II SA/Wr 356/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca), Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Protokolant Izabela Krajewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2008r. sprawy ze skargi E.A.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty rocznej z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości oraz ustalenie terminu wniesienia dodatkowej opłaty rocznej oddala skargę Aktem notarialnym z dnia [...] r. (Rep. A Nr [...]), Gmina L. oddała w użytkowanie wieczyste działki zabudowane, położone w L. przy ul. Ch. , obręb T., oznaczone w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami [...] o powierzchni 1393 m2 i [...] o powierzchni 384 m2, oraz sprzedała położone na tych działkach budynki użytkowe i gospodarcze na rzecz skarżącego E.A.A. , z przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej nieuciążliwej. Zgodnie z § 10 przedmiotowego aktu, użytkownik wieczysty zobowiązał się do rozpoczęcia remontu budynków natychmiast po zawarciu umowy, a do jego zakończenia po upływie trzech lat od dnia zawarcia niniejszej umowy. Aktem notarialnym z dnia 22 kwietnia 2004 r. (Rep. A Nr 3230/04), rozszerzono prawo użytkowania wieczystego o B.I. jako współużytkownika wieczystego na prawach wspólności ustawowej. Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] (nr [...]), działając na podstawie art. 63 i art. 64 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), art. 104 kpa oraz § 10 aktu notarialnego z dnia 17 lutego 1999 r. (Rep. A. Nr 927/99), ustalił małżonkom E.A.A. i B. I. dodatkową opłatę roczną z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej gminy L. , położonej przy ul. Sz. nr [...], w obrębie T. , oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...] o powierzchni 1393 m² i [...] o powierzchni 384 m², w wysokości 10.460,00 zł, stanowiącej 10 % wartości nieruchomości gruntowej, określonej na dzień 1 stycznia 2003 r. Organ ustalił termin wniesienia powyższej opłaty do dnia 31 marca 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w dniu 20 grudnia 2006 r. dokonano wizji przedmiotowej nieruchomości w terenie i stwierdzono, że budynki położone na nieruchomości nie zostały wyremontowane. Organ administracji publicznej podkreślił, że zasady ustalania dodatkowej opłaty rocznej zostały uregulowane w art. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który daje możliwość ustalenia dodatkowej opłaty rocznej obciążającej użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego, w przypadku niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości określonych w akcie notarialnym. Przepis art. 62 ustawy o gospodarce nieruchomościami określa, że w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin jej zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste. Jeżeli sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej polega na jej zabudowie, ustala się termin rozpoczęcia i zakończenia budowy. Termin zabudowy może być przedłużony na wniosek użytkownika wieczystego - jeżeli nie mógł być dotrzymany z przyczyn od niego niezależnych. Natomiast art. 63 i dalsze przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami regulują sankcje, jakie mogą być zastosowane wobec użytkownika wieczystego, który nie dotrzymał terminu zabudowy. W szczególności w przypadku niedotrzymania terminu zabudowy, mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego. Ich wysokość określona została w art. 63 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami i stanowi 10% wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu określonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata ta podlega zwiększeniu o dalsze 10% tej wartości, przy czym obowiązek ponoszenia dodatkowych opłat rocznych powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego, po bezskutecznym upływie terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej ustalonych w umowie lub decyzji. Organ I instancji wskazał, iż w dniu 20 grudnia 2006 r. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie naliczenia dodatkowej opłaty rocznej z tytułu niedotrzymania terminu remontu budynków położonych na nieruchomości przy ul. Sz. nr [...], obręb T. , dla małżonków E.A.A. i B.I.. Zawiadomieniem z dnia 20 grudnia 2006 r. powiadomiono stronę o wszczętym z urzędu postępowaniu administracyjnym. W dniu 7 stycznia 2007 r. użytkownik wieczysty zwrócił się do Prezydenta Miasta o przedłużenie terminu zakończenia prac remontowych budynku położonego przy ul. Sz. nr [...] do 30 października 2008 r. Wobec powyższego 30 stycznia 2007 r. dokonano ponownej wizji w terenie wraz z wykonaniem dokumentacji zdjęciowej. W wyniku przeprowadzonych oględzin nieruchomości stwierdzono, iż budynki nie zostały wyremontowane i nie jest w nich prowadzona żadna działalność. Na budynku istnieje stara elewacja, dach został jedynie częściowo naprawiony, istnieje stara stolarka okienna, prawdopodobnie w środku nie został przeprowadzony remont (widać to przez okna na parterze budynku). Nieruchomość nie jest ogrodzona i jest nieuporządkowana. Budynek posiada zamontowany alarm. W dniu 7 lutego 2007 r. organ nie wyraził zgody na przedłużenie terminu zakończenia remontu przedmiotowych budynków. Prezydent Miasta L. podał następnie, iż w sporządzonym operacie szacunkowym rzeczoznawca majątkowy ustalił wartość prawa własności działek nr [...] oraz [...]. Z operatu wynika, że wartość ta na dzień 1 stycznia 2003 r. równa była 104.600 zł. Na tej podstawie obliczono dodatkową opłatę roczną w kwocie 10.460,00 zł. Organ podkreślił, że ustalone w akcie notarialnym terminy zagospodarowania nieruchomości zgodnie z powołanymi wyżej przepisami prawa, mają charakter dyscyplinujący użytkownika wieczystego i są dla niego wiążące. E.A.A. złożył od odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta L. , wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odwołujący się wskazał, że przedmiotowy budynek został zakupiony w bardzo złym stanie. Wkrótce potem uzyskał pozwolenie na budowy, a następnie rozpoczął remont, wymienił część dachu, zmienił stolarkę okienną, wykonał elewację, wykonał nowe instalacje wodnokanalizacyjne oraz elektryczne i gazowe. Wyremontował również część mieszkań, które uległy całkowitemu zniszczeniu przez złodziei. Odwołujący się podkreślił, że obecnie budynek jest w stanie zamkniętym, z wyremontowanym dachem i wykonaną nową stolarkę okienną i drzwiową oraz ze wszystkimi przyłączami. Dodał, iż aktualnie remontuje jego wnętrze, przy czym równocześnie w trakcie realizacji jest nowy projekt, uwzględniający obecne zapotrzebowania co do wielkości mieszkań na rynku legnickim. W jego przekonaniu zakończenie remontu zgodnie z zawartą umową i z właściwymi przepisami oznacza doprowadzenie budynku do stanu surowego zamkniętego, co już nastąpiło. Decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. , działając na podstawie art. 138 § 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono, że możliwość ustalenia dodatkowych opłat rocznych przewidują przepisy art. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiące, że w przypadku niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej właściwy organ może wyznaczyć dodatkowy termin (ust. 1), zaś w przypadku niedotrzymania terminów, o których mowa w ust. 1 oraz w art. 62 (dotyczącym terminu określonego w umowie), mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Wysokość dodatkowej opłaty rocznej wynosi 10% wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10% wartości nieruchomości (ust. 3 art. 63). Natomiast art. 64 określa termin wnoszenia dodatkowych opłat rocznych wskazując, iż za dany rok opłatę tę wnosi się do dnia 31 marca każdego roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż z powyższych przepisów wynika, że organ administracji "może wprowadzić dodatkowe opłaty roczne". Oznacza to, że organ ten działa według uznania administracyjnego, a więc ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia sprawy, byleby wybór ten nie był dowolny i został należycie uzasadniony okolicznościami sprawy. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zasadnie ustalił i właściwie uzasadnił obciążenie użytkownika wieczystego dodatkową opłatą roczną. Użytkownik wieczysty w terminie wynikającym z § 10 powołanej umowy, to jest do dnia 18 lutego 2002 r., nie zakończył remontu, czego nie kwestionuje w złożonym odwołaniu, wskazując na prace, które w obiekcie dotychczas wykonał oraz które pozostały jeszcze w znacznym zakresie do wykonania. Wskazuje przy tym termin zakończenia prac na dzień 31 grudnia 2009 r. Niezakończenie remontu jest zatem okolicznością bezsporną, która mogła stanowić dla organu podstawę do wszczęcia postępowania w zakresie ustalania dodatkowej opłaty rocznej. Organ nie zgodził się z poglądem skarżącego, iż zakończenie remontu oznacza "doprowadzenie budynku do stanu surowego zamkniętego", wskazując, iż pojęcie to odnosi się do zakończenia zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 62 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, za zakończenie zabudowy uważa się "wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym". Organ II instancji podkreślił, iż z treści powołanego aktu notarialnego wynika, że na przedmiotowych gruntach oddanych odwołującemu się w użytkowanie wieczyste w dniu 17 lutego 1999 r. istniały już budynki, które sprzedano na własność z obowiązkiem ich remontu (§ 4 aktu notarialnego). Natomiast przez remont należy rozumieć "wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji" (art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane – Dz. U. z 2003 r. nr 207 poz. 2016 z późn. zm.). Organ odwoławczy podkreślił nadto, iż organ I instancji rozważył wniosek skarżącego z dnia 7 stycznia 2007 r. złożony po wszczęciu postępowania przez organ w przedmiotowym zakresie, w sprawie przedłużenia terminu zakończenia prac remontowych. Pismem z dnia 20 lutego 2007 r. Prezydent Miasta L. nie wyraził zgody na przedłużenie terminu zakończenia prac remontowych do 30 października 2008 r. na przedmiotowej nieruchomości. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby użytkownik wieczysty przed upływem trzyletniego terminu określonego w § 10 aktu notarialnego występował do organu ze stosownym wnioskiem w wyżej wymienionym zakresie. Kolejne wnioski o przedłużenie terminu i o zaniechanie pobrania opłaty dodatkowej skarżący składał w dniach 3 marca 2007 r. i 16 marca 2007 r. W kwestii tej organ I instancji zajął już stanowisko w piśmie z dnia 7 lutego 2007 r. Wbrew zarzutom skarżącego organ I instancji zapewnił stronie czynny udział w przedmiotowym postępowaniu. Organ odwoławczy zaznaczył, iż w ramach niniejszego postępowania nie jest uprawniony do "przedłużenia terminu zakończenia budowy do końca 2009 r.". Kwestia ta bowiem wykracza poza zakres tego postępowania. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu E.A.A. . Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W motywach skargi podkreślił, że w momencie zakupienia budynku położonego na przedmiotowej nieruchomości budynek ten był "w bardzo złym stanie - prawie do rozbiórki - m.in. z ubytkiem dachu ponad 70%, bez okien, bez instalacji oraz z b. zniszczoną elewacją". Skarżący niezwłocznie po zakupie uzyskał pozwolenie na budowę i rozpoczął gruntowny remont. Wymienił część dachu i stolarkę okienną, wykonał elewację oraz nowe instalacje wodnokanalizacyjne, elektryczne i gazowe. Ponadto remontował część mieszkań, które uległy całkowitemu zniszczeniu. E.A.A. podał, że aktualnie budynek jest zamknięty, ma remontowany dach, wykonaną nową stolarką okienną i drzwiową oraz wszystkie przyłącza. Skarżący podkreślił, iż zlecił nowy projekt uwzględniający obecne zapotrzebowania, co do wielkości mieszkań na rynku lokalnym. W ocenie skarżącego zakończenie remontu zgodnie z zawartą umową, oznaczało doprowadzenie budynku do takiego stanu, aby nie szpecił i nie zagrażał bezpieczeństwu. Natomiast "wewnętrzny remont" to w ocenie skarżącego wyłącznie sprawa inwestora, który może samodzielnie decydować o terminie zakończenia tego remontu, bez ingerencji "innej strony". Wynika to z faktu, iż budynek został nabyty na własność. Skarżący podniósł również, że organ przed wydaniem decyzji o ustaleniu opłaty nie udzielił odpowiedzi na wnioski z dnia 3 marca 2007 r. i z dnia 16 marca 2007 r. Ponadto organ nie poinformował go o zakończeniu zbierania materiałów dowodzących w sprawie, co pozbawiło skarżącego prawa do "analizy zgromadzonych dowodów i ewentualnego ustosunkowania się do nich". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej u.p.s.a.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Na podstawie art. 232 § 1 kc grunty stanowiące własność Skarbu Państwa położone w granicach administracyjnych miast oraz grunty Skarbu Państwa położone poza tymi granicami, lecz włączone do planu zagospodarowania przestrzennego miasta i przekazane do realizacji zadań jego gospodarki, a także grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków mogą być oddawane w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym, i osobom prawnym. Zgodnie z art. 239 § 1 kc sposób korzystania z gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego, bądź ich związków przez wieczystego użytkownika powinien być określony w umowie. Z przepisu art. 62 ust. 1–3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) wynika, że w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste ustala się sposób i termin jej zagospodarowania, w tym termin zabudowy, zgodnie z celem, na który nieruchomość gruntowa została oddana w użytkowanie wieczyste. Jeżeli sposób zagospodarowania nieruchomości gruntowej polega na jej zabudowie, ustala się termin rozpoczęcia lub termin zakończenia zabudowy, przy czym za rozpoczęcie zabudowy uważa się wybudowanie fundamentów, a za zakończenie zabudowy wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym. Art. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami przewiduje sankcję w przypadku niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej. Właściwy organ może wyznaczyć dodatkowy termin (ust. 1). Natomiast w przypadku niedotrzymania terminów zagospodarowania użytkowanej nieruchomości, mogą być ustalone dodatkowe opłaty roczne obciążające użytkownika wieczystego, niezależnie od opłat z tytułu użytkowania wieczystego (ust. 2). Wysokość dodatkowej opłaty rocznej wynosi 10% wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień ustalenia opłaty za pierwszy rok, po bezskutecznym upływie terminu jej zagospodarowania, ustalonego w umowie lub decyzji. Za każdy następny rok opłata podlega zwiększeniu o dalsze 10% wartości nieruchomości (ust. 3 art. 63 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Unormowanie zawarte w art. 64 ustawy o gospodarce nieruchomościami określa termin wnoszenia dodatkowych opłat rocznych wskazując, iż za dany rok opłatę tę wnosi się do dnia 31 marca każdego roku. Ustalane na podstawie cytowanych powyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dodatkowe opłaty roczne są swoistą sankcją typu finansowego i mają charakter dyscyplinujący użytkownika wieczystego w zagospodarowaniu działki na cel, który został określony w umowie. W niniejszej sprawie, w § 10 zawartej w formie aktu notarialnego umowy z dnia 17 lutego 1999 r. o oddanie w użytkowanie wieczyste działek zabudowanych, skarżący zobowiązał się do rozpoczęcia remontu budynków