I SA/Sz 916/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi K.E. E. S.A. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną z powołaniem się na przepis art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 50 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...], Nr [...], odmawiającej K. E. E. SA z siedzibą w G. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż zakończone nim postępowanie wywołane zostało złożonym przez K. E. E. S.A. Oddział w K. pismem z dnia 15 marca 2006 r., zawierającym żądanie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. oraz korektą deklaracji na podatek od nieruchomości za tenże rok. Spór jaki toczy przed organami podatkowymi Spółka, jak podkreśla organ odwoławczy, w istocie dotyczy nieuwzględnienia przez organ podatkowy pierwszej instancji złożonej przez Spółkę korekty deklaracji na podatek od nieruchomości, w której dokonała ona zmiany dotychczasowych zasad opodatkowania stacji transformatorowych rozdzielczych uznając, iż stacje te winny być opodatkowane jako budynki, a nie - jak uprzednio - jako budowle. Na potwierdzenie tego stanowiska Spółka przedłożyła opinię sporządzoną przez "NOWEL" Zakład Projektowania Nadzoru i Wycen mgr inż. Elżbieta Nowacka w K. Organy podatkowe obu instancji nie podzieliły wywodów zawartych we wniosku K. E. E. S.A. Oddział w K., uznały bowiem, że stacje transformatorowe stanowią budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i powinny być opodatkowane według zasad wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, tj. od ich wartości. Odwołując się do definicji pojęcia "budowli" zawartej w powołanym przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy oraz posiłkując się definicją pojęcia "urządzenia budowlane", wynikającą z ustawy – Prawo budowlane, organy podatkowe przyjęły, iż decydujące znaczenie w sprawie ma przeznaczenie budynku, wyróżniające go spośród innych obiektów budowlanych. Zdaniem tych organów przeznaczenie budynku jednoznacznie wiąże się z człowiekiem, jego bytem lub działalnością. Stacja transformatorowa wraz z rozdzielniami prądu nie jest natomiast miejscem pracy człowieka, składem, magazynem czy też innym pomieszczeniem, w którym realizowane są ludzkie potrzeby, stanowi natomiast integralną część sieci elektroenergetycznej. Według organów podatkowych, stacje transformatorowe rozdzielcze spełniają taką samą funkcję jak stacje transformatorowe słupowe. Natomiast forma i kształt, jaki mają te stacje, przypominający małe budynki ze ścianami bez okien i pokryciem dachowym, niekoniecznie potwierdzają tezę, iż są budynkami w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, gdyż de facto znajdujące się wewnątrz tego obiektu urządzenia wysokiego napięcia, zostały obudowane z uwagi na istniejące wymogi bezpieczeństwa. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy pierwszej instancji odwołał się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.12.1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), według której stacje transformatorowe zostały sklasyfikowane w Sekcji II, Dział 22 Klasa 2214 "Linie elektroenergetyczne dalekiego zasięgu", w oparciu o którą to klasyfikacje organ ten przyjął, że stacje te stanowią tym samym budowlę w rozumieniu prawa podatkowego. Wniosek taki, zdaniem tego organu, wydaje się uprawniony tym bardziej, iż według Klasyfikacji Środków Trwałych w Grupie 6 "Urządzenia techniczne", w rozdziale 613, a więc z wyraźnym pominięciem Grupy I "Budynki i lokale", wymienione zostały stacje transformatorowe stałe i przewoźne, do których zalicza się stacje miejskie, wiejskie i przemysłowe, z wyłączeniem stacji słupowych, posiadające więcej niż pięć pół rozdzielczych wysokiego napięcia oraz przewoźne i ruchome stacje transformatorowe. Odmawiając słuszności argumentacji Spółki, wyrażonej we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, organ podatkowy pierwszej instancji powołał się na zgodność terminologiczną pojęć zawartych w przepisach prawa podatkowego oraz odrębnych ustaw, tj. pojęcia "budowli" zdefiniowanego w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, pojęcia "sieci uzbrojenia terenu" w rozumieniu zapisów art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, a także pojęcia "sieci" zdefiniowanego w art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 10.04.1997 r. – Prawo energetyczne, która to zgodność pozwala uznać, iż na budowlę sieciową składa się nie tylko sama konstrukcja budowlana (słupy wysokiego napięcia lub budynek, w którym znajduje się stacja transformatorowa), ale również to co znajduje się w niej lub poza nią, o ile elementy te są związane z prowadzeniem działalności energetycznej (kable światłowodowe, linie wysokiego napięcia). W ocenie organu pierwszej instancji stanowiska tego nie zmienia przedłożona przez K. E. E. S.A. w G. opinia sporządzona