II SA/Wa 230/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras (spraw.), Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2008 r. sprawy ze skargi R. O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia służbowego – oddala skargę – Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] działając na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), z dniem [...] czerwca 2006 r. zwolnił [...] R. O. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] czerwca 2002 r. przeniósł go do pełnienia służby w Komendzie Miejskiej Policji w S., zaś na podstawie art. 108 k.p.a. rozkazowi temu nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podał, że przeniesienia dokonano na wniosek naczelnika Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w S., poparty stanowiskiem Komendanta Miejskiego Policji w S.. Natomiast skarżący w trakcie [...] – letniego stażu służby w Laboratorium Kryminalistycznym nie uzyskał kwalifikacji eksperta kryminalistyki, niezbędnych do samodzielnego sporządzania i podpisywania ekspertyz kryminalistycznych i nie zaliczył również wstępnego testu kwalifikacyjnego z zakresu odtwarzania wyglądu zewnętrznego osób i przedmiotów, zorganizowanego przez Centralne Laboratorium Kryminalistyczne KG Policji, który warunkował dopuszczenie do szkolenia wymaganego przy ubieganiu się o uzyskanie uprawnień eksperta kryminalistyki. W dalszej części uzasadnienia podano, że skarżący wystosował do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. szereg wniosków, wniosków dowodowych i oświadczeń, zaś organ odniósł się do części wniosków, wydając postanowienie o ich nieuwzględnieniu z uwagi na fakt, iż dotyczą one okoliczności niemających znaczenia dla sprawy. Z kolei uzasadniając rygor natychmiastowej wykonalności organ stwierdził, że nadano go ze względu na tożsamy z interesem służby ważny interes służbowy, związany z koniecznością zapewnienia właściwego toku realizacji zadań powierzonych poszczególnym jednostkom Policji. Powyższą decyzję doręczono skarżącemu w dniu [...] czerwca 2006 r., przy czym w dniu w dniu [...] maja 2006 r. ustanowił on swoją żonę W. O. jako pełnomocnika m.in. w sprawach "osobowych". Pełnomocnictwo owo wpłynęło do organu w dniu [...] maja 2006 r., zaś decyzję doręczono pełnomocnikowi w dniu [...] lipca 2006 r. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] R. O. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o uzupełnienie przedmiotowego rozkazu personalnego oraz o wyjaśnienie jego treści. Komendant Wojewódzki Policji w S. postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r., wydanym w oparciu o art. 113 § 2 i 3 k.p.a. odmówił wyjaśnienia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. Postanowienie to doręczono zainteresowanemu w dniu [...] lipca 2006 r. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] lipca 2006 r., wydanym na podstawie art. 111 § 1 k.p.a. odmówił uzupełnienia przedmiotowego rozkazu personalnego. Z treścią tego postanowienia [...] R. O. został zapoznany w dniu [...] lipca 2006 r. W odwołaniu z dnia [... ] lipca 2006 r. od powyższego rozkazu personalnego do Komendanta Głównego Policji skarżący zarzucił mu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie przepisu art. 36 ust. 1 i 2 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji polegające na przyjęciu, że wystarczającymi przesłankami przeniesienia policjanta do innej jednostki organizacyjnej jest nieuzyskanie kwalifikacji eksperta kryminalistyki i niezaliczenie przez niego wstępnego testu kwalifikacyjnego z zakresu odtwarzania wyglądu zewnętrznego osób oraz przedmiotów, a ponadto niedopuszczalność przeniesienia policjanta do jednostki w tej samej miejscowości i bezprawne wykorzystanie instytucji przeniesienia w innym celu, aniżeli wskazany w ustawie. Niezależnie od powyższego zarzucił naruszenie przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie treści art. 10 k.p.a. i niezapewnienie udziału strony w postępowaniu, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwą podstawę prawną oraz braki w uzasadnieniu, art. 108 § 1 k.p.a. poprzez bezprawne jego zastosowanie oraz przepisów o właściwości, bowiem organ powinien być w jego sprawie wyłączony. W obszernym uzasadnieniu natomiast, szczegółowo wyjaśnił powyższe zarzuty dodając, że nie zapewniono jego pełnomocnikowi udziału w postępowaniu. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2006 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze stanowiska oraz daty przeniesienia na stanowisko w Komendzie Miejskiej Policji w S., ustalając nową datę zwolnienia na dzień [...] czerwca 2006 r. i przeniesienia na dzień [...] czerwca 2006 r., zaś w pozostałej części utrzymał go w mocy. W uzasadnieniu – wskazując na opisany już powyżej stan faktyczny i dotychczasowe argumenty zawarte w rozkazie organu pierwszej instancji – dodał, że jednym z podstawowych warunków wykonania zadań postawionych Policji jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w oparciu o który policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę, przy czym do przenoszenia lub delegowania policjanta na obszarze województwa właściwy jest komendant wojewódzki Policji. Skoro policjant może być przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, to tym bardziej – zdaniem organu – może być przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w tej samej miejscowości. Ponadto przepisy ustawy o Policji pozostawiają właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta do pełnienia służby, chyba że przeniesienie następuje na niższe stanowisko służbowe, które – stosownie do przepisów art. 38 ustawy o Policji – może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach. W materiałach sprawy znajduje się rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], zgodnie z którym [...] R. O. w nowym miejscu pełnienia służby, tj. w Komendzie Miejskiej Policji w S., został mianowany na równorzędne stanowisko pod względem grupy zaszeregowania i mnożnika kwoty bazowej, a ponadto przyznano mu również dodatek służbowy w dotychczas otrzymywanej wysokości. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że warunki służby [...] R. O. nie uległy pogorszeniu. Niezależnie od powyższego, nowe stanowisko służbowe odpowiada jego wykształceniu i kwalifikacjom zawodowym. Oceniając natomiast prawidłowość postępowania administracyjnego prowadzonego w przedmiotowej sprawie, Komendant Główny Policji wskazał, że organ pierwszej instancji nie odniósł się do wystąpień zainteresowanego, które wpłynęły do Komendy Miejskiej Policji w S. w dniach od [...] czerwca 2006 r. do [...] czerwca 2006 r. Jednakże analiza tych wniosków w postępowaniu odwoławczym jednoznacznie wskazuje, że nie mają one istotnego znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Podkreślił, że mnogość wystąpień kierowanych przez [...] R. O. do organu prowadzącego postępowanie, nadawanie im różnych nazw oraz przypadkowej numeracji, a także charakter podnoszonych w nich treści, jednoznacznie świadczy o przyjętej przez wymienionego linii obrony, która ma na celu całkowite sparaliżowanie prowadzonego postępowania i w efekcie uniemożliwienie jego przeniesienia do pełnienia służby w KMP w S. Z kolei zaskarżonemu rozkazowi personalnemu prawidłowo nadano rygor natychmiastowej wykonalności, albowiem w interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, leży konieczność zapewnienia właściwego toku realizacji zadań Sekcji [...] KMP w S., w której [...] R. O. pełnił obowiązki służbowe, a następnie został mianowany na stanowisko specjalisty. Na zakończenie wskazał, że z analizy materiałów sprawy wynika, iż rozkaz personalny w przedmiocie przeniesienia [...] R. O. został doręczony skarżącemu w dniu [...] czerwca 2006 r. Dlatego też po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, uchylono zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska oraz daty przeniesienia do dalszego pełnienia służby i ustalono datę zwolnienia na dzień [...] czerwca 2006 r. oraz datę przeniesienia do Komendy Miejskiej Policji w S. na dzień [...] czerwca 2006 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 110 k.p.a., organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. O zarzucił powyższemu rozkazowi personalnemu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 32 w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, polegającą na przyjęciu, że stanowiska w różnych jednostkach Policji o tej samej nazwie oraz tej samej wysokości uposażenia są stanowiskami równorzędnymi, odstąpienie od generalnej zasady pozytywnego załatwiania spraw zgodnie z interesem strony bez szczególnego wykazania w postępowaniu uznaniowym, że stoi temu na przeszkodzie ważny i uzasadniony interes społeczny, bezprawne wykorzystanie instytucji przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce w celu innym niż ten, do jakich instytucja ta została ustanowiona oraz błędną wykładnię przepisu art. 36 ust. 1 dopuszczającą możliwość przeniesienia policjanta do jednostki w tej samej miejscowości. Niezależnie