I SA/Bd 105/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Dudra asesor sądowy WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Stanisława Majkut po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 07 maja 2008 r. sprawy ze skargi Wojskowych Zakładów Lotniczych nr [...] S.A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] nr [...] określającą W. z siedzibą w B. kwotę długu celnego w wysokości [...] oraz określającą prawidłową kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny: na podstawie zgłoszeń celnych nr [...] oraz [...] nastąpił czasowy wywozu towarów krajowych (wspólnotowych) w procedurze uszlachetniania biernego (wywóz do odpłatnej naprawy). W polu 37 zgłoszenia celnego w postaci Jednolitego Dokumentu Administracyjnego (JDA) zgłaszający towar wpisał kod 2100 oznaczający czasowy wywóz w ramach procedury uszlachetniania biernego. Przedmiotowy towar w postaci części do samolotów po remoncie został w dniu [...] zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu po uszlachetnianiu biernym. W zgłoszeniu celnym nr [...] zastosowano stawkę celną 0% powołując się na instytucję lotniczych zawieszeń taryfowych określonych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003r., zawieszającego należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego, dołączając do niego Certyfikaty wydawane w celu zawieszenia należności celnych od sprzętu wojskowego powracającego po naprawie w ramach uszlachetnienia biernego [...] nr [...] i Nr [...] nr [...] wystawione przez Ministerstwo Obrony Narodowej w dniu [...]. W wyniku kontroli przeprowadzonej, na mocy przepisu art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, Naczelnik Urzędu Celnego w B. ustalił iż przyjęcie przez stronę w przedmiotowej sprawie stawek celnych w wysokości 0%, na podstawie posiadanych certyfikatów MON jest niezgodne z uregulowaniami prawnymi zawartymi w treści przepisów rozporządzenia Rady (WE) Nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003 r. zawieszającego należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego. Mając na uwadze powyższe ustalenia decyzją z dnia [...] Nr [...] organ I instancji określił kwotę długu celnego w wysokości [...], powstałą w stosunku do towaru ujętego w zgłoszeniu celnym nr [...] oraz określił prawidłową kwotę podatku od towarów i usług w wysokości [...]. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w T., w którym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego ze względu na jego bezprzedmiotowość. Rozpatrując środek odwoławczy organ II instancji wskazał, iż procedura uszlachetniania biernego, w ramach której w dniu [...] oraz [...] nastąpił czasowy wywóz części do naprawy pozwala na dokonanie czasowego wywozu towarów wspólnotowych poza obszar celny Wspólnoty w celu poddania ich procesom uszlachetniania oraz na dopuszczenie do obrotu produktów powstałych w wyniku tych procesów (tzw. produktów kompensacyjny), z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności przywozowych. Organ podkreślił, iż ponieważ w skład produktu kompensacyjnego, wchodzą towary czasowo wywożone, które pochodzą ze Wspólnoty lub wcześniej zostały dopuszczone do obrotu we Wspólnocie, to w chwili dopuszczania do obrotu produktu kompensacyjnego nie płaci się należności celnych od towarów czasowo wywożonych. Wyjaśnił jednocześnie, iż w sytuacji gdy proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów będących przedmiotem czasowego wywozu i jeżeli naprawa jest dokonywana odpłatnie, to częściowe zwolnienie z należności przywozowych polega na określeniu kwoty należności, jaka byłaby zastosowana na podstawie elementów kalkulacyjnych dotyczących produktów kompensacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia o ich dopuszczenie do obrotu w oparciu o wartość celną równą kwocie kosztów naprawy. Dalej Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż w przedmiotowej sprawie za naprawę wywiezionego towaru została wystawiona faktura z dnia [...] nr [...] oraz faktura z dnia [...] nr [...] na łączną kwotę [...] w związku z czym w ocenie organu nie można było zastosować całkowitego zwolnienia z należności przywozowych. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż w momencie przywozu należnościom tym podlegał jedynie koszt naprawy zaś części jako towar powrotnie przywożony były z nich zwolnione. Zdaniem organu II instancji nie nastąpił przywóz części, elementów lub podzespołów w celu włączenia lub dołączenia do towarów zawartych w wykazach z załączników I i II rozporządzenia Rady (WE) Nr 150/2003 a także nie nastąpił przywóz części, elementów lub podzespołów przeznaczonych do naprawy, renowacji lub konserwacji tych towarów. Organ odwoławczy powołując się na brzmienie art. 509 pkt. 4 rozporządzenia komisji ( EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993. Dz.U.UE.L. 253/93) stwierdził, iż środki polityki handlowej przewidziane dla procedury dopuszczenia do obrotu nie obowiązują wobec towarów powrotnie przywożonych na obszar celny Wspólnoty po dokonaniu procesów uszlachetniania. Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów dotyczących wagi i poprawności formalnej Certyfikatów organ wyjaśnił , iż w przedmiotowej sprawie aspekt ten nie ma znaczenia albowiem: • rozporządzenie Rady (WE) Nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003r. zawieszające należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego nie ma zastosowania do produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu w następstwie uszlachetnienia biernego; • aby móc skorzystać z zawieszonych stawek celnych, podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą powinien uzyskać pozwolenie na stosowanie procedury końcowego przeznaczenia, dając gwarancję przez cały czas jej trwania spełniania szeregu wymogów przewidzianych dla tej procedury w przepisach celnych. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie strona takiego pozwolenia nie posiadała. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej strona pismem z dnia [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi strona zarzuciła organom celnym naruszenie przepisów art.121 §1, art.122, art.124, art.187 §1, art.191 oraz art.210 §4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału. Dodatkowo wskazano na naruszenie przepisów art. 21, art. 82, art. 86, art. 87 i art. 204 ust. 1 Iit.a oraz art. 220 ust.2 Iit.b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, poprzez nieuprawnione określenie należności przywozowych w sytuacji wypełnienia przez stronę wszystkich przesłanek niezbędnych dla zastosowania zawieszonych stawek celnych, jak również niezastosowanie instytucji odstąpienia od zaksięgowania kwoty należności przywozowych, mając na względzie wystąpienie wymaganych przesłanek. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269). Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest ocena czy i w jakim stopniu przywóz w ramach procedury uszlachetnienia biernego produktów kompensacyjnych (uprzednio wywiezionych w celu odpłatnej naprawy) podlega regulacjom Rozporządzenia Rady (WE) Nr 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003r. zawieszającego należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego oraz czy stosowanie regulacji przewidzianych w ww. akcie prawnym wiąże się z koniecznością uzyskania odpowiedniego pozwolenia organów celnych, czy też rolę takiego pozwolenia spełnia sporządzony w określonej formie przez odpowiednie organy certyfikat. Wstępnie należy zauważyć, iż procedura uszlachetnienia biernego pozwala na dokonanie czasowego wywozu towarów wspólnotowych poza obszar celny Wspólnoty w celu poddania ich procesom uszlachetniania oraz na dopuszczenie do obrotu produktów powstałych w wyniku tych procesów, z całkowitym lub częściowym zwolnieniem z należności przywozowych. Towary objęte procedurą uszlachetniania biernego nazywane są towarami czasowo wywożonymi, natomiast wszystkie produkty powstałe w wyniku procesów uszlachetniania produktami kompensacyjnymi (art.145 ust. 3 lit. a i lit. c rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - dalej WKC). Zgodnie z przepisami WKC do procesów uszlachetniania należy: - obróbka towarów, w tym montaż, składanie lub instalowanie ich w innych towarach, - przetwarzanie towarów, - naprawa towarów, w tym ich odnawianie i porządkowanie (art. 145 ust. 3 lit. b WKC). Ponieważ w skład produktu kompensacyjnego wchodzą towary czasowo wywożone, które pochodzą ze Wspólnoty lub wcześniej zostały dopuszczone do obrotu we Wspólnocie, to w chwili dopuszczania do obrotu produktu kompensacyjnego towary wcześniej czasowo wywiezione nie podlegają należnościom celnym przywozowym. Jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów wywożonych czasowo to ich dopuszczenie do obrotu dokonywane jest z całkowitym zwolnieniem z należności przywozowych jeżeli udowodniono organom celnym, że naprawa została dokonana nieodpłatnie ze względu na gwarancyjne zobowiązania kontraktowe lub ustawowe, bądź istnienie wady fabrycznej (art. 152 WKC). Natomiast jeżeli proces uszlachetniania ma na celu naprawę towarów będących przedmiotem czasowego wywozu i jeżeli naprawa jest dokonywana odpłatnie, to częściowe zwolnienie z należności przywozowych polega na określeniu kwoty należności, jaka byłaby zastosowana na podstawie elementów kalkulacyjnych dotyczących produktów kompensacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia o ich dopuszczenie do obrotu w oparciu o wartość celną równą kwocie kosztów naprawy, pod warunkiem że koszty te stanowią jedyne świadczenie posiadacza pozwolenia oraz, że na wysokość kosztów nie miały wpływu powiązania między nim i osobą