natychmiast po zawarciu umowy, a do jego zakończenia po upływie trzech lat od dnia zawarcia tej umowy (to jest do dnia 18 lutego 2002 r.). Jak jednak wynika z akt administracyjnych sprawy, w tym z samych oświadczeń skarżącego (wniosek skarżącego o przedłużenie terminu zakończenia prac remontowych w budynku przy ul. Sz. 1 do 30 października 2008 r.), w okresie tym skarżący nie zakończył remontu znajdujących się na użytkowanych wieczyście działkach obiektów. Skarżący nie dokonał w istniejących obiektach budowlanych – użytkowych i gospodarczych robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji (art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane – Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.). Skarżący podkreślał, że zakończenie remontu zgodnie z zawartą umową, oznaczało doprowadzenie budynku do takiego stanu, aby nie szpecił i nie zagrażał bezpieczeństwu. Natomiast "wewnętrzny remont", to w ocenie skarżącego wyłącznie sprawa inwestora, który może samodzielnie decydować o terminie zakończenia tego remontu. Z takim stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. Określony w art. 62 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami termin zakończenia zabudowy, jako "wybudowanie budynku w stanie surowym zamkniętym" odnosi się wyłącznie do takiego sposobu zagospodarowania nieruchomości gruntowej, który polega na jej zabudowie. Tymczasem, jak wynika z przywołanej powyżej umowy o oddanie w użytkowanie wieczyste działek zabudowanych, korzystanie z przedmiotowych działek nie polegało na ich zabudowaniu, albowiem na działkach tych już wcześniej wzniesiono budynki użytkowe i gospodarcze, które również umową z dnia 17 lutego 1999 r. skarżący nabył na własność. Mając na uwadze § 10 tej umowy należało stwierdzić, że zagospodarowanie oddanych skarżącemu w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowych polegać miało na wykonaniu remontu w celu prowadzenia w istniejących już budynkach nieuciążliwej działalności gospodarczej (§ 5 umowy). Remont ten zaś rozumieć należy, zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy – Prawo budowlane, jako wykonanie w nabytych budynkach robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a zatem również remont wnętrz tych budynków. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał jednak takiego remontu. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu oględzin z dnia 30 stycznia 2007 r. oraz dołączonych fotografii wynika bowiem, że skarżący nie wyremontował elewacji obiektów, dach został tylko częściowo naprawiony, istniała stara stolarka okienna, nie zostały wyremontowane również wnętrza budynku. To zaś stało się przyczyną do ustalenia dodatkowej opłaty rocznej obciążającej skarżącego – użytkownika wieczystego, niezależnie od ponoszonych przez niego opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Podkreślić w tym miejscu należy, że decyzja o wymierzeniu dodatkowej opłaty z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania nieruchomości gruntowej oddanej w użytkowanie wieczyste ma charakter uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie w przepisie art. 63 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami zwrotu "organ może". Mając na uwadze konstrukcję prawną analizowanych przepisów, zakładającą działanie organu administracji publicznej w ramach uznania administracyjnego, zaznaczyć trzeba, że decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli zmierza jedynie do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA 2486/01, LEX nr 149543). Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza więc, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Wybór taki nie może być jednak dowolny. Musi on wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 maja 2007 r. sygn. akt. II SA/Wa 320/07, LEX nr 356604). W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja znajduje swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został przez organ administracji publicznej wszechstronnie rozpatrzony i oceniony w sposób nie budzący zastrzeżeń. W zaistniałych okolicznościach sprawy, wobec niedotrzymania terminu zagospodarowania nieruchomości, to jest wykonania remontu znajdujących się na nich obiektów, możliwe było wydanie decyzji ustalającej dodatkową opłatę roczną z tytułu niedotrzymania terminów zagospodarowania przedmiotowych nieruchomości gruntowych, na podstawie wyżej przywołanych przepisów prawa, organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i w sposób wyczerpujący uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, wynikającymi ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi o pozbawieniu skarżącego możliwości uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym. Z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, że doręczono skarżącemu podjęte w sprawie rozstrzygnięcia oraz poinformowano o wszczętym postępowaniu, jak również o sporządzonym operacie szacunkowym, który miał być podstawą do ustalenia wysokości dodatkowej opłaty rocznej i o możliwości zapoznania się z treścią tego operatu. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 u.p.s.a. oddalono skargę.