II SA/Wa 41/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Jarosław Trelka, , Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia żołnierza zawodowego - oddala skargę - Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. w części dotyczącej przyznania J.P. dodatku służbowego w kwocie [...] zł za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej to jest za miesiąc czerwiec 2006 r. w wysokości 2/10 ostatnio pobieranego dodatku oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił z dniem [...] maja 2006 r. decyzję organu I instancji w części dotyczącej uchylenia decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] i umorzył w tej części postępowanie. Uzasadniając organ wskazał, że przyznanie żołnierzowi przedmiotowego dodatku wynika z przepisu § 7 ust. 1 pkt 2 i 27 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), gdyż żołnierz zajmował stanowisko [...] w okresie od [...] lipca 2004 r. do [...] czerwca 2006 r., tj. przez [...], [...] miesięcy i [...] dni. J.P. zaskarżył do Sądu decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] października 2007 r. w części dotyczącej przyznania dodatku służbowego, wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił organowi naruszenie § 7 ust. 1 pkt 2 w związku z § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Zdaniem J.P., w ostatnim miesiącu służby należało mu przyznać dodatek służbowy w pełnej wysokości na podstawie § 7 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia. Uznał, że do okresu ostatnio pobieranego dodatku służbowego powinien być mu doliczony okres pobierania świadczenia o identycznym charakterze, którym był dodatek specjalny przewidziany w § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.). Wskazał, że wydane rozstrzygnięcie pozostaje w kolizji z decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r., przyznającą mu prawo do wskazanego dodatku specjalnego, a tym samym zaskarżona decyzja narusza jego interes prawny. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd, przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji, nie stwierdził, aby Dowódca Wojsk Lądowych naruszył przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) żołnierze zawodowi otrzymują do uposażenia zasadniczego następujące dodatki służbowe: dodatek specjalny za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej (pkt 1), dodatek służbowy za pełnienie zawodowej służby wojskowej na określonych stanowiskach dowódczych i kierowniczych lub samodzielnych albo w określonych jednostkach wojskowych (pkt 2) oraz dodatek za długoletnią służbę wojskową (pkt 3). Przepis § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych określa, że żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym (także dodatek służbowy, stosownie do § 23 ust. 2 tego rozporządzenia), w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek ten przysługuje w pełnej wysokości, jeżeli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym (dodatek służbowy) przez okres co najmniej 10 lat. Jeśli żołnierz otrzymywał dodatek specjalny (dodatek służbowy) przez okres krótszy niż 10 lat, to przysługuje mu ten dodatek w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny (dodatek służbowy). Do ustalania tego okresu zastosowanie ma § 27 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Skoro J.P. decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., na podstawie § 22 ust. 1 pkt 1a rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r., przyznano z dniem [...] lipca 2004 r. na czas zajmowania stanowiska służbowego [...] dodatek służbowy, to organ prawidłowo przyznał mu za ostatni miesiąc pełnienia zawodowej służby wojskowej, to jest za miesiąc czerwiec 2006 r., dodatek w wysokości 2/10 ostatnio pobieranego dodatku służbowego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, brak jest podstaw prawnych do doliczenia mu, na potrzeby przyznania dodatku służbowego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, do okresu otrzymywania dodatku służbowego z tytułu zajmowania stanowiska [...] czasokresu pobierania dodatku specjalnego z tytułu zajmowania tegoż stanowiska, przyznanego decyzją Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, a także okresów pobierania dodatków wcześniej przyznanych z tego tytułu. Analiza przepisów regulujących przedmiotowe dodatki wskazuje na ich istotne odmienności, co wyklucza traktowanie ich jako tożsamych i zsumowanie okresów ich pobierania przy naliczeniu wysokości dodatku służbowego w ostatnim miesiącu służby. Otóż dodatek specjalny z tytułu zajmowania stanowiska [...], który skarżący otrzymywał do dnia [...] lipca 2004 r. nie przysługiwał w ostatnim miesiącu służby (§ 7 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy). Dopiero w rozporządzeniu z dnia 8 czerwca 2004 r. w § 23 ust. 2 taką możliwość wprowadzono, przewidując go dla żołnierza zajmującego stanowisko [...] i pobierającego z tego tytułu dodatek służbowy. Prezentowana przez skarżącego wykładnia nie znajduje uzasadnienia zarówno w przepisach rozdziału 3 dotyczącego dodatku służbowego jak również w przepisach przejściowych obowiązującego rozporządzenia w sprawie dodatków, które zdaniem Sądu wyczerpująco reguluje kolizje prawne powstałe na gruncie powoływanych wyżej rozporządzeń w sprawie dodatków. Przy braku odpowiedniej regulacji prawnej nie jest więc możliwe w drodze wykładni, zastosowanie nowo wprowadzonej zasady do stanów faktycznych objętych innym stanem prawnym. Z wyżej przedstawionych względów, Sąd uznał wydane w sprawie decyzje za prawidłowe. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania, należy wskazać, że stosownie do przepisów działu V ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulującego kwestię kosztów postępowania, przed sądem administracyjnym pierwszej instancji wyłączone zostało stosowanie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Koszty postępowania zasądza się jedynie w razie uwzględnienia skargi i tylko na rzecz skarżącego (art. 200 ww. ustawy). Tak więc, nawet w przypadku oddalenia skargi, Sąd nie miałby podstaw prawnych do zasądzenia od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania.