II SA/Gl 239/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.),, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2008 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę [...] S.A. dokonała w dniu [...] roku zgłoszenia robót budowlanych polegających na demontażu tablicy reklamowej o wymiarach [...] x [...] wiszącej na ścianie budynku w K. przy ul. [...], działka [...] [...] k.m. [...] oraz montażu reklamy wielkopowierzchniowej. Jako podstawę prawną zgłoszenia powołano art. 30 i art. 31 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 z zm.) oraz podano iż rozpoczęcie robót jest planowane na [...] roku. Do zgłoszenia dołączono między innymi oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany objętego zamiarem montażu urządzenia reklamowego, opracowany przez P. A. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W stosunku do powyższego zgłoszenia Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] roku, na podstawie art. 30 ust. 5 i 7 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji uzasadnił wynikającymi z projektu budowlanego dużymi gabarytami reklamy ([...] m2), konstrukcją ( stalowe belki ) i koniecznością dokonywania montażu na wysokości, na ścianie budynku. Okoliczności te zdaniem organu wymagają by zamierzone roboty były prowadzone pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane, czego nie gwarantuje procedura zgłoszenia. Jest to związane z faktem, iż opisane roboty wiążą się – zdaniem organu I instancji – z zagrożeniem bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W odwołaniu inwestor zarzucił, że decyzja I instancji została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego i art. 107 § 3 kpa. Zdaniem odwołującego się w decyzji nie wykazano by realizacja spornej reklamy, co do zasady zwolnionej z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, mogła spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Nadto stwierdzono, że objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe ma zostać wykonane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, w oparciu o złożony projekt, co uzasadnia przekonanie, że zainstalowanie przedmiotowej reklamy nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia . W konkluzji odwołania wniesiono o uchylenie decyzji organu I instancji. Wojewoda [...] nie podzielił argumentów odwołania i zaskarżoną decyzją ([...]) z dnia [...] roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji – z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Wojewoda podzielił ustalenia faktyczne i kwalifikację prawną organu I instancji. Podkreślił, iż stosownie do art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej jest uprawniony do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę o ile inwestycja może zagrażać bezpieczeństwu ludzi lub mienia. Projektowane roboty z uwagi na rozmiar reklamy, jej umiejscowienie wymagają prowadzenia pod kierownictwem osoby uprawnionej do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie, co gwarantuje jedynie nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach inwestor wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W skardze powtórzono zarzuty odwołania i podkreślono uznaniowości decyzji z art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, co obciążało organy orzekające obowiązkiem wykazania możliwości zagrożenia dóbr o których mowa w tym przepisie, czego organy te nie uczyniły. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym oraz sytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Tak więc zainstalowanie reklamy wielkopowierzchniowej przez skarżącą na ścianie budynku w mieście wymagało, co do zasady, zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia co do zamierzeń wymienionych w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego nie ma charakteru bezwzględnego. Organ bowiem dysponuje instrumentami umożliwiającymi powrót w konkretnym przypadku do zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 ustawy. Taka możliwość jest oparta na uznaniu organu, ograniczonego do sytuacji wymienionych w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym ostatnim przepisem organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonych robót objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może między innymi powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Już z tego przepisu wynika, że organ nakładając w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę nie ma obowiązku wykazania, że zamierzone roboty spowodują zagrożenie dóbr wymienionych w art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego, ale jedynie, że takie zagrożenie mogą spowodować. Chodzi więc o stan potencjalnego zagrożenia, któremu organ mając na uwadze roboty objęte zgłoszeniem, ma obowiązek zapobiec. Nie są bowiem porównywalne dobra jakim jest uproszczona procedura zgłoszeniowa dla inwestora z bezpieczeństwem ludzi, a nawet mienia. Przez zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia należy rozumieć sytuację, w której zgłoszenie zamiaru wykonywania robót nie zapewniałoby dostatecznej kontroli ich wykonywania przez organ ( co jest w znacznie większym stopniu zapewnione przy uzyskaniu pozwolenia na budowę ), a przy tym zachodzi obawa o zagrożenie życia lub zdrowia ludzi bądź mienia. W niniejszej sprawie skład orzekający podziela stanowisko organów architektoniczno-budowlanych, że rozmiary reklamy ([...] m2 ), jej instalacja na wysokości przy użyciu stalowych belek na ścianie wieloletniego budynku rodzi hipotetyczne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Nadto Sąd rozstrzygający w oparciu o całość akt administracyjnych stwierdził, że autor złożonego przez inwestorów projektu budowlanego z [...] roku przewidział w nim ( pkt 2.6 ) prowadzenie robót pod nadzorem osób posiadających właściwe uprawnienia budowlane, co jak wskazano wyżej, może nastąpić jedynie w trybie pozwolenia na budowę. Deklaracje w tym zakresie skarżącego nie zwalniają organów orzekających z ich uprawnień i obowiązków wynikających z art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Mając na uwadze powyższą argumentację na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r, - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm., dalej ppsa ) skarga, jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu. Z uwagi na wynik sprawy nie istniała możliwość uwzględnienia wniosku skarżącego w przedmiocie kosztów postępowania ( art. 200 ppsa).