II SA/Łd 190/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]nr [...], 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz T. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 8 czerwca 2004r. T. K. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. (zwanej dalej ARiMR) wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. We wniosku tym zadeklarował działki rolne położone w gminie O., powiat [...], województwo [...] o łącznej powierzchni upraw 129,57 ha. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono jednakże nieprawidłowości w pomiarach zadeklarowanych działek rolnych i do przyznania dofinansowania zakwalifikowano 111,73 ha obszaru. W rezultacie różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną wynosiła 17,84 ha, co stanowiło 15,97% błędu. W związku z powyższym, decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. przyznał T. K. wsparcie finansowe w łącznej wysokości 38.276,73 zł, w tym z tytułu: Jednolitej Płatności Obszarowej w wysokości 16.010,81 zł, Uzupełniającej Płatności Obszarowej w wysokości 22.265,92 zł. Kwota ta została pomniejszona o wysokość nałożonej sankcji za nieprawidłowości w deklaracji działek rolnych, zgodnie z art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003r. ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004r. rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U.UE.L. 03.328.21) oraz zgodnie z art. 32 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz.U.UE.L. 01.327.11). W wyniku rozpatrzeniu wniesionego przez T. K. odwołania, decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. uchylił w/w decyzję ze względu na konieczność przesłuchania w charakterze świadka S. D., który był obecny przy czynnościach kontrolnych w gospodarstwie skarżącego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz.U. z 2004r., nr 6, poz. 40 ze zm.) ponownie przyznał T. K. płatności bezpośrednie w tej samej wysokości. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 6 i art. 7 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a także art. 107 § 3 K.p.a., w szczególności przez pominięcie dowodu z zeznań świadka, niewskazanie w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej określającej stawki płatności oraz powodu, z którego organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zgłoszonym dowodom. Strona zgłosiła również zastrzeżenia co do prawidłowości pomiarów przy zastosowaniu metody GPS. Po rozpatrzeniu tego odwołania, decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...], Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał powyższą decyzję z dnia [...] w mocy, uznając, że kontrola obszaru zgłoszonego do płatności bezpośrednich została dokonana prawidłowo i zgodnie z zasadami procedury administracyjnej. Wyrokiem z dnia 21 marca 2007r., sygn. akt II SA/Łd 1108/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę T. K. na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż istotą sporu między stronami był w szczególności sposób przeprowadzenia czynności kontrolnych, dokonanych przez pracowników Biura Kontroli [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Olsztynie, w wyniku których stwierdzono niezgodność rzeczywistej powierzchni działek rolnych w stosunku do zadeklarowanej przez skarżącego we wniosku o przyznanie dofinansowania. Ustalona w trakcie kontroli procentowa różnica między powierzchnią działek zgłoszoną we wniosku a stwierdzoną wynosiła 15,97% i dała podstawę do dokonania stosownych obliczeń płatności bezpośrednich we właściwej, zdaniem Sądu, wysokości, z uwzględnieniem sankcji przewidzianych w art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 i art. art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001. W ocenie Sądu, materiał dowodowy, na który składają się: protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach 20 – 21 września 2004r. w gospodarstwie skarżącego oraz protokół z rozprawy z dnia 3 października 2005r., został zebrany w sposób wyczerpujący, a kontrolę przeprowadzono prawidłowo, z zachowaniem zasad określonych w tytule III "Kontrole" rozporządzenia Komisji (WE) nr 2491/2001. Podkreślił, że pomiary działek wykonane metodą GPS należało uznać za precyzyjne, ponieważ pomiary takie to system nawigacji satelitarnej, który pozwala na uzyskanie najdokładniejszych wyników. Ponadto skarżący nie zakwestionował w toku postępowania