dokonującą naprawy (art.153 WKC). Sąd zauważa, że w handlu międzynarodowym UE stosuje różnego rodzaju środki handlowe regulujące jej obrót towarowy z krajami trzecimi. Środkami tymi są przede wszystkim: wspólnotowa taryfa celna, zwolnienia celne, środki taryfowe (stawki preferencyjne), których istota sprowadza się do możliwości importu po niższych stawkach celnych niż wynikające z unijnej taryfy celnej, środki reglamentujące obrót towarowy z krajami trzecimi (np. środki wynikające z postępowań ochronnych) oraz niewiążące się z modyfikacją należności celnych - środki pozataryfowe. Do środków taryfowych, oprócz samej unijnej taryfy celnej określającej konwencyjne stawki celne, należą kontyngenty taryfowe, plafony taryfowe i zawieszenie w całości lub w części poboru ceł. Zdaniem Strony skarżącej przywiezione po naprawie towary w postaci części do samolotów mogły korzystać z instytucji zawieszenia należności celnych przewidzianych w Rozporządzeniu Rady (WE) 150/2003 z dnia 21 stycznia 2003r. zawieszającym należności celne przywozowe na niektóre rodzaje broni i sprzętu wojskowego. Rozporządzenie to określa zasady zastosowania zawieszeń taryfowych dla towarów używanych przez lub w imieniu sił zbrojnych Państwa Członkowskiego. Zgodnie z treścią art. 2 ww. rozporządzenia Rady (WE) należności celne zawiesza się w całości w stosunku do części, elementów lub podzespołów przywożonych w celu włączenia lub dołączenia ich do towarów określonych w wykazach z załączników I i II tego rozporządzenia, jak również w stosunku do części, elementów lub podzespołów przeznaczonych do naprawy, renowacji lub konserwacji tych towarów. W kontekście ww. regulacji zasadnicze znaczenie ma zdaniem Sądu treść art. 509 pkt 4 rozporządzenia komisji ( EWG) Nr 2454/93 z dnia 02 lipca 1993r ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (dalej - RWKC) stanowiącego, iż w przypadku gdy akty wspólnotowe przewidują środki polityki handlowej w momencie dopuszczenia do swobodnego obrotu, środki takie nie są stosowane do produktów kompensacyjnych dopuszczonych do swobodnego obrotu w następstwie uszlachetnienia biernego: - które zachowały pochodzenie wspólnotowe w rozumieniu art. 23 i 24 Kodeksu, - które zostały poddane naprawie, również w systemie standardowej wymiany; - które zostały poddane kolejnym operacjom przetworzenia zgodnie z art. 123 Kodeksu. W ocenie Sądu organy celne zasadnie przyjęły mając na względzie treść ww. przepisu , iż środki polityki handlowej przewidziane dla procedury dopuszczenia do obrotu (w tym przypadku zawieszenie należności celnych przewidziane dla niektórych rodzajów broni i sprzętu wojskowego) nie obowiązują wobec towarów powrotnie przywożonych na obszar Wspólnoty po dokonaniu procesów uszlachetnienia. Tym samy w ocenie Sądu bezpodstawnym jest zarzut strony skarżącej, iż organy celne nie przedstawiły żadnych norm prawnych uniemożliwiających zastosowanie w przedmiotowej sprawie instytucji zawieszeń taryfowych. Rozpatrując kryterium konieczności posiadania pozwolenia organu celnego w sytuacji korzystania z regulacji określonych w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 150/2003 Sąd zauważa, iż art. 2 ust.3 ww. rozporządzenia stanowi, iż przywożone towary określone w załączniku I i ust.2 niniejszego artykułu podlegają warunkom dotyczącym przeznaczenia końcowego ustanowionym w art. 21 i 82 WKC i jego prawodawstwie wykonawczym. Dalej przepis ten stanowi, iż dozór celny przeznaczenia końcowego kończy się po upływie trzech lat od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu. Art. 21 WKC stanowi zaś, iż uprzywilejowane traktowanie taryfowe, z którego mogą korzystać niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie, uzależnione jest od spełnienia warunków określonych zgodnie z procedurą Komitetu. W przypadku wymogu posiadania pozwolenia stosuje się art. 86 i 87. Oznacza to, że instytucja (określona w art. 21 WKC) nie zawsze wiąże się z wymogiem posiadania pozwolenia. W celu ustalenia czy w przedmiotowej sprawie pozwolenie takie jest wymagane należy odnieść się do regulacji rozporządzenia komisji (EWG) Nr 2454/93 (RWKC) (zgodnie zresztą z art. 2 ust. 3 Rozp.150/2003). Zgodnie z art. 292 ust.1 RWKC - przyznanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego zgodnie z art. 21 Kodeksu w sytuacji gdy towary podlegają dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie, uzależnione jest od wydania pozwolenia na piśmie. W tym miejscu należy zauważyć należy, iż w zdaniu drugim art. 2 ust. 3 Rozporządzenia Rady 150/2003 stanowi, iż dozór celny przeznaczenia końcowego kończy się po upływie trzech lat od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu. O dozorze celnym mowa jest również w art. 5 ust. 3 oraz w pkt (4) preambuły ww. Rozporządzenia Rady. Zważywszy więc na treść powołanych wyżej przepisów stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie wymagane było posiadanie przez stronę pozwolenia na korzystanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego poprzez zawieszenie należności celnych przywozowych określonych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 150/2003. W tej sytuacji należy odpowiedzieć na pytanie czy pozwoleniem takim może być jak twierdzi strona skarżąca certyfikat dla sprzętu wojskowego, czy też musi ono spełniać inne wymogi przewidziane prawem. W związku z powyższym powrócić należy do zapisów art. 21 WKC stanowiących iż przypadku wymogu posiadania pozwolenia zastosowanie mają przepisy art. 86 i 87 WKC. Zgodnie z treścią art. 87 warunki stosowania danej procedury określane są w pozwoleniu. Z kolei art. 86 wprowadza ograniczenia podmiotowe i przedmiotowe przy wydawaniu pozwoleń, mające zapewnić prawidłowy przebieg procedury oraz właściwy dozór i kontrolę. Zauważyć wypada, iż w art. 86 jest mowa o pozwoleniach określonych w art. 85 i 100, w których mowa jest z kolei o pozwoleniach wydawanych przez organy celne. Zwrócić również należy uwagę na uregulowania zawarte w rozdziale 2 Tytułu 1 części drugiej RWKC (art. 291-308) zawierającym przepisy dotyczące szczególnego przeznaczenia. W powołanym wcześniej art. 292 mowa jest o wymogu uzyskania pozwolenia na piśmie w sytuacji, gdy towary mają podlegać dozorowi celnemu ze względu na ich przeznaczenie. W dalszych zaś przepisach widnieją szczegółowe unormowania związane z trybem wydawania pozwoleń przez organy celne. Treść powołanych wyżej przepisów oraz ich umiejscowienie świadczą o tym, iż w art. 21 WKC mowa jest o pozwoleniu wydawanym przez organy celne. Zgodzić należy się z twierdzeniem strony, że wydany przez odpowiednie władze certyfikat może zastępować zgłoszenie celne, jednak wywodzenie z tego, iż może on zstępować lub pełnić rolę pozwolenia, o którym mowa w art. 21 WKC jest nieuzasadnione. Znamienne jest, że strona w skardze dla poparcia swojej tezy powołuje się na treść pkt 5 preambuły Rozporządzenia Rady (WE) 150/2003. Zwrócić należy uwagę, iż w jej treści mowa jest jedynie o konieczności zapewnienia poufności informacji wojskowych i możliwości w celu jej zapewnienia złożenia zgłoszenia celnego w postaci certyfikatu. Strona powołuje ten zapis w oderwaniu od treści samego rozporządzenia. Korzystanie z zawieszenia należności celnych przywozowych na niektóre rodzaje broni i sprzętu bojowego uregulowanego rozporządzeniem Rady (WE) 150/2003 z dnia 2003r. zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia w związku z brzmieniem art. 21, art. 82, art. 86 i art. 87 WKC wiąże się z koniecznością uzyskania wydanego przez organy celne pozwolenia dot. przyznania uprzywilejowanego traktowania taryfowego z którego korzystać mogą niektóre towary ze względu na ich rodzaj lub przeznaczenie. Zasadnie zatem organy celne przyjęły, iż strona skarżąca nie posiadając takiego pozwolenia nie mogła korzystać przy przywozie przedmiotowych części do samolotów po dokonanych naprawach z zawieszenia należności celnych przewidzianego w rozporządzeniu (WE) 150/2003. Chociażby z tego powodu brak jest zatem podstaw do przyjęcia zrzutu strony skarżącej o nieuprawnionym określeniu należności przywozowych w sytuacji wypełnienia przez nią wszystkich przesłanek do zastosowania zawieszenia stawek celnych. W świetle powyższej argumentacji niezasadne są zarzuty strony skarżącej dotyczące uchybień w przeprowadzonym przez organy celne postępowaniu dowodowym. W ocenie Sądu organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody poddane następnie zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. Świadczy o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy poddał bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, po czym za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy, argumentacji, wykazał bezpodstawność twierdzeń strony skarżącej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy celne art. 220 ust. 2 lit. b) poprzez niezastosowanie instytucji odstąpienia od zaksięgowania kwoty należności przywozowych zauważyć należy, iż zgodnie z art. 78 ust. 2 WKC organy celne po dokonaniu zwolnienia towarów mogą przystąpić do kontroli dokumentów, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W myśl art. 78 ust. 3 WKC, jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli a posteriori wynika, że przepisy regulujące procedurę celną, której to dotyczy zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane organy celne podejmują zgodnie z wydanymi w danym przypadku przepisami, niezbędne kroki w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Przyjmując rozumowanie strony organy celne nie mogłyby po zwolnieniu towarów zweryfikować żadnego przyjętego wcześniej zgłoszenia celnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.