II FSK 1468/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie ze skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Krakowa na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 534/08 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta Krakowa na uchwałę Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie z dnia 20 lutego 2008 roku, nr KI - 112/08, w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały p o s t a n a w i a uchylić postanowienie. Uzasadnienie: W dniu 23 stycznia 2008 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę nr XXXIII/431/08 w sprawie zmiany uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 1 grudnia 2007 r. w sprawie opłat miejscowych. Uchwała ta została następnie uznana za nieważną przez Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie, co zostało stwierdzone w uchwale z dnia 20 lutego 2008 r., nr KI - 112/08. Na powyższą uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej w Krakowie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez Prezydenta Miasta Krakowa, działającego przez pełnomocnika. W skardze domagano się uchylenia zaskarżonej uchwały. Wskazano, że postawą wystąpienia ze skargą przez Prezydenta Miasta Krakowa były uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2007 r. oraz z dnia 12 marca 2008 r. Postanowieniem z dnia 14 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 534/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę wskazując na art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 Nr 142, poz. 1591, ze zm, dalej u.s.g.). Sąd uznał, że mimo uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2007 r., stroną uprawnioną do wniesienia skargi na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 20 lutego 2008 r. jest Miasto Kraków, a nie Prezydenta Miasta Krakowa. Z tego względu skargę odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 127 ze zm., p.p.s.a.). Na powyższe postanowienie wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, w której zarzucono naruszenie przepisów postępowania: - art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu i nie wezwanie strony do ewentualnego uzupełnienia lub poprawienia braków pisma określonych w art. 46 w/w ustawy w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania; - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie, a to wobec przyjęcia, że przewidziana tym przepisem okoliczność ma zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym, - art. 31 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przepisu w przedmiotowej sprawie i w razie stwierdzenia przez sąd braku w zakresie zdolności sądowej lub procesowej po stronie skarżącego, a brak jest usuwalny, sąd powinien wyznaczyć odpowiedni termin, - art. 163 § 2 i art. 166 w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie rozstrzygnięcia postanowienia zgodnie z wymogami przewidzianymi prawem, przepisów prawa materialnego, - art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez pozbawienie strony skarżącej prawa do sądu, - art. 98 u.s.g. poprzez jego błędną wykładnię i pominięcie przez sąd, mimo zastosowania przez stronę skarżącą wszystkich czynności przewidzianych dla szczególnego trybu odwoławczego prawidłowego i skutecznego prawnie sposobu złożenia skargi. Powołując się na powyższe podstawy strona wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia sądu pierwszej instancji i uchylenie uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 20 lutego 2008 r., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżanego postanowienia sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna, bowiem trafnym jest zarzut niewłaściwego zastosowania art. 98 u.s.g. przez sąd pierwszej instancji. Z ust. 3. powyższego przepisu jednoznacznie wynika uprawnienie do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu nadzorczego dla gminy, której interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. W spornej sprawie uprawniona do wystąpienia ze skargą na uchwałę Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 20 lutego 2008 r. była gmina - Miasto Kraków. Rada Miasta Krakowa podejmując uchwałę z dnia 12 marca 2008 r. spełniła wymóg dyspozycji art. 98 ust. 3 u.s.g., dotyczący podstaw wniesienia skargi. W tejże uchwale, jak i we wcześniejszej uchwale z dnia 31 stycznia 2007 r., wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi Miasta Krakowa. Tym samym nie pozostawiono wątpliwości, co do upoważnienia Prezydenta Miasta Kraków do reprezentowania gminy. Ponadto na podkreślenie zasługuje słuszna argumentacja podniesiona w skardze kasacyjnej, iż zgodnie z art. 31 u.s.g. wójt (burmistrz, prezydent miasta) reprezentują gminę na zewnątrz. Aktualność swoją zachowuje stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 1998 roku - sygn. akt IV SA 1676/96 - a powołane w skardze kasacyjnej, iż: "Przepisy ustawy z 1990 r. o samorządzie terytorialnym przewidziały, dla wójtów i burmistrzów (prezydentów miast) podwójną rolę - z jednej strony są to organy administracji wydające rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 39 ust. 1), a z drugiej, jako członkowie zarządu gminy, reprezentują ją na zewnątrz (art. 31)". W świetle tego stanowiska należy podkreślić, że legitymacja dla Prezydenta Miasta Krakowa wyrażona w uchwałach Rady Miasta z dnia 31 stycznia 2007 r. i z dnia 12 marca 2008 r., nie była niezbędna, gdyż prawo do reprezentacji gminy w przedmiotowej sprawie wynika z samej ustawy o samorządzie gminnym. W przypadku wniesienia skargi do sądu mamy bez wątpienia do czynienia z reprezentacją gminy na zewnątrz. W spornej sprawie istotne jest uczynienia zadość wymogom co do podstawy zaskarżenia uchwały RIO - zgodnie z art. 98 u.s.g. - ale, jak już stwierdzono, wymogi te zostały spełnione uchwałą Rady Miasta z dnia 12 marca 2008 r. Sąd pierwszej instancji powinien był przyjąć skargę do merytorycznego rozpatrzenia. Nie było bowiem wątpliwości, co do tego, że Prezydent Miasta Krakowa występował nie we własnym imieniu, ale jako reprezentant gminy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 185 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestią zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia sądu pierwszej instancji, co wprost wynika z ich treści.