III SA/Po 667/07

Dnia 6 maja 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Maria Kwiecińska Asesor sądowy Małgorzata Bejgerowska ( spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przejęcia nieruchomości rolnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/M. Bejgerowska /-/M. Ławniczak /-/M. Kwiecińska Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją, nr [...], z dnia [...] – po rozpatrzeniu wniosku B. O. – odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], nr [...], z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], nr [...], z dnia [...] w przedmiocie przejęcia na własność Państwa nieruchomości rolnej położonej w L., o powierzchni 17,6354 ha, zapisanej w KW jako własność S. Z. W uzasadnieniu swojego orzeczenia SKO podniosło, że decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], nr [...], z dnia [...] dotyczyła przejęcia na własność Państwa nieruchomości rolnej położonej w L., o powierzchni 17,6354 ha, będącej własnością spadkobierców po zmarłym S. Z., dokonanego na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71). Według tej decyzji z dnia [...] nieruchomość ta nie została objęta w posiadanie po wojnie przez zapisanych w KW właścicieli. W latach 1945 - 1955 była ona użytkowana przez dzierżawców, a do roku 1958 była w całości użytkowana przez Państwowe Gospodarstwo Rolne "A". Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji wniesionego przez B. Z. (córkę S. Z.) Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] decyzją, nr [...], z dnia [...] utrzymało w mocy orzeczenie Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...]. Organ drugiej instancji wskazał, że w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego, przedmiotowa nieruchomość znajdowała się we władaniu Państwa i była użytkowana przez PGR. Ponadto brak jest dowodów, że właściciele oddali tę nieruchomość w zagospodarowanie Państwa na podstawie przepisów dekretu z dnia 9 lutego 1953 r. Analizując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie SKO w [...] uznało, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku B. O. (z domu Z.) i nie dopatrzyło się naruszeń prawa, skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa. Organ nadzoru, przytaczając treść przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 17, poz. 71), wskazał, że przepis ten ma charakter kategoryczny i nakładał na powołane do tego organy obowiązek przejęcia nieruchomości, jeśli ta ostatecznie znalazła się we władaniu Państwa lub została oddana w użytkowanie podmiotom określonym w tym przepisie. SKO w [...] podkreśliło, że spadkobiercy wyczerpali tryb odwoławczy, sporna nieruchomość nie była osobiście użytkowana przez właścicieli od zakończenia II wojny światowej do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, pomimo, że spadkobiercy byli wówczas pełnoletni. Zdaniem organu nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 156 § 1 kpa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy B. O. podniosła, że decyzja SKO w [...] jest niesprawiedliwa, krzywdzi ją i jej rodzinę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją, nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy swoje orzeczenie. W uzasadnieniu powtórzono argumenty zawarte w decyzji z dnia [...] i ponownie podkreślono, iż Kolegium nie dopatrzyło się żadnej z przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 1 kpa. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję B. O. wniosła o jej uchylenie, zarzucając jej wydanie z naruszeniem art. 7, 77, 80 i 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niewyjaśnienie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz rażące naruszenie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowania niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego. Zdaniem skarżącej sporna nieruchomość została objęta we władanie Państwa bezprawnie. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek z przyczyn innych niż w niej wskazane. Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także art. 3 powołanej powyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) bada, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności czy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów postępowania, dającego podstawę do jego wznowienia, względnie mającego istotny wpływ na wynik tego postępowania (art. 145 powyższej ustawy). W ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] doszło do naruszeń prawa procesowego, dającego podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi, dokonując legalności zaskarżonej decyzji, ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale ma obowiązek z urzędu uwzględnić wadliwości kontrolowanego aktu. W analizowanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], rozpoznając wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaną przez siebie decyzją z dnia 31 maja 2007 r., naruszyło przepisy proceduralne, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - zgodnie z regułą wynikającą z art. 157 § 1 kpa - orzekało jako organ pierwszej instancji właściwy do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego - decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], nr [...], z dnia [...] Zgodnie z przepisem art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżoną decyzję z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało po rozpoznaniu wniosku skarżącej B. O. o ponowne rozpoznanie sprawy. Przy czym w trzyosobowym składzie Kolegium, orzekającym wskutek złożenia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, znajdowały się dwie te same osoby, co w składzie Kolegium rozpoznającym niniejszą sprawę po raz pierwszy - rozpoznającym wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]. Dodatkowo, jak wynika z protokołów posiedzeń z dnia 30 marca 2007 r. i 31 maja 2007 r., sprawozdawcą w obu wskazanych powyżej sprawach – z wniosku o stwierdzenie nieważności i z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy – był ten sam członek Kolegium (k. 45 i 60 akt administracyjnych). W myśl przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z kolei art. 27 § 1 kpa stanowi, że członek organu kolegialnego podlega wyłączeniu w przypadkach określonych w art. 24 § 1 kpa. Kwestia wyłączenia pracownika organu administracji publicznej lub członka organu kolegialnego orzekającego w postępowaniu wszczętym wskutek złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 127 § 3 kpa, została rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 lutego 2007 r. (sygn. akt II GPS 2/06, ONSAiWSA 2007/3/61), zgodnie z którą art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zdanie pierwsze kpa ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 kpa. W literaturze podkreśla się, iż z przepisu art. 269 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi między innymi, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi – wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota owej mocy ogólnie wiążącej sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie sądy administracyjne. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować (A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. str. 592-593). Należy wprawdzie podkreślić, że skoro wykładnia zawarta w uchwałach NSA ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych, to formalnie nie wiąże ona organów administracji publicznej, stron i uczestników postępowania. Nie może jednak budzić wątpliwości, że czynność procesowa organu administracji zmierzająca do wydania orzeczenia sprzecznego z tą wykładnią, pozostanie z reguły bezskuteczna. Z powyższego wypływa wniosek, że organy administracji, strony oraz inni uczestnicy postępowania są pośrednio związani mocą prawną uchwał, która polega na tym, iż podmioty te nie są w stanie swoją interpretacją przełamać wykładni przyjętej w uchwale. Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę, w pełni podziela stanowisko zajęte w przytoczonej powyżej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zauważyć należy, iż decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej kwestii ma istota wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz przyczyna wyłączenia pracownika wskazana w art. 24 § 1 pkt 5 kpa. We wspomnianej powyżej uchwale NSA nie przesądzono jednoznacznie kontrowersyjnej w orzecznictwie i doktrynie kwestii, czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy realizuje sformułowaną w art. 15 kpa zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, podkreślono jednak swoisty charakter tego wniosku. W literaturze przedmiotu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy traktuje się jako szczególny środek odwoławczy surogat odwołania, nadzwyczajny środek prawny, specyficzny środek odwoławczy. Jednak, wniosek ten nie jest odwołaniem skierowanym do organu drugiej instancji, będącego jednocześnie organem wyższego stopnia w tradycyjnym rozumieniu art. 15 i art. 17 kpa. Choć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczy decyzji ostatecznych, to jednak uruchamia on nowy etap postępowania administracyjnego. Przy czym organ, do którego złożono wniosek ma obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, co wynika z odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań. Podkreślenia wymaga również fakt, co zaznaczył w uzasadnieniu przywołanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny, że choć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie w pełni odpowiada tradycyjnie rozumianej zasadzie dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 kpa, to jednak stanowi on środek ochrony praw obywateli sformułowany w art. 78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Zgodnie z art. 78 Konstytucji każda ze stron ma prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji; wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. W uzasadnieniu przytoczonej uchwały powołano się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 16 listopada 1999 r., sygn. akt SK 11/99 (OTK ZU 1999, nr 7, poz. 158), zgodnie z którym kształtując konstytucyjne prawo każdej ze stron do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, posłużono się w nim ogólnym sformułowaniem "zaskarżenie", pozwalającym na objęcie jego zakresem różnych, specyficznych dla danej procedury środków prawnych, których wspólną cechą jest umożliwienie stronie uruchomienia weryfikacji wydanego w pierwszej instancji orzeczenia lub decyzji. Są to zatem takie środki prawne, które są wystarczające do realizacji omawianego prawa i nie ma tu decydującego znaczenia przyjmowany w doktrynie podział na środki odwoławcze i inne środki zaskarżenia. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że należy bowiem uwzględnić całokształt unormowań determinujących przebieg określonego postępowania, bo nie zawsze jest możliwe takie ukształtowanie procedury, aby w sprawie orzekał organ wyższej instancji, takim przykładem jest między innymi art. 127 § 3 kpa. Dokonując zatem interpretacji przepisu art. 127 § 3 kpa, przy uwzględnieniu treści wskazanego przepisu konstytucyjnego, należy dojść do wniosku, że punkt ciężkości spoczywa na prawnej możliwości ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Należy zatem podzielić pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony we wskazanej uchwale, że wniosek przewidziany w art. 123 § 3 kpa uruchamia tok instancji w znaczeniu procesowym, który nie musi być zbudowany na hierarchicznej strukturze organów administracji publicznej. Zatem kwestią drugorzędna jest to, czy do kolejnego rozstrzygnięcia sprawy właściwy jest organ wyższego stopnia, czy też ten sam organ, który rozstrzygnął sprawę w I instancji. W tym drugim przypadku sprawa jest również, jak w postępowaniu odwoławczym, rozpoznawana po raz drugi z odpowiednim stosowaniem przepisów dotyczących odwołań od decyzji. Należy przy tym zaznaczyć, że dopiero po rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w art. 127 § 3 kpa zostaje wydana nowa decyzja i powstaje stan wyczerpania środków zaskarżenia przewidziany w art. 52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako obligatoryjna przesłanka wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zatem środek ten w istocie rzeczy ma wszelkie cechy odwołania, poza dewolutywnością, nie przenosi jedynie rozpoznania sprawy do organu wyższej instancji. Powyższe wynika, jak zaznaczono w powołanej uchwale, z wyjątkowego charakteru jaki zajmują samorządowe kolegia odwoławcze w polskim systemie administracji publicznej. Są one bowiem organami wyższego stopnia w znaczeniu instancyjnym, a nie ustrojowym i pozostają z organami niższego stopnia tylko w stosunkach procesowych. Przepisy procedury administracyjnej dotyczące wyłączenia od rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym pracownika lub z mocy art. 27 § 1 kpa członka organu kolegialnego, wydającego decyzję w I instancji, odgrywają istotną rolę i mają na celu zapewnienie stronom gwarancji obiektywizmu i bezstronności przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ odwoławczy. Osobiste zainteresowanie pracownika w określonym sposobie załatwienia sprawy rodzi niebezpieczeństwo stronniczego, sprzecznego z celem postępowania rozstrzygnięcia, nie opartego na obiektywnej ocenie sprawy. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanej uchwale, że w przedmiotowej kwestii należy odnieść się do art. 2 Konstytucji, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Prawo obywatela do wniesienia odwołania oznacza, według tej zasady, jego prawo do ponownego i sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Z kolei "sprawiedliwość" wymusza między innymi takie cechy procesowe, jak obiektywizm w orzekaniu oraz związaną z tym konieczną niezależność osób wydających decyzje administracyjne. Jak podkreślono w uzasadnieniu przywoływanej uchwały przesłanka wyłączenia pracownika z powodu brania przez niego udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji (art. 24 § 1 pkt 5 kpa), nawiązuje w swej istocie do zasady dwuinstancyjności postępowania i zasady hierarchicznego podporządkowania organów orzekających. W takim klasycznym modelu postępowania administracyjnego odwołanie rozpatruje inny organ, oczywiście w innym składzie osobowym. Na tym polega zasada i jednocześnie gwarancja procesowa, że nikt nie może być sędzią we własnej sprawie, bo z wydanym poprzednio rozstrzygnięciem zwykle się identyfikuje przy jego ponownej ocenie. Powyższe konstytucyjne gwarancje powinny być zapewnione w najwyższym możliwym do osiągnięcia stopniu, także i stronom postępowania prowadzonego ponownie przez ten sam organ, wskutek złożenia wniosku opartego na art. 127 § 3 kpa. Instrumentem pozwalającym na zapewnienie stronom tego rodzaju gwarancji jest zawarte w art. 127 § 3 kpa unormowanie, zgodnie z którym do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Jak podkreślono w uzasadnieniu uchwały i na co zwrócono również uwagę w doktrynie, przyjmuje się, że do rozpoznania sprawy wszczętej na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mają odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące odwołań w ten sposób, że za wyjątkiem art. 129 § 1 kpa, art. 132 kpa, 133 kpa i 136 zdanie ostatnie kpa oraz art. 138 § 2 i 3 kpa, inne jego przepisy dotyczące odwołań stosuje się wprost (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 594). Wprost należy zatem stosować przepis art. 140 kpa, który stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 kpa w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Do nich niewątpliwie należy przepis art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zdanie pierwsze kpa. Sąd podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu powołanej wcześniej uchwały, iż wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest wyjątkiem od klasycznego modelu postępowania odwoławczego. Stąd zgodnie z zasadą exceptiones non sum extentendae wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco, a tym bardziej nie można go przenosić na inne instytucje postępowania, jak np. wyłączenie pracownika. Zawsze więc tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez samorządowe kolegium odwoławcze (art. 127 § 3 kpa), istnieje obowiązek bezwzględnego przestrzegania zasady wyłączenia pracownika przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 zdanie pierwsze kpa. Jedynie bowiem wówczas zostanie zagwarantowane, aby ta sama osoba nie orzekała ponownie w sprawie, w której już raz zajęła stanowisko. Skoro zatem w analizowanej sprawie w składzie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], ponownie rozpoznającym niniejszą sprawę brały udział osoby, które wydawały decyzję pierwszoinstancyjną - przy czym nawet sprawozdawcą była ta sama osoba - to postępowanie prowadzące do wydania zaskarżonej decyzji, dotknięte było wadą w postaci naruszenia przepisów art. 24 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 27 § 1 kpa i art. 127 § 3 kpa, stanowiącą podstawę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 3 kpa. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania - zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji bez względu na to, czy naruszenie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd uznał, że rozstrzyganie o zasadności decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu [...] byłoby przedwczesne. Organ, uwzględniając wyłączenie od ponownego rozpoznania sprawy członków składu, którzy wydali decyzję z dnia [...], winien najpierw ponownie rozpoznać, w trybie art. 127 § 3 kpa, niniejszą sprawę i w tym celu przeprowadzić postępowanie administracyjne w sposób zgodny z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a następnie dokonać oceny, czy w świetle poczynionych ustaleń zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], nr [...], z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], nr [...], z dnia [...] w przedmiocie przejęcia na własność Państwa nieruchomości rolnej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uchylił zaskarżoną decyzję, jako nieodpowiadającą prawu. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w oparciu o treść art. 152 tej samej ustawy, stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/M. Bejgerowska /-/M. Ławniczak /-/M. Kwiecińska