przez "NOWEL" Zakład Projektowania Nadzoru i Wycen mgr inż. Elżbieta Nowacka w K., która ogranicza się do bardzo ogólnej analizy przepisów prawa w zakresie definicji budynku i budowli, bez konkretnego odniesienia do spornego przedmiotu opodatkowania. W odwołaniu wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. podatnik zarzucił naruszenie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o po-datkach i opłatach lokalnych poprzez błędne przyjęcie, że stacje transformatorowe do pięciu pół rozdzielczych stanowią budowlę. W uzasadnieniu odwołania Spółka zakwestionowała zasadność przytoczenia przez organ podatkowy regulacji wynikających z PKOB i KŚT, z uwagi na to, że definicja budynku i budowli zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych odnosi się wyłącznie do przepisów prawa budowlanego. Dodatkowo Spółka podniosła, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana w oparciu o opinię prawno-podatkową Instytutu Studiów Podat-kowych Modzelewski i Wspólnicy Sp. z o.o., która opiera się na argumentacji przyporządkowania tych obiektów według klasyfikacji KŚT. Jako kontrargument Spółka przedstawiła stanowisko wyrażone w opinii sporządzonej przez firmę "NOWEL", wydaną w oparciu o dokumentację techniczną poszczególnych obiektów a także wizję lokalna, która to opinia wskazuje, które ze stacji transformatorowych należy opodatkować jako budynki, a które jako budowle. Do tych pierwszych, zgodnie z tą opinią, należą stacje murowane i prefabrykowane wykonane według typowych projektów Energoprojektu wraz z instalacjami wewnętrznymi, a także stacje transformatorowe o symbolach KS 22-30w i KS 25-36w (obsługa od wewnątrz) wraz z instalacjami wewnętrznymi. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji wyrażone w uzasadnieniu jego decyzji, wskazując przede wszystkim, iż rozstrzygając spór co do tego, czy stacje transformatorowe powinny być opodatkowane jako budynki, czy też jako budowle, należy pamiętać o tym, jaką jest ich podstawowa cecha, a mianowicie ich prze-znaczenie. Podobnie jak organ pierwszej instancji, wykluczając te obiekty z kręgu budynków organ odwoławczy wskazał, iż stacja transformatorowa wraz z rozdzielnią i transformatorem stanowi całość techniczno-użytkową spełniającą określone funkcje w sieci elektroenergetycznej, której jest integralną częścią. Według tego organu, ściany i dach mają służyć jedynie ochronie urządzeń znajdujących się wewnątrz i dodatkowo stanowią konstrukcję wsporniczą dla tych urządzeń. Organ ten wskazał również na pewien brak konsekwencji Spółki w traktowaniu niektórych stacji transfor-matorowych jako budowli (np. stacji transformatorowych o symbolu KS 19-82z), zaś pozostałych jako budynków, w sytuacji, gdy różnica pomiędzy nimi dotyczy tylko wielkości obiektu. Analizując z kolei treść opinii sporządzonej przez firmę "Nowel" organ ten podkreślił, iż odwołuje się ona do definicji pojęć budynku i budowli obowiązujących w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, bez konkretnego odniesienia do obiektów będących przedmiotem sporu. Wskazana na wstępie decyzja ostateczna zaskarżona została przez podatnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z powodu jej niezgodności z prawem. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji skarżący zarzucił obu tym decyzjom naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 3 pkt 1, 2, 3, 9 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi podtrzymano dotych-czasowe stanowisko zawarte w odwołaniu, sprowadzające się do kwestionowania stanowiska organów podatkowych obu instancji. Zarzucając tym organom błędną interpretację pojęcia "budynku" i pojęcia "budowli" w kontekście definicji wynikających z prawa budowlanego, skarżący podkreślił, iż będące przedmiotem opodatkowania stacje transformatorowe noszą cechy budynku z tego względu, iż są trwale związane z gruntem, posiadają fundamenty i ściany oraz dach. Powołując się na opinie biegłych wydane w analogicznych sprawach oraz orzecznictwo sądowe, skarżący podkreślił, iż stacja transformatorowa wraz z urządzeniami technicznymi znajdu-jącymi się wewnątrz tworzy wraz z budynkiem stacji obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego. Posiłkowanie się przez organy podatkowe opinią prawną sporządzaną przez prof. W. Modzelewskiego z dnia 11 lipca 2001 r., z pominięciem opinii biegłych rzeczoznawców z zakresu prawa budowlanego, autor skargi ocenił z kolei jako działania naruszające przepisy art. 122. art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, prezentując stanowisko analogicznie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, ze zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa. W związku z występującym w rozpatrywanej sprawie sporem przypomnieć na wstępie wypada, iż stosownie do przepisów