IV SA/Wa 372/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2008 r. sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) stycznia 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności - skargę oddala - Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2007 roku, Nr (...), Minister Środowiska odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora (...) Parku Narodowego z dnia (...) marca 2007 roku, znak (...) w sprawie uzgodnienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W.. W uzasadnieniu postanowienia Minister Środowiska stwierdził, że z treści art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 880, ze zm.) wynika, że projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, w części dotyczącej parku narodowego i jego otuliny wymagają uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego. Minister zaznaczył, że art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717, ze zm.), stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej należy do zadań własnych gminy i to gmina decyduje o przeznaczeniu terenów w planach zagospodarowania przestrzennego. Z mocy tej ustawy, organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Realizując powyższe uprawnienie, rada gminy działa w granicach przysługującego jej uznania. Jest to tzw. władztwo planistyczne gminy, rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa. Minister wskazał, że tryb postępowania w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (studium jest jednym z etapów tego postępowania), nie jest określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą normującą materię należącą do planowania i zagospodarowania przestrzennego. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest decyzją administracyjną, lecz aktem kierownictwa wewnętrznego, zaś postępowanie związane ze sporządzeniem jego projektu nie jest postępowaniem administracyjnym. Nie można zatem zdaniem Ministra wskazać podmiotów, którym przysługuje przymiot strony. Z treści art. 11 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że projekt studium jest wyłożony do publicznego wglądu, zaś organ sporządzający projekt studium organizuje dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie studium rozwiązaniami. Dodatkowo w myśl art. 11 pkt 11 powyższej ustawy, organ administracji jest zobowiązany do wyznaczenia terminu, w którym zainteresowani ustaleniami studium mogą wnosić uwagi dotyczące jego projektu. Organ podał, że ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje możliwości skarżenia czynności organu planistycznego oraz organów uzgadniających z etapów poprzedzających uchwalenie planu. Przedmiotem skargi może być jedynie kończąca proces planistyczny uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uprawnienie do skarżenia postanowień uzgadniających przysługuje gminom, gdyż ustalenia te będą dla nich wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie uzgadniające dotyczy ich praw i obowiązków, a samo uzgodnienie stanowi wyraz władczej ingerencji w sferę samodzielności planistycznej gminy. Z powyższych względów zdaniem Ministra Środowiska, zażalenie na postanowienie uzgadniające projekt studium skutecznie będzie mógł wnieść jedynie organ sporządzający projekt studium – wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Od powyższego postanowienia wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożyła J. N. podnosząc następujące zarzuty: a) naruszenia art. 157 § 3 kpa i orzeczenie w formie nieznanej ustawie w ustalonym stanie faktycznym i prawnym, b) naruszenia art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu przestrzennym w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 106 w związku z art. 126 w związku z art. 157 § 3 kpa. Zdaniem odwołującej się zgodnie z art. 126 kpa, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 107 § 2 – 5 oraz art. 109 – 113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie – również art. 145 – 152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa wart. 149 § 3, 151 § 1, 157 § 1 i 158, wydaje się postanowienie. Ustawa milczy o art. 157 § 3 kpa, na który powołuje się Minister Środowiska w podstawie prawnej. W konsekwencji brak jest jej zdaniem podstaw do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, skoro ustawa przewiduje w tym zakresie decyzję. Katalog z art. 126 kpa należy zdaniem odwołującej się uznać za zamknięty, a działanie podjęte przez Ministra Środowiska za nieuprawnione co do formy. Nadto odwołująca się podniosła, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnienie projektu studium następuje w trybie art. 106 kpa. Oznacza to, że to ten przepis wyznacza formę uzgodnienia i zakres postępowania (ustawa wyraźnie stanowi o trybie, a nie o formie). A zatem organ uzgadniający wydaje postanowienie, na które przysługuje zażalenie, zgodnie z art. 106 § 5 kpa. W konsekwencji możliwe jest w jej ocenie również stwierdzenie nieważności takiego postanowienia. Zgodnie z art. 126 kpa, do postanowień, od