IV SA/Wa 390/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2008 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia (...) stycznia 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego R. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia (...) grudnia 2007 r. Minister Środowiska, na podstawie art. 158 § 1 K.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody D. z dnia (...) listopada 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady A 4 (...) ((...)). Od powyższej decyzji wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy złożyli J. W. i R. W. podnosząc zarzut, iż decyzja Ministra Środowiska jest wadliwa, ponieważ została wydana z naruszeniem dyrektywy Rady Europy z dnia 27 czerwca 1985 r. nr 85/337/EWG, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. 25, poz. 150). Strony we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy podniosły, że Wojewoda D. nie podał do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępowania w zakresie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jak również nie poinformował prawidłowo wszystkich stron postępowania o wydaniu tej decyzji, bowiem nie wypełnił w całości dyspozycji art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 19 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie publikując obwieszczenia w prasie lokalnej ani nie rozplakatowując go w pobliżu planowanej budowy. Wnioskodawcy wskazali ponadto, iż obwieszczenie o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, opublikowane dnia (...) listopada 2006 r. w (...), nie zawierało pouczenia w jakim terminie strony mogą zapoznać się z treścią tej decyzji, aby nie uchybić terminowi do złożenia stosownego odwołania. Decyzją z dnia (...) stycznia 2008 r. Minister Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku R. W., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) grudnia 2007 r., wskazując, iż w jego ocenie żadna z przesłanek powołanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu zawiadomienie zainteresowanych stron zarówno o wszczęciu postępowania jak i wydaniu decyzji środowiskowej w drodze obwieszczenia, nastąpiło z zachowaniem trybu, o którym mowa w art. 32 ust 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Tym samym w ocenie organu należy uznać, że przedstawiciele zainteresowanej społeczności mieli możliwość uczestniczenia w procedurze wydawania przedmiotowej decyzji jak również zapewniono im dogodne i bezpośrednie zapoznanie się z treścią decyzji, w której zawarte było pouczenie o formie wniesienia od niej odwołania. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył R. W. podnosząc szereg zarzutów dotyczących błędnego uznania przez organ, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa wobec uchybień Wojewody D. w zakresie zawiadomienia stron postępowania zarówno o treści wniosku o wydanie zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie autostrady A 4 (...) jak również treści decyzji wydanej w dniu (...) listopada 2006 r. Do uchybień tych w ocenie skarżącego należy zaliczyć: brak zamieszczenia przez Wojewodę na stronie internetowej urzędu informacji o zamieszczeniu wniosku w sprawie wydania zgody na realizację przedmiotowej inwestycji w publicznie dostępnym wykazie danych, nierozplakatowanie obwieszczenia z informacją o zamieszczeniu danych o wniosku w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, brak informacji o ogłoszeniu w sposób zwyczajowo przyjęty w gminie B. i N. o treści przedmiotowego wniosku. Do naruszenia trybu wynikającego z treści art. 32 ustawy Prawo ochrony środowiska doszło, zdaniem skarżącego, również przy podaniu do publicznej wiadomości informacji odnośnie wydania przez Wojewodę D. decyzji z dnia (...) listopada 2006 r. Powyższe uchybienie organu spowodowało w ocenie skarżącego, że został on pozbawiony jako strona postępowania administracyjnego możliwości czynnego udziału w przedmiotowym postępowaniu, co stanowi rażące naruszenie prawa, dające podstawę do stwierdzenia, że wydana decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Nadto skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia (...) stycznia 2008 r., co w jego ocenie daje podstawy do stwierdzenia jej nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutu powagi rzeczy osądzonej organ wyjaśnił, że rzeczywiście w niniejszej sprawie Minister Środowiska decyzją z dnia (...)stycznia 2008 r., w wyniku rozpatrzenia wniosku J. W. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia (...) grudnia 2007 r., w ocenie organu, nie miało to jednak wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W piśmie procesowym z dnia 8 maja 2008 r. skarżący odnosząc się do odpowiedzi Ministra Środowiska na skargę stwierdził, iż organ w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów skargi dotyczących wadliwości podania przez Wojewodę D. do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku oraz danych o decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod kątem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja obarczona jest wadą, która skutkuje koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. decyzja jest nieważna jeśli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Od decyzji Ministra Środowiska z dnia (...) grudnia 2007 r., wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył R. W. oraz J. W. W sytuacji, gdy odwołanie, czy też jak miało to miejsce w niniejszej sprawie- wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, od decyzji organu orzekającego w pierwszej instancji wnosi kilka stron, organ odwoławczy winien wydać jedną decyzję rozstrzygającą te odwołania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Minister Środowiska odrębnymi decyzjami rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez R. W. oraz wniosek o podobnej treści złożony przez J. W., utrzymując w mocy własną decyzję z dnia (...) grudnia 2007 r. Decyzja rozpoznająca wniosek J. W. zapadła jako pierwsza w dniu (...) stycznia 2008 r. zaś decyzja rozpoznająca wniosek R. W. zapadła jako druga w dniu (...) stycznia 2008 r. Jakkolwiek złożone w trybie art. 127 § 3 K.p.a. wnioski złożone zostały w różnych datach, jednak należy mieć na uwadze, iż dotyczyły tej samej decyzji Ministra Środowiska z dnia (...) grudnia 2007 r. Ponadto wniosek R. W. i wniosek J. W. zawierał te same zarzuty dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji trybu wynikającego z treści art. 32 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, dające w ocenie odwołujących się podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Należy zatem stwierdzić, iż decyzja dotycząca wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez R. W., wydana została w sprawie, która została już wcześniej rozstrzygnięta ostateczną decyzją odnoszącą się w ocenie Sądu zarówno do zarzutów przedstawionych przez J. W. jak i R. W. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy dokonał oceny własnej decyzji z dnia (...) grudnia 2007 r. pod kątem zarzutów dotyczących zaistnienia przesłanek nieważnościowych, które przedstawione były przez J. W. oraz R. W. we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro zatem sprawa będąca przedmiotem wniosku R. W. została poprzednio rozstrzygnięta w ostatecznej decyzji z dnia (...) stycznia 2008 r. to mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej (res iudicata), co daje podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Poza ocena Sądu pozostają natomiast pozostałe zarzuty podnoszone w skardze. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.