administracyjnego ich jakości. Z akt sprawy wynika, że również obecni w czasie kontroli S. D. i T. B. (pełnomocnik skarżącego w postępowaniu administracyjnym) nie zgłosili jakichkolwiek zastrzeżeń, a protokół został podpisany przez S. D. bez uwag. Taki protokół jest dokumentem potwierdzającym przeprowadzenie w dniach 20 – 21 września 2004r. oględzin działek rolnych objętych wnioskiem skarżącego, w którym stwierdzono różnicę w wielkości powierzchni działek deklarowanych a powierzchnią rzeczywistą. Z protokołu rozprawy administracyjnej również wynika, że obecni w czasie tych czynności świadkowie nie mieli zastrzeżeń, co do jakości przeprowadzonych pomiarów, lecz co do sposobu ich wykonania, uznając, że ze względu na nieregularne ukształtowanie terenu pomiary te mogły być niedokładne. Bezpośredni uczestnicy kontroli mieli możliwości zgłoszenia zastrzeżeń w momencie jej dokonywania. Podpisanie protokołu bez uwag oznaczało, że czynność ta została wykonana prawidłowo, a dokonane w jej wyniku pomiary działek rolnych są zgodne ze stanem rzeczywistym. Sąd podkreślił też, iż również sam zainteresowany w toku postępowania nie przeciwstawił jakiegokolwiek dowodu podważającego ustalenia organu. Uznając za bezzasadny zarzut skargi naruszenia art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001, zauważył z kolei, że kontrola wykazała, iż wniosek nie był pod tym względem poprawny, a skarżący nie wykazał, że nie ponosi winy za stwierdzone nieprawidłowości. Podtrzymując zaś, że zadeklarowane przez niego powierzchnie działek są prawidłowe, sam wyklucza możliwość zastosowania tego przepisu, ponieważ nie może równocześnie dowodzić istnienia braku winy w przypadku złożenia wniosku niepoprawnego pod względem faktycznym. Zwrócił przy tym uwagę, że kontrola wykazała, iż jedna ze zgłoszonych działek, na której według wniosku miała znajdować się łąka, od kilku lat nie jest wykorzystywana rolniczo i stanowi odłóg. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej T. K., wyrokiem z dnia 9 stycznia 2008r., sygn. akt II GSK 295/07, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok z dnia 21 marca 2007r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. Za nieuzasadnione uznał jednakże zarzuty dotyczące braku powiadomienia skarżącego o planowanej kontroli powierzchni zgłoszonych przez niego działek, upoważnienia do przeprowadzenia tej kontroli i stanu technicznego urządzenia GPS. Wskazał przy tym, że o terminie kontroli została telefonicznie powiadomiona w dniu 16 września 2004r. A. K. (członek rodziny skarżącego), co wynika z niekwestionowanej adnotacji na s. 2 protokołu z czynności kontrolnych. Czynności tych dokonali na zlecenie [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 14 września 2004r. pracownicy [...] Oddziału Regionalnego ARiMR według miejsca położenia nieruchomości. Wyniki pomiarów urządzeniem GPS nie mogły być kwestionowane wyłącznie dlatego, że być może nie miało ono aktualnej legalizacji, a w niekorzystnych warunkach atmosferycznych nie zawsze precyzyjnie ustalało powierzchnię działek. Bez potwierdzenia tych wątpliwości nie miały one znaczenia dowodowego. Za trafne Naczelny Sąd Administracyjny uznał natomiast zarzuty naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. wskutek oddalenia skargi, w sytuacji gdy nie wyjaśniono podstawowych wątpliwości, co do ustalenia powierzchni działek urządzeniem GPS, którym posługiwano się w sposób opisany przez świadka S. D. i pełnomocnika skarżącego – T. B. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił przy tym uwagę na to, iż konieczność przeprowadzenia dowodu z zeznania tego świadka była powodem uchylenia w dniu [...] decyzji organu I instancji. Na przeprowadzonej w dniu 3 października 2005r. rozprawie administracyjnej w Biurze Powiatowym ARiMR w Ł. S. D. i T. B. stwierdzili, że "Byli obecni przy wykonywanych pomiarach i widzieli jak kontrolerzy je wykonywali". W protokole z tej rozprawy odtworzenie sposobu dokonywania pomiarów nastąpiło na podstawie wyjaśnień T. B.: urządzenie GPS znajdowało się w samochodzie, który przy dokonywaniu pomiarów nie mógł przejeżdżać po granicy każdej działki z uwagi na warunki terenowe (rowy, wzniesienia, podmokłe tereny, torfowiska itp.), "nadrabiając" tym samym przy niektórych działkach nawet po kilkanaście metrów ich obwodu, co mogło spowodować różnice pomiędzy rzeczywistą a tak ustaloną powierzchnią działek. Z tej przyczyny za niezrozumiałe Naczelny Sąd Administracyjny uznał zamieszczone w tym protokole stwierdzenie, że T. B. "nie wnosi zastrzeżeń do jakości pomiaru GPS, zastrzeżenia dotyczą sposobu wykonania tych pomiarów", które następnie w uzasadnieniu decyzji i zaskarżonego wyroku zostało potraktowane jako dowód prawidłowego ustalenia powierzchni działek. Z wyjątkiem jednej działki zgłoszonej jako łąka, a która jak ustalono w toku kontroli – stanowiła kilkuletni odłóg, powierzchnia innych działek nie uległa zmianie i może być wiarygodnie ustalona do rozliczenia należnych skarżącemu płatności za 2004r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, iż chociaż skarga kasacyjna została oparta na zarzutach niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, to skarżący nadal utrzymywał, że w sposób prawidłowy, bo zgodnie z ewidencją gruntów, określił powierzchnię działek. W rezultacie przed wiarygodnym ustaleniem powierzchni działek według pomiarów kontrolnych, nie zarzucił wprost z tego powodu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001r. w związku z art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r., nr 240, poz. 2027 ze zm.). Stosownie do zawartego w nim unormowania starosta zapewnia nieodpłatnie bezpośredni dostęp do bazy danych ewidencji gruntów i budynków ARiMR w celu utworzenia i prowadzenia krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Ponadto w świetle art. 20 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład których wchodzą grunty. Jeżeli więc dane w ewidencji gruntów są aktualne, a np. ich powierzchnia została podana przez rolnika zgodnie z tą ewidencją we wniosku o przyznanie płatności, wówczas nawet ustalenie ich mniejszej powierzchni w należycie udokumentowany sposób powinno być oceniane jako niezawinione złożenie takiego wniosku w rozumieniu art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001r. Zarówno ta ewidencja, jak również wydawane właścicielom i posiadaczom gruntów wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy mają bowiem charakter dokumentów urzędowych i szczególną moc dowodową w rozumieniu art. 76 K.p.a., co trzeba uwzględnić przy ponownym rozpoznawaniu sprawy w postępowaniu sądowym i administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny uprawniony jest do badania zaskarżonej decyzji wyłącznie pod względem zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organy administracji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w oparciu o należycie ustalony stan faktyczny sprawy (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm., a także art. 3 p.p.s.a.). Zauważyć także trzeba, iż sąd wprawdzie rozstrzyga w granicach danej sprawy, lecz nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Zakresem rozpoznania sądu administracyjnego objęte są zatem wszystkie rozstrzygnięcia wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania zostały wydane. Sąd ma więc uprawnienia do pozbawienia bytu prawnego wszystkich rozstrzygnięć, wydanych w sprawie, a niezgodnych z prawem. Podkreślić w tym miejscu jednak należy, iż sprawa ze skargi T. K. była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który wyrokiem z dnia 21 marca 2007r., sygn. akt II SA/Łd 1108/06, skargę tę oddalił. Jednakże w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej wniesionej przez stronę skarżącą, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2008r., sygn. akt II GSK 295/07 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. Jest to o tyle istotne, iż w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten stosowany jest odpowiednio w sytuacji, gdy Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną, uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. Dokonując badania zasadności wniesionej skargi wojewódzki sąd administracyjny jest więc związany ustaleniami poczynionymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie naruszenia prawa i wynikającymi z nich wnioskami co do dalszego postępowania. Zgodnie bowiem z treścią art. 190 zd. 1 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie wykładnią prawa, o jakiej stanowi ten przepis nie oznacza jednak, że wojewódzki sąd administracyjny jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy. Ocena ta nie jest bowiem wykładnią przepisów prawa. W pozostałym jednakże zakresie ocena wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa istnieje tylko wtedy gdy: a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA; b) po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny (wyrok WSA z dnia 24 marca 2006r., sygn. akt III SA/Wa 3345/05 – Lex nr 204758). Wymagania praworządności, wynikające m.in. z celów i istoty kontroli instancyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym determinują zatem ścisłe i pełne respektowanie ustaleń, ocen oraz wskazań sformułowanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2008r., sygn. akt II GSK 295/07, w którym za uzasadniony uznano sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz stwierdzenia zamieszczone w jego uzasadnieniu, wyznaczył więc w istocie kierunek postępowania w niniejszej sprawie. W związku z tym zawarte w jego uzasadnieniu wskazania należało uwzględnić. Jak zaznaczono w zapadłym w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazanych wyżej przepisów polegało na oddaleniu skargi, w sytuacji nie wyjaśnienia przez organy administracji stanu faktycznego sprawy – podstawowych wątpliwości co do prawidłowości i sposobu ustalenia powierzchni działek wskazanych przez skarżącego we wniosku z dnia 8 czerwca 2004r. urządzeniem GPS w sposób opisany w protokole rozprawy administracyjnej z dnia 3 października 2005r. przez świadka S. D. i pełnomocnika skarżącego – T. B., a także jego oceny w świetle zebranych w sprawie dowodów. Niedopełnienie tego obowiązku, w zestawieniu z zasadnie wytkniętym przez Naczelny Sąd Administracyjny pominięciem okoliczności nieprzeprowadzenia przez organy administracji dowodu z zeznań świadka S. D., co przecież stanowiło przyczynę uchylenia decyzji organu I instancji z dnia [...], uznać należy za naruszenie przepisów regulujących postępowanie administracyjne, w szczególności zaś wskazanych art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie, organy administracji obowiązane są zatem usunąć wskazane wyżej nieprawidłowości, w tym przeprowadzić dowód z zeznań świadka S. D., a także zadbać o uzupełnienie dokumentacji mającej znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy o dane z ewidencji gruntów i budynków. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że pomimo stwierdzonych przez organy administracji w toku postępowania administracyjnego wątpliwości co do powierzchni działek skarżącego objętych wnioskiem, dane te nie były w ogóle przedmiotem analizy. Jak zaś zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 stycznia 2008r., z treści art. 24 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, iż starosta zapewnia nieodpłatnie bezpośredni dostęp do bazy danych ewidencji gruntów i budynków ARiMR w celu utworzenia i prowadzenia krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W przypadku gruntów, w myśl art. 20 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Ewidencja ta, jak również wydawane stosownie do treści art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne właścicielom lub posiadaczom gruntów wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego, mają natomiast charakter dokumentów urzędowych i szczególną moc dowodową w rozumieniu art. 76 K.p.a. Przy czym jeżeli dane te są aktualne, a podana przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności powierzchnia gruntów jest z nimi zgodna, to nawet ustalenie ich mniejszej powierzchni w należycie udokumentowany sposób winno być oceniane jako niezawinione złożenie takiego wniosku w rozumieniu art. 44 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem (EWG) nr 3508/92. Stosując się więc do wskazań Sądu organy administracji winny wyprowadzić właściwe wnioski z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego z uwagi na ciążący na nich obowiązek zrekonstruowania stanu faktycznego i prawnego konkretnej sprawy oraz jego udokumentowania w należyty sposób. Z tych wszystkich względów oraz wobec faktu, że organ odwoławczy nie dostrzegł powyższych uchybień przepisom postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności zaś mogącym prowadzić do naruszenia prawa materialnego – art. 44 powołanego rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001r. i nie podjął kroków w celu ich usunięcia, zarówno decyzja organu I, jak i II instancji, z uwagi na swą niewątpliwą wadliwość musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. A.D.