II GZ 146/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 592/08 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. B. na pismo Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów leczenia postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 592/08 odmówił D. B. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 10 marca 2008 r. Sąd wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie co jest jej przedmiotem, tj. czy pismo z dnia 26 października 2007 r. sprecyzowane pismem z dnia 11 grudnia 2007 r. stanowi skargę na pismo Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2007 r., nr [...], czy też stanowi ono skargę na bezczynność organu. Odpowiadając na wezwanie Sądu, skarżąca w piśmie z dnia 17 marca 2008 r. wskazała, że jej pismo z dnia 26 października 2007 r. jest zarówno skargą na pismo Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2007 r. jak i skargą na bezczynność organu. Sąd przypomniał, że zaskarżonym pismem z dnia [...] października 2007 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia poinformował skarżącą, że ponowne rozpatrzenie jej prośby o zwrot kosztów wykonanego protetycznego uzupełnienia ponadstandardowego jest bezpodstawne. Przedmiotowa sprawa została już bowiem rozpoznana przez L. Oddział Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w trybie administracyjnym. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. prawomocnym wyrokiem z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1304/05 oddalił skargę na decyzję organu. WSA odmawiając skarżącej prawa pomocy stwierdził, że stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. - prawo pomocy nie przysługuje stronie wobec oczywistej bezzasadności skargi. Skargą oczywiście bezzasadną jest m.in. skarga wnoszona na rozstrzygnięcie, na które nie przysługuje. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na ww. pismo Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2007 r. Takie rozstrzygnięcie, zdaniem Sądu, nie mieści się w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W kręgu tych spraw nie mieszczą się bowiem pisma informacyjne. D. B. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany poprzez przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi, przy czym skarga jest oczywiście bezzasadna, jeśli bez głębszej analizy prawnej nie ma najmniejszych wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Będą to zatem tego rodzaju sytuacje, w których przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, w przeciwnym razie mogłoby dojść do naruszenia konstytucyjnego prawa strony do sądu. Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. przed sądami administracyjnymi będzie zachodziła zwłaszcza wtedy, gdy skarga (także skarga kasacyjna) kwalifikuje się do odrzucenia. Jak wskazano wcześniej D. B. wniosła do WSA w W. skargę na pismo Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie sfinansowania kosztów leczenia. Zaskarżone pismo miało formę skierowanej do skarżącej informacji wyjaśniającej, że jej prośba dotycząca zwrotu kosztów leczenia została już rozpoznana w trybie administracyjnym jak również, że skarżąca wyczerpała drogę sądowoadministracyjną i organ nie ma możliwości ponownego jej rozpoznania. Z powyższego wynika, że zaskarżone pismo nie jest ani postanowieniem, ani decyzją administracyjną z art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani też czynnością lub aktem z zakresu administracji publicznej określonymi w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, zdaniem NSA, żądanie skarżącej nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, zaś z treści skargi i złożonego przez skarżącą pisma nie wynikają inne żądania, które mieściłyby się w kognicji sądu administracyjnego co przesądza o prawidłowości zastosowania przez WSA w W. przepisu art. 247 p.p.s.a. Nadmienić należy, że postanowieniem z dnia 5 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił omawianą skargę D. B. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.