I SA/Rz 223/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 13 maja 2008 r. sprawy ze skarg "A" w upadłości reprezentowanej przez Syndyka Masy Upadłości Z.D. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2005r , 2006r. i 2007r. - oddala skargi - I SA/Rz 223/08 UZASADNIENIE Decyzjami z dnia [...] listopada 2007r., sygn. [...], [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzje Wójta Gminy z dnia [...] października 2007r. o stosownych numerach określające podatnikowi A.-P. S.A. w Ch. w upadłości podatek od środków transportowych za lata 2005 do 2007 w kwocie 1700 złotych za każdy rok podatkowy. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że odwołanie syndyka Spółki A.-P. S.A. w upadłości nie mogło być uwzględnione, gdyż jego zarzuty nie miały oparcia w przepisach prawa. Obowiązek zapłaty w podatku od środków transportowych istnieje i obciąża właściciela środka transportowego do chwili wyrejestrowania jego środka stosownie do przepisów o ruchu drogowym. W sprawie będącej przedmiotem postępowania poza sporem pozostaje ustalenie, że naczepa marki FREUHUF nr rej. R. [...], jest zarejestrowana na odwołującą się spółkę a to oznacza, że na podstawie art. 9 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. nr 121, z 2006r., poz. 844 z późn. zm.) na tym podmiocie ciąży podatek od środków transportowych. Nie uiszczenie tego ciężaru, za lata 2005, 2006 i 2007r. dawało podstawę do jego wymierzenia na podstawie decyzji określającej taką płatność za wskazane okresy. Z rozstrzygnięciami SKO nie zgodziła się spółka P. A.-P. w C. w upadłości. W skargach na decyzje z dnia [...] listopada 2007r. zarzuciła tym rozstrzygnięciom brak podstawy prawnej i naruszenie przepisów art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem skarżącej P. A.-P. w Ch. w upadłości jest następcą prawnym spółki P. A.-P. w Ch. i odpowiada tylko za zobowiązania spółki po ogłoszeniu upadłości. W związku z upadłością P. A.-P. w Ch. syndyk dokonał spisu inwentarza majątku, wydanego przez upadłego. W spisie, pośród składników majątku spółki naczepa objęta postępowaniem podatkowym nie została ujęta. Takiego środka nie wydano syndykowi. Z tych faktów należy wywnioskować, że syndyk nie jest właścicielem przedmiotowej naczepy w rozumieniu art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z tych powodów skarżący uznał, że uchylenie skarżonych decyzji jest w pełni uzasadnione. SKO odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie. Wskazało na argumentację z uzasadnienia własnej decyzji stwierdziło, że skarga jest niezasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres tej kontroli określa art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując merytorycznej oceny skarg Sąd stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wszystkie opierają się na zarzucie naruszenia art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wskazują, że przy ustalaniu podatku od środków transportowych (naczepy) za lata 2005-2007r. organy obu instancji działały bez podstawy prawnej. Zdaniem Sądu zarzuty skarg są chybione. Art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest jednoznaczny. Przepis ten wskazuje, że obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu środka transportowego. Stosownie do treści art. 9 ust. 5 tej ustawy obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wycofany czasowo z ruchu albo upłynął czas, na który pojazd powierzono. Zatem podatek od środków transportowych obciąża każdego właściciela środka do końca miesiąca, w którym nastąpiło wyrejestrowanie, stanowisko takie nie budzi wątpliwości, ani w doktrynie, jak i w orzecznictwie. Dodać należy, że dla tego obowiązku bez znaczenia jest, czy właściciel posiada ten środek transportowy. W realiach spraw rozpoznawanych przez Sąd naczepa m-ki FREUHUF nr rej. R. [...] jest własnością spółki P. A.-P. S.A. w Ch.. Postawienie tego podmiotu w stan upadłości nie ma dla rozpoznawanych spraw żadnego znaczenia, gdyż spółka ciągle jest właścicielem naczepy, bowiem ten fakt wynika z dokumentów. Upadłość podmiotu nie jest zmianą podmiotową, zatem błędne i oparte na niezrozumieniu istoty tej instytucji są te argumenty uzasadnienia skarg, które wskazują, że spółka w upadłości, a zwłaszcza jej syndyk nie może być obciążany podatkiem. Podkreślić trzeba, że upadłość nie prowadzi do następstwa prawnego, a syndyk jest tylko podmiotem zarządzającym majątkiem upadłego. Z tych faktów wynika, że działając imieniem spółki realizuje ciążące na takim podmiocie obowiązki w tym podatku. Dla postępowania podatkowego, zmierzającego do określenia podatku od środków transportowych ogłoszenie upadłości i sporządzenie spisu inwentarza nie ma znaczenia, zwłaszcza nie może uchylać istnienia i konieczności zapłaty podatku. Z tego punktu widzenia nietrafny jest argument skargi wskazujący na fizyczny brak naczepy i jej nie wydanie oraz nieujawnieni faktu jej posiadania syndykowi. Zaistnienie takiej sytuacji może rodzić odpowiedzialność między podmiotem stawianym w stan upadłości, a syndykiem natomiast nie ma żadnego znaczenia dla spraw rozpoznawanych przez Sąd. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił orzec jak na wstępie.