których przysługuje zażalenie stosuje się art. 156 – 159 kpa. Odwołująca się podniosła, że w ustawie brak jest przepisu zawężającego krąg stron, zatem konieczne jest zastosowanie art. 28 kpa. Ustawa stanowi o trybie art. 106 kpa ze wszystkimi tego konsekwencjami. Uzgodnienie jest stanowczą formą współdecydowania. Jej zdaniem w konsekwencji organ gminy, jest związany treścią postanowienia uzgadniającego. Musi zatem jego treść przenieść do studium i takie studium uchwalić. Ze studium musi być zgodny miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Zaznaczyła, że w konsekwencji o tym w jaki sposób będzie mogła zagospodarować swoją nieruchomość decyduje w szczególności Dyrektor (...)PN, którego zdaniem związany jest organ planistyczny. Wywodzi w konsekwencji, że jako właściciel ma wskazany przez przepisy prawa administracyjnego interes prawny w kwestionowaniu przedmiotowego postanowienia. Tym samym przysługuje jej legitymacja do żądania stwierdzenia nieważności takiego postanowienia. Ponadto w ocenie odwołującej się uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w zakresie opisu procedury planistycznej i wywodu w zakresie legitymacji organu planistycznego do złożenia środka odwoławczego jest słuszne, co jednak jest bez znaczenia dla sprawy. To, że wójt taką legitymację posiada nie oznacza jeszcze jej zdaniem, że jest to legitymacja wyłączna. Musiałoby to wynikać z wyraźnej normy ustawowej. Nadto wskazała, że to właśnie uprawnienie wójta do kwestionowania postanowienia uzgadniającego jest czymś nadzwyczajnym, albowiem poza procedurą planistyczną nie jest w ogóle możliwa sytuacja, w której organ współdziałający składa zażalenie na postanowienie wydane przez drugi organ współdziałający. Podobnie jej zdaniem słuszny jest wywód w zakresie odrębności tzw. jurysdykcyjnego postępowania ogólnego od postępowania planistycznego. Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2008 roku, Nr (...) Minister Środowiska utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia (...) sierpnia 2007 roku stwierdzając w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 126 Kpa, do postanowień, od których przysługuje zażalenie stosuje się odpowiednio przepisy art. 156 - 159 tej ustawy, z tym że zamiast decyzji o której mowa w art. 157 § 1 i 158, wydaje się postanowienie. Podniósł, że ustawodawca daje możliwość stwierdzenia nieważności postanowienia w trybie art. 156 Kpa. Powyższy przepis wymienia jednakże wyłącznie przesłanki, na podstawie których można stwierdzić nieważność aktu administracyjnego. Zauważył przy tym, że stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego może nastąpić dopiero po przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania nadzorczego. Sposób jego przeprowadzenia i właściwość organu stwierdzającego nieważność aktu określa art. 157 Kpa. Minister zaznaczył, że w świetle interpretacji skarżącej, że art. 126 Kpa stanowi zamknięty katalog i stosowanie w przypadku postanowień przepisów art. 157 Kpa innych niż wymieniony art. 157 § 1 kpa jest niemożliwe, należałoby uznać za niemożliwe stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego innego niż decyzja, gdyż w art. 157 § 2 Kpa, regulującym sposób wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego, jest mowa wyłącznie o decyzji. Interpretację taką należy jego zdaniem uznać za nielogiczną bowiem, możliwe jest stwierdzenie nieważności postanowienia, jednak może się to odbyć po przeprowadzeniu postępowania, w trakcie którego bada się czy jest ono obciążone wadami wymienionymi wart. 156 § 1 Kpa. Pomijając zapisy art. 157 § 2 Kpa, nie byłoby możliwe wszczęcie, a tym samym przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia, co jest warunkiem niezbędnym do stwierdzenia (bądź nie), jego nieważności. Zdaniem Ministra, jeżeli więc w świetle obowiązujących przepisów możliwe jest wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 157 § 2 Kpa), to zgodnie z art. 157 § 3 Kpa, organ może również odmówić wszczęcia postępowania w tej sprawie. Wszczęcie i prowadzenie postępowania zależy od uprzedniej kontroli, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące jego dopuszczalność z przyczyn podmiotowych (należy w pierwszej kolejności ustalić, czy wnioskodawcy przysługuje w postępowaniu przymiot strony,) lub przedmiotowych (np. gdy strona żąda wznowienia postępowania w sprawie, w której organ działał w innej formie). W związku z powyższym Minister uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 157 § 3 kpa i niewłaściwe jego przywołanie w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia. Przepis art. 126 Kpa należy odnosić do całości art. 157 Kpa. Dodatkowo Ministra przywołał "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski Wydawnictwo C.H. Beck Wydanie 7 Warszawa 2005, w którym autorzy prezentują stanowisko, iż w przepisie art. 126 Kpa jest jawna omyłka w odesłaniu do art. 157 Kpa, ponieważ powinno być to odesłanie do § 3 (a nie do § 1), co widać z