art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podle-gają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z pro-wadzeniem działalności gospodarczej, zaś podatnikami tego podatku są (stosownie do jej art. 3 ust. 1) osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (...), posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, użytkownikami wieczystymi gruntów oraz posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (...). Określając przedmioty i podmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości wskazana wyżej ustawa zawarła w art. 1a definicję pojęć w niej użytych, odwołując się przy tym do pojęć "budynku" oraz "budowli" zawartych w regulacjach prawa budo-wlanego. W pkt 2 tego przepisu wskazuje ona, że "budowlą" w jej rozumieniu jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budyn-kiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Definiując z kolei pojęcie obiektu budowlanego, ustawa z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w art. 3 pkt 1 określa, iż pod pojęciem tym rozumie się: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznym, budowlę stanowiącą całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, a także obiekt małej architektury. W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, estakady, tunele, sieci tech-niczne, wolnostojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydro-techniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia tech-niczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, naziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Dokonana zmiana tego przepisu, spowodowała wprawdzie wyłączenie pojęcia "sieci technicznych" z katalogu obiektów budowlanych uznawanych za budowle, jednakże wyłączenie to nie zmieniło faktu, iż definicja budowli określona w prawie budowlanym sprowadza się jedynie do ich przykładowego wyliczenia. W rzeczywistości w przepisie tym brak jest opisowej definicji pojęcia "budowli", wobec czego zgodzić się należy z organami podatkowymi, iż w takiej sytuacji należy posłużyć się posiłkowo definicjami zawartymi w innych ustawach. I tak, art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17.05.1989 r. – Prawo geodezyjne i kar-tograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm. ) stanowi, że pod pojęciem sieci uzbrojenia terenu rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i pod-ziemne przewody, urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, energetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szcze-gółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki, itp. Z kolei w art. 3 pkt 11 ustawy – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1504 ze zm.) za sieć uznaje się instalacje połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji energii, należące do przedsiębiorstwa energe-tycznego. Warto w tym miejscu podkreślić, w ramach wykładni systemowej zewnętrznej, iż przepis art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wskazuje na to, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji grun-tów i budynków. Sposób jej prowadzenia określa rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do § 65 ust. 2 tego rozporządzenia przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT). Według Klasyfikacji Środków Trwałych w Grupie 6 "Urządzenia techniczne", w rozdziale 613, a więc z wyraźnym pominięciem Grupy I "Budynki i lokale", wymienione zostały stacje transformatorowe stałe i przewoźne, do których zalicza się stacje miejskie, wiejskie i przemysłowe, z wyłączeniem stacji słupowych, posiadające więcej niż pięć pół rozdzielczych wysokiego napięcia oraz przewoźne i ruchome stacje transformatorowe. Posiłkując się klasyfikacją KŚT i dodatkowo Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych (PKOB) organy podatkowe przekonująco wykazały, iż stacje transformatorowe należą do urządzeń technicznych, nie zaś do budynków. Zaprezentowanemu stanowisku trudno odmówić słuszności, tym bardziej, że obie klasyfikacje posługują się pojęciami tożsamymi i taki sposób interpretacji przepisów znajduje odzwierciedlenie w utrwalonych już orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 21.12.2005 r. sygn. akt II FSK 871/05 opub;. LEX Nr 188456). Sięgając z kolei w ramach wykładni celowościowej do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy przede wszystkim pamiętać, iż na gruncie tej ustawy ustawodawca dokonał rozróżnienia przedmiotu opodatkowania ze względu na to, w jaki sposób te przedmioty są wykorzystywane i od tego też uzależnił stawkę podatku lub rodzaj opodatkowania, czym wyraz dał w art. 5 tej ustawy. W rozpatrywanej skardze Spółka podniosła, iż stacje transformatorowe wraz z urządzeniami technicznymi znajdującymi się wewnątrz obiektu, stanowią całość techniczno-użytkową. Rację ma skarżąca Spółka, iż transformator wraz z rozdzielnią i "obudową" w postaci obiektu budowlanego ze