000r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast podnoszone we wniosku o wznowienie postępowania i w toku dalszego postępowania wznowieniowego twierdzenia, iż projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia 15 czerwca 2000r. jest sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy, że jest wewnętrznie niespójny oraz że budowa prowadzona jest z naruszeniem warunków pozwolenia na budowę nie mogą być uznane za nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Organowi wydającemu decyzję z dnia 15 czerwca 2000r. znana była treść i rozwiązania techniczne projektu budowlanego, jak i treść decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu wyjaśnienia i rozważenia w świetle art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymagał ujawniony w toku postępowania wznowieniowego nowy dowód w postaci zatwierdzonego w listopadzie 1959r. projektu budowlanego sąsiednich budynków, który określał poziom rzędnych poszczególnych kondygnacji. W szczególności rozważenia wymagało, czy jest to dowód istotny dla sprawy, czy mógł mieć wpływ na ocenę prawidłowości rozwiązań przedłożonego przez inwestorkę projektu budowlanego. Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent Miasta Poznania decyzją z [...] lipca 2007r. odmówił uchylenia decyzji własnej z 15 czerwca 2000r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. W uzasadnieniu wskazał, że okoliczności z art. 145 § 1 pkt 4 kpa zostały przez L. S. i L. J. powołane jako podstawa wznowienia postępowania po raz pierwszy dopiero w piśmie (odwołaniu) z dnia 17 października 2003r., a więc po upływie 3 lat od daty powzięcia wiadomości o decyzji objętej postępowaniem. Oznacza to, że L. J. i L. S. naruszyli termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania powołując się na powyższą przesłankę, gdyż zgodnie z art. 148 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Odnosząc się do okoliczności mogącej stanowić przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa organ I instancji stwierdził, że wbrew twierdzeniom odwołujących się nie powziął żadnych wątpliwości co do projektu z 1959r. W chwili wykonania tego projektu nie obowiązywały żadne regulacje co do wymogów, jakie powinien spełniać projekt budowlany, w szczególności wymóg zaznaczenia na projekcie rzędnych terenu i na przedmiotowym projekcie brak jest tych rzędnych. Ustosunkowując się do uwag odwołujących się, iż projekt powstałego budynku ma nawiązywać do istniejących, zaprojektowanych zgodnie z projektem z 1959 r. budynków sąsiednich, Prezydent Miasta stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do takich ustaleń. Projekt budowlany ma być zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy terenu i z art. 35 § 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Okoliczność ta nie może zaś być przedmiotem badania w postępowaniu wznowieniowym. Wojewoda Wielkopolski, rozpoznając odwołanie L. S. i L. J. decyzją z dnia [...] września 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie wznowieniowe organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji ustalił po ponownym zbadaniu akt administracyjnych, iż skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę dnia 21 czerwca 2000r., a zatem miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie z powodu wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa upłynął z dniem 19 lipca 2000r. Przekroczenie terminu do wniesienia żądania wznowienia czyni niedopuszczalnym wszczęcie postępowania w tym przedmiocie. Uczynienie zaś podstawą wznowienia żądania, które zostało złożone po upływie terminu, stanowiłoby przejaw rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. To, że organ wznowieniowy nie dopełnił obowiązku wstępnego badania wniosku o wznowienie z dnia 30 listopada 2000r. nie powinno uzasadniać dalszego prowadzenia postępowania. Jednak w sytuacji, gdy takie postępowanie wszczęto, działanie naprawcze organu polega na umorzeniu takiego postępowania z powodu wystąpienia przesłanki jego bezprzedmiotowości, w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Rozpoznając skargę L. J. i L. S. na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że skarżący twierdzą, że w postępowaniu administracyjnym, zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2000r. mieli przymiot strony, jako właściciele sąsiednich nieruchomości, a mimo to bez własnej winy nie brali w tym postępowaniu udziału, bowiem nie zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania, nie umożliwiono im złożenia wyjaśnień, ani zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Jednak we wniosku o wznowienie postępowania nie powołali się oni na przesłankę wznowienia, wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, lecz uczynili to dopiero w toku postępowania wznowieniowego, na skutek wskazań zawartych w jednej z decyzji kasacyjnych organu odwoławczego. Sąd stwierdził, że nawet powołanie we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego tej przesłanki wznowienia nie uzasadniałoby wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, gdyż wniosek ten był już spóźniony. Stosownie do przepisu art. 148 § 2 kpa miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Ustalenie organu