porównania z innymi odesłaniami. Minister Środowiska wskazał, że z treści art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 880, ze zm.), wynika, że projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, w części dotyczącej parku narodowego i jego otuliny wymagają uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego. Art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 880 ze zm.), stanowi, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej należy do zadań własnych gminy. Formą realizacji tego obowiązku jest planowanie przestrzenne. Art. 9 ust. 1 ustawy stanowi, że w celu określenia polityki przestrzennej gminy sporządza się studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a w art. 9 ust. 4 ustawy stwierdza się, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Minister podniósł, że zgodnie z doktrynalną koncepcją władztwa planistycznego (Z. Niewiadomski, Planowanie przestrzenne, Warszawa 2002, s. 86 in.), mającą umocowanie w przepisie art. 4 ustawy, organom gminy przysługuje prawo władczego rozstrzygnięcia co do przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Z powyższego jego zdaniem wynika, że opracowanie studium jest częścią aktu planistycznego, który prowadzi do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na mocy art. 14 ust. 8 ustawy, plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, należy więc w ocenie organu naczelnego przyjąć, że uzgodnienie jego projektu, jak również studium jako jego nieodłącznej części, jest wewnętrzną czynnością procesu legislacyjnego, zmierzającego do uchwalenia prawa powszechnie obowiązującego. Minister zaznaczył, że stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy, uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kpa. Zgodnie z uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r. sygn. akt OPS 8/02 ONSA 2003/3/85, uzgodnienia dokonywane w procesie legislacji mają cechy aktów nadzoru, są bowiem aktami władczej ingerencji w proces sporządzania planu miejscowego. Jest to zatem środek o szczególnej roli w procesie stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, którego celem jest ochrona prawnie określonych interesów ponadlokalnych. Jego funkcją jest prewencja charakterystyczna dla aktów nadzoru prewencyjnego. Ze stanowiska, utrwalonego w orzecznictwie, o nadzorczym charakterze aktów współdziałania organów administracji przy sporządzaniu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), planu miejscowego bezspornie wynika, że z uwagi na zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego i gwarantowaną normami konstytucyjnymi i ustawowymi jej sądową ochronę, gminie przysługuje prawo do zaskarżenia takiego aktu nadzoru do sądu administracyjnego. Prawo do skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze nie przysługuje natomiast mieszkańcom jednostki samorządu terytorialnego, a więc także właścicielom nieruchomości znajdujących się w obszarze objętym procedurą planistyczną. W ocenie Ministra, w takiej sytuacji jedyną względnie skuteczną możliwością wpływu poddania rozstrzygnięcia nadzorczego kontroli sądowej będzie wniosek skierowany do organu gminy o złożenie skargi do sądu administracyjnego. Rozpatrzenie wniosku winno zakończyć się zawiadomieniem wnioskodawcy o uwzględnieniu, bądź nie uwzględnieniu zawartego w nim żądania, na które nie przysługuje żaden środek prawny (vide T. Bąkowski glosa GSP-Prz.Orz. 2005/4/1, glosa do wyroku WSA z dnia 27 maja 2004 roku SA/Bk 1600/03). Dodatkowo Minister podniósł, że z art. 11 pkt 10 ustawy wynika, że projekt studium jest wyłożony do wglądu publicznego, a organ sporządzający projekt studium organizuje dyskusje publiczną nad przyjętymi w tym projekcie rozwiązaniami. Ponadto w myśl art. 11 ust. 11 ustawy, ww. organ jest zobowiązany do wyznaczenia terminu, w którym zainteresowani ustaleniami studium mogą wnosić uwagi dotyczące jego projektu. O sposobie rozpatrzenia uwag, o których mowa powyżej rozstrzyga rada gminy (art. 12 ust. 1 ustawy). W świetle powyższego za zasadne Minister uznał stwierdzenie skarżącej, że możliwe jest złożenie zażalenia na postanowienie Dyrektora (...) Parku Narodowego uzgadniające projekt studium Gminy W., a tym samym możliwe jest stwierdzenie jego nieważności, jednakże niezasadny jest jego zdaniem wniosek skarżącej w tej sprawie, gdyż nie posiada ona legitymacji, by skutecznie wnieść zażalenie, a tym samym wniosek o stwierdzenie nieważności tego postanowienia. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. N. podnosząc zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe kryterium Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z dnia (...) stycznia 2008 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia (...) sierpnia 2007 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora (...) Parku Narodowego nie narusza prawa. Przede wszystkim wskazać należy, że wniesienie przez stronę żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji czy postanowienia nie powoduje automatycznie wszczęcia postępowania. Nie ma tu bowiem zastosowania ogólna reguła wyrażona w art. 61 § 3 Kpa, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, ponieważ stosownie do postanowień zawartych w art. 157 § 3 Kpa wszczęcie tego postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne, warunkujące jego dopuszczalność. Postępowanie wyjaśniające, poprzedzające odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, może dotyczyć jedynie kwestii formalnych, np. czy żądanie zostało wniesione przez legitymowany podmiot, mający zdolność do czynności prawnych. Nie może ono natomiast dotyczyć wyjaśnienia kwestii, czy przyczyny nieważności decyzji rzeczywiście miały miejsce. To może być bowiem dopiero wyjaśnione po wszczęciu postępowania w sprawie nieważności decyzji. Zatem przed wszczęciem postępowania organ sprawdza dopuszczalności podjęcia postępowania, która kończy się postanowieniem o wszczęciu postępowania, bądź też decyzją o odmowie wszczęcia. Stosownie do brzmienia przepisu art. 126 Kpa, przepis art. 157 Kpa stosuje się do stwierdzenia nieważność postanowienia zaskarżalnego zażaleniem. W literaturze przedmiotu prezentowany jest pogląd, który Sąd podziela, że odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia powinna następować przez wydanie postanowienia (zob. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, wydanie 9, Warszawa 2008, str. 776 – 777). W tej sytuacji organ nie naruszył prawa wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia, zatem nie można podzielić stanowiska skarżącej, że działanie podjęte przez Ministra Środowiska było nieuprawnione co do formy. Jak już wskazano wyżej odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 157 § 3 Kpa w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może mieć miejsce, gdy wystąpi niedopuszczalność wszczęcia tego postępowania z przyczyn podmiotowych bądź z przyczyn przedmiotowych. Do przyczyn podmiotowych bez wątpienia należy zaliczyć sytuację, gdy wniosek został wniesiony przez podmiot, któremu w postępowaniu zwykłym nie przysługiwał przymiot strony. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Postanowienie Dyrektora (...) Parku Narodowego z dnia (...) marca 2007 r. zostało wydane na wniosek Wójta Gminy W. i dotyczyło uzgodnienia projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. w części dotyczącej (...) Parku Narodowego i jego otuliny. Było to zatem postanowienie uzgodnieniowe, wynikające z treści art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92 poz. 880, ze zm.). Powołany przepis stanowi, że projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, w części dotyczącej parku narodowego i jego otuliny wymagają uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego. Z kolei postępowanie w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest określone przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zawarte w art. 24 ust. 1 tej ustawy odesłanie do art. 106 Kpa oznacza, iż jest ono dokonywane w trybie tego artykułu, jednakże z wąskim zakreśleniem stron. Postępowanie planistyczne nie jest postępowaniem prowadzonym w celu załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, której adresatem jest strona postępowania administracyjnego. Zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu studium lub projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy przewidzianego przepisami szczególnymi. Zażalenie na nie może wnieść jedynie wójt, burmistrz lub prezydent miasta, który sporządzał dany projekt planu miejscowego. W związku z powyższym organy słusznie uznały, że w przypadku, gdy dane postanowienie nie może być skutecznie zaskarżone przez inny podmiot niż wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego wniosek dokonywane jest uzgodnienie, to nie można, na wniosek innego podmiotu niż wymieniony, badać jego legalności w trybie postępowania nadzwyczajnego tj. stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia. W procedurze uzgodnień projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są uznawane za strony ani właściciele ani użytkownicy wieczyści terenów objętych planem. Przedmiotem skargi może być jedynie uchwała kończąca proces planistyczny w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto z treści art. 11 pkt 10 i 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium ogłasza o wyłożeniu projektu studium do publicznego wglądu na co najmniej 14 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt do publicznego wglądu na okres co najmniej 30 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w tym projekcie studium rozwiązaniami, wyznacza w ogłoszeniu, termin, w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu studium, nie krótszy niż 21 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia studium. Zatem właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości na terenie objętym planem mogą w ten sposób wpływać na ostateczny kształt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.