II OSK 2015/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia (del.) WSA Leszek Kamiński Protokolant Agnieszka Gugała-Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 437/08 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] 2007 r. nr[...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od A. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 9 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 437/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] października 2007 r. ponadto stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu i zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego A. B. kwotę 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] lutego 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską A. B. ze względu na uzyskaną informację o toczącym się przeciwko ww. postępowaniu karnym o czyn z art. 178a § 1 k.k. Sąd Rejonowy w Łodzi wyrokiem z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt II K 392/06 (wyrok stał się prawomocny z dniem 30 września 2006 r.) uznał A. B. winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego – czynu wymierzonego przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji) i skazał go na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 zł oraz orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w S. działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), dalej ustawa o broni i amunicji, cofnął A. B. pozwolenie na broń palną myśliwską. A. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji, który decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na uchybienia proceduralne. Komendant Wojewódzki Policji w S., po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] października 2007 r. cofnął A. B. pozwolenie na broń palną myśliwską, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni i amunicji, gdyż uznał, że fakt popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. w pełni pozwala na zakwalifikowanie ww. do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa porządku publicznego. Odwołanie od powyższej decyzji do Komendanta Głównego Policji wniósł A. B. zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 107 § 3 k.p.a.), jaki i niewykazanie związku przyczynowego pomiędzy dotychczasowym postępowaniem odwołującego się a obawą, że broń będzie użyta w sposób niewłaściwy i niezgodny z prawem. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. po rozpatrzeniu odwołania Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których, toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Skarżący decydując się na kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości, wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie, zdrowie i mienie, ale także innych uczestników ruchu drogowego, przez co utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie można bowiem wykluczyć, iż z takimi cechami charakteru nie użyje również broni w sposób, o którym mowa w powyższym przepisie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że po raz pierwszy wszedł w konflikt z prawem, prowadzi wzorowy tryb życia, nie nadużywa alkoholu, jest aktywnym członkiem klubu łowieckiego i propaguje sport wśród młodzieży. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2008 r. uznając skargę za zasadną, wskazał, że cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Natomiast uzasadniona obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni, co może uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby, czy ujemne cechy charakteru. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego samo prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego, a więc popełnienie przestępstwa z art. 178 § 1 k.k., nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji), choć sama jazda samochodem pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania. O tym czy obawa taka zachodzi powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cech osobowych posiadacza broni. Sąd I instancji uznał, że popełnienie po raz pierwszy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w okolicznościach tej sprawy nie wystarcza do uznania, iż obawa o jakiej mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest uzasadniona. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy nie mogą stosować takiej wykładni przepisu, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Gdyby takie stanowisko było zasadne, to należałoby uznać, że każde przestępstwo popełniane w stanie nietrzeźwości, powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń. Przepisy jednak nie przewidują kolejnej kary, którą można uznać za dodatkową. W związku z powyższym Sąd I instancji uznał za usprawiedliwiony zarzut skargi, dokonania przez organy Policji błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżone decyzje wydane zostały bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz bez rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. Popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa, a nawet skazanie nie może automatycznie i wprost powodować pozbawienia prawa do posiadania broni. Cofnięcie pozwolenia na broń uzasadnia tylko sytuacja opisana w normie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a więc jeżeli nie ma czynu popełnionego przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu to muszą zaistnieć takie cechy osobowe posiadacza broni, które mogą wskazywać, iż istnieje obawa, że może on użyć tej broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ orzekający o pozbawieniu prawa do broni ma więc obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wykazania w motywach decyzji, że podmiot pozbawiony prawa do broni należy do tej właśnie kategorii osób, wymienionych w powołanym przepisie. Sąd I instancji wskazał, iż brak jest w aktach administracyjnych wywiadu środowiskowego, a przede wszystkim rozważań uzasadniających zaliczenie skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, znajduje się natomiast w aktach opinia pozytywna o skarżącym, wydana przez koło łowieckie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożył Komendant Główny Policji zaskarżając wyrok w całości, zarzucił mu: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., w szczególności biorąc pod uwagę okoliczności jego popełnienia, nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem wymieniony czyn wskazuje na zaistnienie takiej obawy; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do argumentów pełnomocnika organu przedstawionych w odpowiedzi na skargę z dnia [...] lutego 2008 r., w szczególności dotyczących zasadności lub niezasadności interpretacji jaka powinna być zastosowana przy wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie stosownych kosztów postępowania. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył pełnomocnik A. B. wnosząc o jej oddalenie i zasadzenie od Komendanta Głównego Policji na rzecz A. B. kosztów postępowania w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1405/08 Naczelny Sąd Administracyjny, zawiesił postępowanie ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2008 r., z uwagi na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich skierowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego: "czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?" W dniu 18 listopada 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich i podjął uchwałę (sygn. II OPS 4/09), orzekając, że "osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". W związku z ustaniem przyczyny zawieszenia postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 21 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1405/08, na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) podjął postępowanie w niniejszej sprawie z urzędu. W dniu [...] lutego 2010 r. pełnomocnik A. B. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo procesowe, w którym powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie II OPS 4/09 podniósł, iż w związku z faktem niepopełnienia przez skarżącego żadnego z przestępstw wymienionych przepisem art. 15 ustęp 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie powstały względem jego osoby warunki do kategorycznego orzeczenia o pozbawieniu go prawa do posługiwania się bronią, natomiast biorąc pod uwagę dotychczasowy tryb życia i przestrzegania porządku prawnego, skazanie za przestępstwo art. 178a § 1 k.k. nie powinno prowadzić do oceny, iż występuje uzasadniona obawa naruszenia przez A. B. porządku prawnego. W odpowiedzi na powyższe pismo procesowe Komendant Główny Policji wskazał, iż podtrzymuje zarzuty i argumentację przedstawioną w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Sąd kasacyjny podziela stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, że zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przez błędną ich wykładnię, przyjmując, iż sprawca przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., nie stwarza uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oczywiście powyższa zależność nie wynika wprost z samego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, gdyż mowa jest w tym przepisie jedynie o przestępstwach przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednak wyliczenie to nie stanowi zamkniętego katalogu przestępstw o czym świadczy użyty tam zwrot "w szczególności". Jak słusznie w dotychczasowym orzecznictwie przyjmowano, co też potwierdziła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 5 "osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji". Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi jedną z obligatoryjnych przesłanek, niepozwalającą na wydanie pozwolenia na broń, jak i przesłankę obligującą właściwy organ Policji do cofnięcia pozwolenia na broń osobie, której takie pozwolenie wydano (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy). Zgodnie z tak ustaloną podstawą prawną, organy Policji mają obowiązek brać pod uwagę również i inne przestępstwa, niewymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie pozwolenia na broń, jak i przy cofaniu pozwolenia na broń, jeżeli w związku z popełnionym przestępstwem istnieje uzasadniona obawa, że osoba skazana może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tak więc sam przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jak i orzecznictwo sądowe, nie wykluczają jego użycia w postaci odmowy wydania pozwolenia na broń, czy też cofnięcia pozwolenia na broń, jeżeli dotyczy to osoby, która została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za inne przestępstwo, niż przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W takich przypadkach nie jest obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń, gdyż ustawodawca wprost w przepisie nie powiązał faktu popełnienia określonego rodzaju przestępstwa z obawą, że sprawca takiego przestępstwa może użyć broni w celach sprzecznych interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie ulega wątpliwości, że każdy taki przypadek wymaga indywidualnej oceny osoby i charakteru popełnionego przez nią przestępstwa. W rozpoznawanej sprawie skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości – 1,66 promila alkoholu w wydychanym powietrzu), czyli popełnienie przestępstwa umyślnego, pod wpływem alkoholu, którego następstwa mogą być podobne w skutkach, jak przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji, organu Policji szeroko omówiły charakter popełnionego przestępstwa, stopień zagrożenia i nagminność tego typu przestępstwa oraz wysoki stopień szkodliwości tego typu przestępstw, jak prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości. Sprawca takiego czynu świadomie godzi się na popełnienie przestępstwa, a także na ewentualne jego skutki np. śmierć, kalectwo innych osób lub uszkodzenie pojazdów. Tak więc pomimo tego, że jest to według klasyfikacji kodeksowej przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w skutkach swych może być równe bądź jeszcze tragiczniejsze niż przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie organów Policji wyrażonej w kontrolowanych przez Sąd decyzjach, skarżący prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości, wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie, zdrowie lub mienie, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Tak więc zachowanie skarżącego w tym przypadku, rodzi uzasadnione obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy zgodzić się z powyższym poglądem, że w stosunku do osoby, która prowadzi samochód w stanie nietrzeźwości, nie można mieć pewności, że nie użyje broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z analizy akt sprawy, a w szczególności z uzasadnień wydanych decyzji wynika, że organy Policji szeroko i dogłębnie przeanalizowały okoliczności sprawy, osobowość skarżącego i charakter popełnionego przez niego przestępstwa. Nieuzasadnione są więc stwierdzenia Sądu zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż "cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo", "samo prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego (...) nie może być wystarczającą przesłanką do uznania, że sprawca tego czynu stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", "gdyby przyjąć za zasadne stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach, to należałoby uznać, że każde przestępstwo popełniane w stanie nietrzeźwości, powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń". Powyższe stwierdzenia chyba nie dotyczą omawianej sprawy, gdyż w tym przypadku organy Policji w uzasadnieniach swoich decyzji i w odpowiedzi na skargę szeroko i dogłębnie przeanalizowały okoliczności sprawy i uprawdopodobniły istnienie obawy użycia broni, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z analizy decyzji administracyjnych wydanych w tej sprawie wcale nie wynika, że następstwem "skazania za jakiekolwiek przestępstwo", musi być pozbawienie sprawcy tego przestępstwa pozwolenia na broń, jest to nieuprawniony wniosek Sądu I instancji. Szkoda, że Sąd przed wydaniem zaskarżonego wyroku, nie zapoznał się dokładniej z kontrolowanymi decyzjami i że w zaskarżonym orzeczeniu, zaprezentował tak liberalny stosunek do osób prowadzących pojazdy mechaniczne po spożyciu alkoholu (1,66 promila), tłumacząc skarżącego, że po raz pierwszy popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, "choć sama jazda samochodem pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym napiętnowania". Dziwić szczególnie musi to ostatnie stwierdzenie, gdyż o tym czym jest jazda samochodem pod wpływem alkoholu, przesądził ustawodawca w Kodeksie karnym i konsekwencją tego jest przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie można więc dokonać prawidłowej wykładni powyższego przepisu uzasadniając, że sama jazda samochodem pod wpływem alkoholu jest czynem wymagającym (sic: jedynie) napiętnowania. W świetle powyższych rozważań w pełni uzasadnione są zarzuty skargi kasacyjnej, w tym również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w ogóle nie odniósł się do argumentacji organów Policji, czego wymaga powyższy przepis. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.