odwoławczego, że skarżący dowiedzieli się o wydaniu przedmiotowej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę już w dniu 21 czerwca 2000r. znajduje oparcie w dowodach doręczenia skarżącym decyzji. Skarżący podnosząc - i to dopiero w toku postępowania wznowieniowego, w odwołaniu z dnia 17 października 2003r. argument odnośnie "wybudowania w przeszłości budynków szeregowych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 6 listopada 1959r., która określała między innymi poziom spornych rzędnych poszczególnych kondygnacji" także nie udowodnili zachowania miesięcznego terminu z art. 148 § 1 kpa. Jednak podstawą wznowienia postępowania, jak wyjaśniono w postanowieniu z dnia 28 lutego 2001r. o wznowieniu postępowania było tylko to, że wnioskodawcy bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zasadniczym. Zdaniem Sądu I instancji, skoro wniosek o wznowienie postępowania okazał się spóźniony, to nie wymagało sprawdzania istnienie przesłanek wznowienia zgłaszanych w toku postępowania przez wnioskodawców. Wskazane we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności realizowania budynku "według wadliwego projektu" i z naruszeniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania nie są przesłankami wznowienia w świetle przepisów art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa, co przesądził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2005r. Przepisy art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa zawierają enumeratywne wyliczenie podstaw wznowienia postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że przy wykładni podstaw wznowienia postępowania obowiązuje zasada trwałości decyzji administracyjnych, wyrażona w art. 16 § 1 kpa, z której wynika bezwzględny zakaz wznowienia, a zatem i zakaz uchylenia decyzji, na podstawach nie wyliczonych w powołanych przepisach, jak i niedopuszczalność wykładni rozszerzającej. Sąd podkreślił, że postanowienie o wszczęciu postępowania jest aktem procesowym; nie rozstrzyga sprawy wznowienia, lecz ją otwiera. Dlatego, gdy organ wszczął postępowanie w sprawie wznowienia, mimo braku dopuszczalności spowodowanego - jak w rozpoznawanej sprawie - uchybieniem terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie, to postępowanie w sprawie wznowienia należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 kpa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli L. J. i L. S., reprezentowani przez adw. A. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasadzenie kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego: - art. 7 kpa poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności pominięcia pism kierowanych przez skarżących, w tym pisma z dnia 26 lipca 2000 r. - art. 148 kpa poprzez przyjęcie, iż podaniem o wznowienie postępowania, od którego należy liczyć termin do wznowienia postępowania jest pismo skarżących z dnia 30 listopada 2003r., zamiast pismo z dnia 26 lipca 2000r., w którym skarżący zgłaszali fakt prowadzenia budowy niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z przepisu art. 7 kpa wynika jednoznacznie, że organ administracyjny jest "gospodarzem postępowania" i to on określa kierunek jego prowadzenia. Postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy, czego nie uczynił. Sąd I instancji zupełnie pominął pisma skarżących, w szczególności pismo z dnia 26 lipca 2000r., które zostało złożone do Wydziału Nadzoru Budowlanego, informujące, że zabudowa przebiega niezgodnie z warunkami zabudowy i niezgodnie z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Skarżący podniósł, że ustawodawca nie wyklucza możliwości pojawienia się w obrocie prawnym decyzji wadliwych, a więc nie spełniających warunków formalnych. W zależności od stopnia tej wadliwości stosuje się odpowiednie nadzwyczajne środki prawne usuwające te wady, czy wręcz eliminujące obarczone nimi decyzje z obrotu prawnego. Pomijając pisma skarżących sąd I instancji nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, do czego był zobligowany. W trakcie budowy inwestor w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego, o czym skarżący wielokrotnie wskazywali, jednakże organ administracyjny rozpoczął procedurę dopiero po kolejnym piśmie z dnia 30 listopada 2000r., a sąd I instancji na tej podstawie uznał, że wniosek skarżących jest spóźniony, pomijając wcześniejsze pisma. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nie badał przesłanek wznowienia, a ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że wniosek skarżących był spóźniony, pomijając od kiedy dla skarżących biegł termin do złożenia ewentualnego wniosku o wznowienie postępowania. Wbrew stanowisku sądu I instancji dniem, kiedy skarżący dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia nie był dzień doręczenia decyzji w dniu 21 czerwca 2000r., ale dzień, kiedy inwestor rozpoczął prace budowlane niezgodnie z wydanym pozwoleniem na budowę. Skarżący o powyższym zgłaszali pismem z dnia 26 lipca 2000r. Tak organ, jak sąd I instancji błędnie przyjęli że podaniem o wznowienie postępowania było pismo skarżących z dnia 30 listopada 2003 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik A. S. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zakres badania zaskarżonego wyroku wyznaczają granice skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany. Nie dotyczy to jedynie wad prawnych powodujących nieważność postępowania. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych wad, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia lub postępowania przed sądem I instancji i musi ograniczyć się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych przez wnoszącego skargę kasacyjną. Kasacja nie odpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treści uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Wysokie wymagania stawiane skardze kasacyjnej, przewidziane w ustawie procesowej korespondują z ustanowionym w tej ustawie przymusem adwokackim w sporządzaniu skargi kasacyjnej (art. 175 § 1). Przymus ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie wskazanych wyżej wymogów nie spełnia. Wskazany w skardze kasacyjnej jako zarzut naruszenia prawa materialnego przepis art. 7 kpa zawiera zasadę postępowania, obowiązującą organ w postępowaniu administracyjnym. Przepis ten nie dotyczy postępowania przed sądem administracyjnym i wbrew stanowisku skargi kasacyjnej nie jest przepisem prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, że sądy administracyjne orzekają na podstawie przepisów ustawy sądowoadministracyjnej, a nie kodeksu postępowania administracyjnego, wobec czego nie mogą naruszać przepisów postępowania administracyjnego. Mogą jedynie w wyniku kontroli wadliwie ocenić ich naruszenie przez organy administracyjne przez nieodpowiednie zastosowanie norm procedury sadowoadministracyjnej. Zatem, aby podważyć stan faktyczny przyjęty za podstawę orzekania przez Sąd I instancji, ustalony przez organy niezgodnie, według strony skarżącej z obowiązująca procedurą, zawartą w kodeksie postępowania administracyjnego, należy powiązać przytoczony w skardze kasacyjnej przepis prawa administracyjnego procesowego z odpowiednimi regulacjami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym powiązanie to powinno wynikać zarówno z treści podstawy, jak i z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2005r., sygn. akt FSK 2006/04 niepubl.). Tymczasem w sprawie niniejszej pełnomocnik skarżących w skardze kasacyjnej, zarzucając naruszenie przepisu kodeksu postępowania administracyjnego nie powiązał naruszenia tego przepisu z procedurą sadowoadministracyjną, a przy tym przepis prawa procesowego odniósł do zarzutu naruszenia prawa materialnego. W tej sytuacji nie można uznać, aby wystarczającym do przeprowadzenia oceny zaskarżonego wyroku było wskazanie, że "naruszono prawo materialne - art. 7 kpa". Odnosząc się do drugiego zarzutu naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, że również ta podstawa została wadliwie sformułowana. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego – błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Przepis art. 148 kpa nie jest przepisem prawa materialnego, który stosował sąd administracyjny. Sąd natomiast badając legalność zaskarżonego orzeczenia organu ocenił, że właściwie zastosował on i zinterpretował ten przepis i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Wobec tego zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 148 kpa poprzez "przyjęcie, iż podanie o wznowienie postępowania, od którego należy zaliczyć termin do wznowienia postępowania jest pismo skarżącego z dnia 30.XI.2003r. zamiast pismo z dnia 26.VII.2000r., w którym skarżący zgłaszali fakt prowadzenia budowy niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i pozwoleniu na budowę" jest nieusprawiedliwiony. Z uzasadnienia powołanego w skardze kasacyjnej zarzutu wynika, że skarżący podważają w istocie zaaprobowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalenie, że termin do wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 148 kpa należy liczyć od dnia złożenia przez skarżących pisma z dnia 30 września 2003r., a nie pisma z dnia 26 lipca 2000r. Rzecz w tym, że w ten sposób skarżący nie podważają wykładni, ani błędnego zastosowania art. 148 kpa, a przyjętą w zaskarżonym wyroku podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że to, które pismo stanowiło wniosek o wznowienie postępowania stanowi okoliczność faktyczną, podlegającą ustaleniu (wyjaśnieniu) w postępowaniu dowodowym, prowadzonym po wznowieniu postępowania w dniu 28 lutego 2000r., w którym wskazano, że przed wydaniem decyzji z dnia 15 czerwca 2000r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nie zawiadomiono stron postępowania (skarżących), które nie brały czynnego udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Tę podstawę faktyczną rozstrzygnięcia zaakceptował Sąd I instancji, oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Należy także podkreślić, że nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu naruszenia prawa materialnego, gdy z jego uzasadnienia wynika, że dotyczą one wadliwie ustalonego stanu faktycznego, bez wskazania przy tym, jakie normy postępowania sądowoadministracyjnego naruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Z tych powodów nie można zakwestionować ustaleń, jak i oceny zaprezentowanej przez Sąd I instancji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.