od powyższego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 134 w związku z art. 138 k.p.a., poprzez rozpatrzenie odwołania od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, nieuwzględnienie treści art. 10 k.p.a. polegające na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu, nieuwzględnienie treści art. 110 k.p.a. polegające na tym, że organ drugiej instancji rozpatrujący sprawę wyznaczył datę przeniesienia skarżącego na nowe stanowisko służbowe przed datą doręczenia stronie decyzji pierwszoinstancyjnej, nieuwzględnienie art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie właściwej podstawy prawnej oraz uzasadnienia, bezprawne zastosowanie art. 108 § 1 k.p.a. i nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, przyjęcie, że Komendant Wojewódzki Policji w S. nie powinien zostać wyłączony od załatwiania spraw skarżącego, niezastosowanie się do dyspozycji art. 7 i 77 k.p.a. polegające na niezbadaniu i nierozpatrzeniu w sposób wyczerpujący podczas postępowania odwoławczego wszystkich wskazanych i podnoszonych przez stronę, a popełnionych przez organ pierwszej instancji naruszeń prawa. W tej sytuacji wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozkazu i uchylenie rozkazu Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu natomiast powołał się na argumenty zawarte już w odwołaniu od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji. W piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. skarżący prosił o sprawiedliwe rozpatrzenie jego skargi ze szczególnym uwzględnieniem zarzutu niezapewnienia mu faktycznego udziału w postępowaniu administracyjnym oraz niedoręczenia jego pełnomocnikowi wydanych postanowień i decyzji. Prosił również o uwzględnienie nowych okoliczności w sprawie, a dotyczących złożenia w dniu [...] grudnia 2006 r. zawiadomienia o popełnieniu wielu przestępstw przez policjantów i przełożonych w Komendzie Wojewódzkiej Policji w S. W zawiadomieniu składający je policjant poinformował Prokuraturę, iż był świadkiem tego, "jak ustalono wynik testu kwalifikacyjnego" przed jego przeprowadzeniem. Niezaliczenie zaś testu było główną przyczyną przeniesienia do innej jednostki Policji niższego szczebla. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2239/06 oddalił skargę. W wyniku wniesionej przez skarżącego kasacji Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 stycznia 2008 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano m.in., że "Sąd pierwszej instancji winien był ze szczególną wnikliwością rozpoznać zawarty w skardze zarzut pominięcia przez organy administracyjne ustanowionego przez skarżącego pełnomocnika. Tym bardziej, że zarzut taki nie został zgłoszony po raz pierwszy w skardze, gdyż pominięcie pełnomocnika sygnalizowane było przez skarżącego już w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. (k. 46 akt administracyjnych). Tymczasem Sąd pierwszej instancji ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący działał w tym postępowaniu przez ustanowionego pełnomocnika. Istotnie analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że brak w nich dokumentu w postaci pełnomocnictwa, na które powoływał się skarżący" (...) "Ponownie rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny zażąda od organu administracji uzupełnienia przesłanych akt administracyjnych przez dołączenie pełnomocnictwa procesowego udzielonego przez skarżącego W. O. oraz pozostałych dokumentów związanych z ustanowieniem tego pełnomocnictwa. W razie nieprzedstawienia tych dokumentów przez organ wezwie Sąd skarżącego o ich dołączenie, co umożliwi przeprowadzenie dowodu uzupełniającego. Następnie dokona Sąd pierwszej instancji kontroli działalności organów administracji tak pod względem stosowania przepisów postępowania administracyjnego, w tym w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz motywowania podjętych rozstrzygnięć, a nadto stosowania norm materialnoprawnych." Za pismem procesowym z dnia [...] marca 2008 r. organ nadesłał m.in. pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego w dniu [...] maja 2006 r. swej żonie – W. O. Z kolei skarżący za pismem procesowym z dnia [...] kwietnia 2008 r. nadesłał kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w S. sygn. akt [...] uwzględniające zażalenie skarżącego i zmieniające postanowienie Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie umorzenia śledztwa na podstawie art. [...] k.p.k. w ten sposób, że jako podstawę umorzenia postępowania przyjęto przepis