I OZ 493/08

Naczelny Sąd Administracyjny w osobie: Sędziego NSA Tomasza Zbrojewskiego po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 346/08 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. C. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego, żądając jednocześnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 6 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji, wskazując w uzasadnieniu, iż skarżący nie wykazał prawdopodobieństwa wystąpienia jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto Sąd stwierdził, iż zarzuty podniesione przez skarżącego w uzasadnieniu skargi dotyczą wyłącznie zaskarżonej decyzji i nie mogą uzasadniać wniosku o wstrzymanie jej wykonania, gdyż na etapie badania wniosku nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o zasadności wniesionej skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie C. S. podniósł zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skutkującej zwolnieniem skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego, nie będzie skutkować powstaniem po stronie skarżącego znacznej szkody, którą jest utrata różnicy w uposażeniu, tj. kwoty [...] złotych miesięcznie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie nie można Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zarzucić naruszenia prawa przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia. Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jednakże Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania tego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ustawodawca, jako przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Posłużenie się w konstrukcji przepisu pojęciami nieostrymi powoduje konieczność konkretyzacji zawartej normy ogólnej i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych w każdej indywidualnej sprawie. Co do zasady należy przyjąć, iż przesłanki wstrzymania wykonania aktu zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie aktu przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź też powrót do stanu poprzedniego związany będzie ze znacznym nakładem sił i środków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w sposób prawidłowy uznał, iż brak jest przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Analiza sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji stworzy trudne do odwrócenia skutki bądź wyrządzi szkodę w znacznym rozmiarze. Wskazanego przez skarżącego w złożonym zażaleniu obniżenia uposażenia, nie sposób bowiem uznać za zdarzenie, którego skutków nie można by naprawić. Ponadto wypada wskazać, iż choć instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji służy realizacji zasady ochrony czasowej w toku sądowej kontroli administracji i przyjmuje się, iż ocena przesłanek wstrzymania powinna być dokonana z uwzględnieniem nie tylko argumentów podniesionych we wniosku strony, ale i całokształtu okoliczności sprawy, to należy podkreślić, iż w złożonym wniosku strona zobowiązana jest przynajmniej wskazać na konkretne okoliczności uprawdopodabniające jej wniosek, gdyż nie jest możliwe uwzględnienie wniosku skarżącego wyłącznie w oparciu o jego osnowę. Nie jest bowiem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczalne przenoszenie ciężaru poszukiwania przyczyn, dla których należy wstrzymać wykonanie decyzji wyłącznie na Sąd. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie