II GSK 967/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Chromicki Sędziowie Kazimierz Brzeziński (spr.) NSA Stanisław Gronowski Protokolant Maciej Dębski po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 72/08 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. na rzecz J.K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., po rozpoznaniu skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów - oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekał w następującym stanie sprawy. W wyniku kontroli przeprowadzonej na wniosek Prokuratora Rejonowego w H. przez pracowników Wydziału Komunikacji Transportu i Dróg Publicznych Starostwa Powiatowego w H. ustalono, że skarżący w dniu 3 lutego 2007 r. przeprowadził badanie techniczne przyczepy marki Barwice typ D 734 Nr rej. [...] na terenie posesji właściciela przyczepy i dokonał wpisu do bazy komputerowej oraz w dowodzie rejestracyjnym seria [...] Nr [...], przystawiając pieczęć stacji kontroli pojazdów oraz pieczęć imienną diagnosty, dopuszczającą przyczepę do ruchu. Starosta H. decyzją z [...] października 2007 r. nr [...], na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), dalej: ustawa - Prawo o ruchu drogowym, cofnął skarżącemu uprawnienie diagnosty Nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów wydane w dniu [...] maja 2003 r. oraz na podstawie § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. Nr 227, poz. 2250 ze zm.), dalej: rozporządzenie Ministra Infrastruktury, nakazał zwrot pieczątek: identyfikacyjnej i imiennej uprawnionego do badań diagnosty. W wyniku odwołania skarżącego od powyższej decyzji, SKO w Z. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zakres i sposób przeprowadzenia okresowego badania pojazdu określają przepisy § 3 ust. 1 oraz § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Regulacje zawarte w tym rozporządzeniu oraz w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia wskazują, iż badania skuteczności i równomierności hamowania (...) dokonuje się przez pomiar sił hamowania na urządzeniu rolkowym lub płytowym do kontroli hamulców (...) - § 1 ust. 4 tego załącznika. Zdaniem organu, skarżący przeprowadził badanie techniczne przyczepy rolniczej niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, gdyż niezbędnym do stwierdzenia właściwego stanu technicznego układów hamulcowych było przeprowadzenie czynności diagnostycznych w warunkach określonych w powołanych przepisach prawa. Organ podkreślił, że w interesie społecznym i słusznym interesie obywateli jest, aby takie badania wykonywane były przez uprawnionych diagnostów z należytą starannością, gdyż wpływa to na bezpieczeństwo ruchu drogowego. W skardze na powyższą decyzję J.K., domagając się jej uchylenia, zarzucił, że organ uznał, iż badanie hamulców przeprowadza się na urządzeniu rolkowym lub płytowym, podczas gdy, zdaniem skarżącego, ustawodawca dopuścił w ustawie - Prawo o ruchu drogowym również badanie sprawności układu hamulcowego opóźnieniomierzem. Skarżący wyjaśnił, że posiada takie urządzenie i dołączył do skargi kopię protokołu z oględzin i kopię instrukcji obsługi opóźnieniomierza. Podniósł też, że za pomocą tego urządzenia, badanie skuteczności hamulców przeprowadza się na drodze lub na placu utwardzonym, czego nie uwzględnił organ wydając zaskarżoną decyzję. WSA w L. oddalając skargę stwierdził, że stosownie do przepisów stanowiących podstawę wydanych decyzji - art. 84 ust. 3 w związku z art. 81 ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, starosta cofa diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6 tej ustawy stwierdzono przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania. Sąd I instancji stwierdził, że organy dokonały właściwej analizy przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i zasadnie przyjęły, że przeprowadzone na terenie posesji właściciela badanie diagnostyczne przyczepy rolniczej jest niezgodne z określonym zakresem i sposobem wykonania badań technicznych, gdyż niezbędnym do stwierdzenia właściwego stanu faktycznego układów hamulcowych było przeprowadzenie czynności diagnostycznych w warunkach wskazanych przez powołane rozporządzenie. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że powyższe uchybienie wypełnia dyspozycję art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym i stanowiło podstawę cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. J.K. zaskarżył w całości powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w L. oraz zasądzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił: na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a w szczególności § 1 ust. 5 załącznika nr 2 do rozporządzenia poprzez przyjęcie, że skarżący winien bezwzględnie dokonać badania pomiaru siły hamowania na urządzeniu rolkowym lub płytowym do kontroli hamulców, podczas gdy badania skuteczności hamowania można było dokonać przez pomiar opóźnienia hamowania przy zastosowaniu opóźnieniomierza oraz niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym i w konsekwencji utrzymanie błędnej decyzji o cofnięciu uprawnień diagnosty; na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący powołując się na treść § 1 ust. 4 i 5 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury podniósł, że Sąd I instancji błędnie przyjął za stanowiskiem organów, iż skarżący winien dokonać badania przyczepy rolniczej marki Barwice nr rej. [...] na urządzeniu rolkowym lub płytowym do kontroli hamulców, a nie mógł badać skuteczności hamowania przy zastosowaniu opóźnieniomierza. Zdaniem skarżącego, badanie skuteczności hamowania z zastosowaniem opóźnieniomierza było właściwe, a organy administracji oraz Sąd nie wykazały w żaden sposób, że było ono niezgodne z zakresem i sposobem wykonania badań technicznych - nie przeprowadzając w tym zakresie dowodu z opinii biegłego. W aktach sprawy brak jest dowodów pozwalających na stwierdzenie, czy badanie hamulców wykonane przez skarżącego było przeprowadzone w sposób niewłaściwy. Skarżący podniósł, że organ nie ustalił, czy możliwe było przeprowadzenie badania na posiadanym przez niego urządzeniu - rolkowym lub płytowym oraz czy badana przyczepa posiada cechy, które umożliwiają bądź uniemożliwiają badanie na takich urządzeniach. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy, a za nim Sąd I instancji nie odniósł się do podniesionej przez niego okoliczności, iż badana przyczepa była fabrycznie nowa, co miało wpływ na sposób jej badania opóźnieniomierzem. Skarżący zarzucił, że postępowanie przed organami było dotknięte wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, a w konsekwencji w postępowaniu przed Sądem doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konkluzji skarżący stwierdził, że organ przed wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień do wykonywania badań technicznych winien przeprowadzić wnikliwe postępowanie dowodowe, czego w tej sprawie nie uczynił, a Sąd uznał za organem, że przeprowadzone badanie opóźnieniomierzem nie było prawidłowe. Zdaniem skarżącego, Sąd I instancji naruszył też przepis art. 84 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, z którego wynika, że zakres i sposób wykonania badania technicznego pojazdu może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy. Zaakceptowanie przez Sąd I instancji wadliwych ustaleń co do stanu faktycznego i błędnej wykładni tego przepisu spowodowało w konsekwencji aprobatę niewłaściwego jego zastosowania przez orzekające w sprawie organy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl powołanego w podstawie skargi kasacyjnej przepisu art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Zakres i sposób przeprowadzenia badań technicznych pojazdu określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2250 ze zm.). W załączniku nr 2 do tego rozporządzenia określony został sposób badania skuteczności i równomierności działania hamulców podczas przeprowadzania badania technicznego. W rozpoznawanej sprawie organy obydwu instancji ustaliły, że skarżący przeprowadził badanie stanu technicznego, skuteczności i równomierności działania hamulców przyczepy rolniczej w sposób niezgodny z warunkami określonymi w przepisach powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Organy przyjęły, że badanie skuteczności i równomierności hamowania powinno być dokonane w stacji diagnostycznej na urządzeniu rolkowym lub płytowym do kontroli hamulców. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy administracji w sposób prawidłowy oraz że dokonana na podstawie tego stanu analiza przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury jest właściwa i w konsekwencji podzielił stanowisko organów, że przeprowadzone na posesji właściciela przyczepy badanie diagnostyczne było niezgodne z zakresem i sposobem wykonania badań technicznych. Sąd wskazał, że niezbędnym do stwierdzenia właściwego stanu faktycznego układów hamulcowych było przeprowadzenie czynności diagnostycznych w warunkach określonych w powołanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury. Skarżący zarzucił w skardze kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zajmując takie stanowisko dokonał błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania przepisu § 1 ust. 5 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zgodnie z tym przepisem dopuszcza się badanie skuteczności hamowania przez pomiar opóźnienia hamowania - w odniesieniu do pojazdów, których cechy uniemożliwiają przeprowadzenie badania zgodnie z ust. 4, tj. przez pomiar sił hamowania na urządzeniu rolkowym lub płytowym do kontroli hamulców. Sposób badania skuteczności i równomierności działania hamulców podczas przeprowadzania badania technicznego określa załącznik nr 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W § 3 tego załącznika określono, że badanie to może być przeprowadzone na odcinku drogi, a więc poza stacją diagnostyczną (ust. 1 pkt 1) za pomocą opóźnieniomierza (ust. 2). Skarżący twierdzi, że przeprowadził badanie skuteczności działania hamulców przyczepy przez pomiar opóźnienia hamowania za pomocą opóźnieniomierza. Dopuszczalność zastosowania przez skarżącego tego sposobu i zakresu badania wymagała zatem, zgodnie z § 1 ust. 5 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury, ustalenia, czy cechy przyczepy uniemożliwiały przeprowadzenie badania zgodnie z ust. 4, a więc przez pomiar sił hamowania na urządzeniu rolkowym lub płytowym do kontroli hamulców. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez organy administracji, nie zwrócił uwagi, że organy uznając, iż skarżący przeprowadził badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, nie ustaliły istotnej dla wyniku sprawy kwestii dopuszczalności przeprowadzenia badania skuteczności i równomierności działania hamulców przyczepy przez pomiar opóźnienia hamowania. Nie dokonując oceny tej przesłanki Wojewódzki Sąd Administracyjny przedwcześnie przyjął, że skarżący przeprowadził badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania w sposób, który uzasadniał cofnięcie przez starostę uprawnień do wykonywania badań technicznych. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną uznając, że opiera się ona na usprawiedliwionych podstawach. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.