art. [...] k.p.k., tj. niewykrycie sprawcy przestępstwa usunięcia z akt postępowania administracyjnego pełnomocnictwa z dnia [...] maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie sprowadza się to przede wszystkim do ustalenia, czy skarżący faktycznie działał przez ustanowionego pełnomocnika, a następnie – przy pozytywnej odpowiedzi – do skontrolowania organu zarówno pod względem stosowania przepisów w tym zakresie, po czym w dalszej kolejności analizy sprawy zarówno pod kątem gromadzenia i oceny materiału dowodowego, jak i motywowania podjętych rozstrzygnięć oraz stosowania norm materialnoprawnych. W wyniku przeprowadzonej rozprawy bezspornym jest, że skarżący w dniu 11 maja 2006 r. ustanowił swym pełnomocnikiem żonę W. O. i pełnomocnictwo owo za pismem Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] maja 2006 r. zostało przekazane organowi pierwszej instancji i odebrane przez niego w dniu [...] maja 2006 r. Reasumując, od tego ostatniego dnia skarżący działał już przez swojego pełnomocnika stosownie do treści art. 32 k.p.a. Stąd też obowiązkiem organu, w myśl art. 40 § 2 k.p.a., było doręczanie wszelkich pism procesowych pełnomocnikowi od tej daty. W świetle powyższego nie budzi zatem żadnych wątpliwości fakt, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] powinien być doręczony pełnomocnikowi. Tymczasem w dniu [...] czerwca 2006 r. doręczono go skarżącemu, po czym skonwalidowano powyższe uchybienie, doręczając rozkaz pełnomocnikowi w dniu [...] lipca 2006 r. Według art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zatem odwołanie z dnia [...] lipca 2008 r. do Komendanta Głównego Policji, zostało wniesione w terminie. Wobec powyższego wymaga oceny rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [..] września 2006 r. nr [...] w części, w której uchylono rozkaz personalny z dnia [...] czerwca 2006 r. i rozstrzygnięto o ustaleniu nowej daty zwolnienia na dzień [...] czerwca 2006 r. i przeniesienie na dzień [...] czerwca 2006 r. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia organ przyjął, iż rozkaz organu pierwszej instancji został doręczony skarżącemu – o czym wyżej już wspomniano – w dniu [...] czerwca 2006 r. i z tego też powodu należało zmienić owe daty. W art. 130 § 1 k.p.a. stanowi się, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie podlega wykonaniu. Zatem przy przyjęciu ustalonego już powyżej stanu faktycznego sprawy organ stosując się jedynie do wskazań zawartych w tym przepisie, powinien ustalić datę zwolnienia co najmniej na dzień doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego, a mianowicie na dzień [...] lipca 2006 r. Jednakże rozkazowi personalnemu organu pierwszej instancji nadano, po myśli art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności. Skoro zaś tak, to zgodnie z art. 130 § 3 pkt 1 k.p.a. przepisu art. 130 § 1 k.p.a. nie stosuje się w tym przypadku i w konsekwencji data zwolnienia ze stanowiska oraz przeniesienia na nowe stanowisko przez organ drugiej instancji nie powinna być zmieniana. Innymi słowy mówiąc, Komendant Główny Policji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania. Jednakże – w ocenie Sądu – nie miało ono istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy. Z tego mianowicie powodu, że zwolnienie skarżącego ze stanowiska i przeniesienie na nowe nastąpiło później, aniżeli wynikałoby to z rygoru natychmiastowej wykonalności, a sam skarżący nie zarzucił, iż późniejsze zwolnienie i przeniesienie naruszyłoby jego interes. Podobnie rzecz się ma z niedoręczeniem niektórych pism procesowych pełnomocnikowi skarżącego, bowiem nie miały one istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się zatem do zarzutów ze skargi, stwierdzić należy, że po pierwsze organ nie dopuścił się naruszenia art. 134 k.p.a. w zw. z art. 138 k.p.a., bowiem – jak już wyżej zaznaczono – odwołanie zostało wniesione w terminie, po drugie zaś stronie zapewniono udział w postępowaniu odwoławczym poprzez przyjęcie pełnomocnictwa i rozpatrzenie odwołania w terminie liczonym od dnia jego doręczenia pełnomocnikowi. Ponadto w myśl przeprowadzonej już wyżej analizy powyższego rozstrzygnięcia i w związku z nadaniem jej rygoru natychmiastowej wykonalności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut przeniesienia skarżącego na nowe stanowisko służbowe przed datą doręczenia rozkazu personalnego organu pierwszej instancji. Przechodząc natomiast do dalszych zarzutów ze skargi, należy stwierdzić, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, stosownie do przepisu art. 28 ustawy z dnia 9 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Zatem zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe daje przełożonemu służbowemu – co do zasady – władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby na równorzędnym stanowisku. Zwolnienie [...] R. O. z zajmowanego stanowiska specjalisty Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w S. i przeniesienie do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej w S. z zachowaniem dotychczasowego uposażenia nastąpiło na podstawie art. 36 ust. 1 oraz 2 w zw. z art. 32 powołanej powyżej ustawy. Zgodnie natomiast z pierwszym z cytowanych przepisów policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo oddelegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Z kolei w myśl drugiego z cytowanych przepisów do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Zatem ma on charakter kompetencyjny, bowiem określono w nim wyłącznie organy uprawione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie wskazano natomiast w nim kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. Stąd też w zakresie decydowania o zwolnieniu funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesieniu go do dalszego pełnienia służby w innej miejscowości ustawodawca pozostawił właściwemu przełożonemu luz decyzyjny w formie uznania administracyjnego. Mając na względzie administracyjnoprawny charakter stosunku służbowego, cechującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością policjanta, zastrzec jednak należy, iż dokonanie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego w jednostce organizacyjnej policji i przeniesienia go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w oparciu o uznanie administracyjne jest dopuszczalne zawsze, o ile owo przeniesienie nastąpi wyłącznie na stanowisko służbowe równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Taki wniosek wynika bowiem a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, w którym wymieniono w sposób wyczerpujący zarówno przesłanki obligatoryjne, jak i fakultatywne, uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Stosując zaś zasady wykładni logicznej, systemowej oraz celowościowej przy interpretacji powołanych przepisów, należy dojść do wniosku, że właściwy komendant jest uprawniony na podstawie art. 32 ustawy o Policji do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 k.p.a., a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II S.A. 3411/01, LEX 142354). Konkludując, pominięcie przez racjonalnego ustawodawcę unormowania dotyczącego przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości oznacza, że takie przeniesienie nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych. Trudno bowiem sobie wyobrazić sytuację, że policjant może być przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości (art. 36 ww. ustawy), a nie ma możliwości przeniesienia go na równorzędne stanowisko służbowe w tej samej miejscowości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2002 r., sygn. akt II S.A. 3411/01, LEX 142354). Podkreślić również należy, iż żaden przepis ustawy o Policji nie reguluje wprost i bezpośrednio warunków oraz przesłanek związanych z przeniesieniem policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości. Jednakże skoro jest dopuszczalne przeniesienie policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości, to tym bardziej dopuszczalne jest jego przeniesienie (zwolnienie i jednocześnie mianowanie) na równorzędne stanowisko w innej jednostce organizacyjnej Policji w tej samej miejscowości. Taka interpretacja przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji wynika z wykładni a maiori ad minus. Odmienny zaś pogląd byłby sprzeczny z charakterem stosunków służbowych w Policji, cechujących się – jak wspomniano wyżej – podporządkowaniem i hierarchicznością. Odpowiadając na zarzut skarżącego, stwierdzić należy, że kwestionowane przez niego przeniesienie z zajmowanego stanowiska specjalisty Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w S. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Miejskiej w S., nie jest przeniesieniem na stanowisko niższe. Jest to bowiem stanowisko równorzędne ze stanowiskiem dotychczas zajmowanym pod względem grupy uposażenia oraz wysokości mnożnika kwoty bazowej. Skarżącemu przyznano również dodatek służbowy w dotychczas otrzymywanej wysokości. Zatem powyższe jednoznacznie wskazuje, iż warunki pełnienia służby policjanta nie uległy pogorszeniu. Natomiast słuszny interes skarżącego, sprowadzający się głównie do kwestii prestiżowych, nie stoi w zasadniczej sprzeczności z podjętą decyzją, przy czym jeżeli nawet przedmiotowe przeniesienie łączyłoby się z pewnymi komplikacjami dla skarżącego, to nie może to być równoważone z potrzebami służby. Reasumując, organy obu instancji wyjaśniły w sposób wyczerpujący, iż nie przekroczono granic przyznanego im luzu decyzyjnego w formie uznania administracyjnego w kwestii okoliczności dotyczących równorzędności stanowisk, zaś zaskarżona decyzja przekonująco wskazuje racje, którymi kierowano się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Wskazać dalej należy, iż decyzji, stosownie do treści art. 108 § 1 k.p.a., może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddane wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do pojęcia "niezbędności" ustawodawca uznaje, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw i obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, albowiem zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne, zaś okoliczność ta musi być uwidoczniona w uzasadnieniu decyzji. Zatem organ administracji działa w sytuacji, która ma znamiona stanu nagłej konieczności administracyjnej (vide: B. Adamiak J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 8. Wydanie. Wydawnictwo C.H.Beck, str. 524). Ustawodawca w art. 108 § 1 k.p.a. wymienia kilka rodzajów dóbr, które podlegają ochronie przez nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. W grupie chronionych interesów mieści się również interes społeczny. W rozpoznawanej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w S., nadając rozkazowi personalnemu z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] rygor natychmiastowej wykonalności, wykazał, że przedmiotowy rozkaz został zaopatrzony w rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na interes społeczny wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, realizowany przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż wykonywany zawód funkcjonariusza Policji to wymagająca dyspozycyjności służba, której pełnienie zarezerwowane jest wyłącznie dla osób legitymujących się m. in. odpowiednim przygotowaniem oraz kwalifikacjami do jej pełnienia. Zaś na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy stwierdzić, iż skarżący nie uzyskał kwalifikacji eksperta kryminalistyki, niezbędnych do samodzielnego sporządzania i podpisywania ekspertyz kryminalistycznych i w tej sytuacji rygor ów został – zdaniem Sądu – nadany prawidłowo. Sąd nie podziela również zarzutów skargi w zakresie naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny sprawy nie budzi bowiem wątpliwości, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymaganiom prawa, ponieważ organ wskazał zarówno przesłanki faktyczne powodujące przeniesienie funkcjonariusza do innej jednostki Policji, jak i przepisy prawa, które były podstawą podjętej decyzji. Reasumując, nie można organom obu instancji zarzucić naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, w takim stopniu, w jakim mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Zaś co do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, Sąd stwierdza, iż z akt administracyjnych wynika, że zarówno strona, jak i jej pełnomocnik, brali udział w postępowaniu na każdym jego etapie. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w KMP w S., jak również w piśmie tym z dnia [...] czerwca 2006 r. został pouczony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji o możliwości zapoznania się z zebranymi w sprawie materiałami postępowania (k. 2), składał liczne wnioski dowodowe, które były przez organ rozpoznane (postanowienie KWP w S. z dnia [...] czerwca 2006 r., które było również doręczone pełnomocnikowi skarżącego przy piśmie organu z dnia [...] lipca 2006 r.). Na koniec wskazać należy, iż z istoty kontroli sądowej administracji wynika, że sąd orzeka według stanu faktycznego oraz prawnego istniejącego na dzień wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej decyzji, a wynikającego z akt sprawy. Zatem rozpoznając sprawę, Sąd nie mógł uwzględnić podnoszonych przez skarżącego nowych okoliczności, jakimi były złożone do organów prokuratury zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Tym bardziej, że poza faktem, iż z akt administracyjnych usunięto dokumenty o udzielonym pełnomocnictwie, nie wnoszą one aktualnie nic nowego w sprawie. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.