ścianami i dachem należy traktować jako funkcjonalną całość. W tym względzie można kierować się stanowiskiem Sądu Najwyższego, zgodnie z którym, jeżeli określone elementy rzeczy składowej stano-wią części składowe jednej rzeczy, rozstrzyga obiektywna ocena gospodarcza istnie-jącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania, jeżeli więc są one powiązane fizycznie i funkcjonalnie razem w gospodarczą całość, to stanowią części składowe jednej rzeczy złożonej, choćby całość ta dała się technicznie łatwo zde-montować (por.: wyrok SN z dnia 28 czerwca 2002 r., sygn. akt I CK 5/02). Teza ta prowadzi do logicznych wniosków, iż opodatkowanie stacji transformatorowych jako budynków wyklucza zarazem opodatkowanie urządzeń znajdujących się wewnątrz jako budowli. W dużym uproszczeniu przyjąć można, iż zadaniem stacji transformatorowych jest przetwarzanie i rozdział energii elektrycznej. Bez wątpienia stanowią one część sieci elektroenergetycznej, skoro w przypadku ich odłączenia od niej tracą one swój charakter i przeznaczenie. Zauważyć należy, iż w ocenie skarżącej Spółki wskazane obiekty odpowiadają definicji ustawowej budynku zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ są one trwale związane z gruntem, posiadają ściany oraz dach, co potwierdza zresztą załączona do akt dokumentacja fotograficzna poszczególnych obiektów. Tymczasem opis techniczny obudowy stacji wskazuje na to, iż obudowa ta stanowi integralną część projektu nazwaną częścią budowlano-techniczną stacji transformatorowych. Konstrukcja części budowlanej musi być przystosowana do przeznaczenia, czyli do montowania w niej urządzeń rozdzielni i transformatora oraz przyłącza do sieci przesyłowych i wymaga zatwierdzenia przez organy energetyki. Tak więc uznać należy, iż skoro obudowa ta stanowi integralną część stacji transformatorowej, w której mieszczą się urządzenia techniczne wchodzące w skład sieci elektroenergetycznej, a ta z kolei uznawana jest za budowlę w rozumieniu pra-wa podatkowego, to uprawniony jest wniosek, iż obudowa ta nie może być inaczej traktowana jak budowla. W przypadku sieci elektroenergetycznej budowlą jest bowiem zbiór poszczególnych elementów konstrukcyjnych oraz urządzeń i instalacji, które zostały połączone w celu realizacji określonego zadania. Argument skarżącej Spółki, dotyczący możliwości demontowania urządzeń stacji i przenoszenia ich w inny punkt, nie może być argumentem przesądzającym o tym, że stacja ta nie jest budowlą. W przypadku stacji transformatorowych usunięcie z obudowy urządzeń nie powoduje automatycznie tego, że staje się ona budynkiem. Z tego też względu przedstawione przez organy podatkowe stanowisko w kwestii opodatkowania stacji transformatorowych rozdzielczych jako budowli uznane być musi za trafne. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów natury procesowej stwierdzić należy, iż nie istnieją podstawy do uznania, że prowadząc postępowanie podatkowe organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania w stopniu co najmniej mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wynika to bowiem z akt tego postępowania, organy podatkowe przeanalizowały trzy różne opinie, w tym jedną opinię prawną i dwie opinię wydane przez rzeczoznawcę majątkowego i rzeczo-znawcę budowlanego, poddając je analizie, która znalazła odzwierciedlenie w treści zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy trafnie ocenił, iż przedłożone przez skarżącą Spółkę opinie zawierają jedynie czysto teoretyczne rozważania prawne, bez konkretnego odniesienia do przedmiotu sporu. Nie można zatem podzielić zarzutów skarżącej Spółki, że organy podatkowe nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, naruszając tym samym przepis art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz przepis art. 187 § 1 tej ustawy nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Na koniec zauważyć należy, że kwestia prawidłowości kwalifikowania stacji transformatorowych z punktu widzenia przedmiotu opodatkowania stanowiła już przedmiot kontroli sądowej w sprawie ze skargi K. E. E. SA z siedzibą w G. na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...], którą odmówiono w/w podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2003. Wyrokiem z dnia 18.04.2007 r., sygn. akt I SA/Sz 862/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę powyższą oddalił, uznając, iż zaskarżona decyzja odpowiada w pełni prawu przez to, że sporne stacje transformatorowe kwalifikuje do budowli. Dokonana tym wyrokiem ocena legalności zaskarżonej decyzji ostatecznej znalazła w pełni akceptacje w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.01.2008 r., sygn. akt II FSK 1310/07, oddalającym skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego podatnika. Nie znajdując, w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.