VI SA/Wa 271/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2008 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. cofającą T. K. – dalej zwany skarżącym, pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] października 1995 r. [...] zezwolił skarżącemu na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Pismem z dnia 28 lutego 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], wskazując jako podstawę art. 61 § 1 i 4 Kpa poinformował skarżącego, iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia mu zezwolenia na broń palną myśliwską. Okolicznością uzasadniającą wszczęcie postępowania było ustalenie przez organ faktu, iż skarżący popełnił przestępstwo z art. 178a § 1 kk. Skarżący został poinformowany o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Do akt sprawy dołączono prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...], II Wydział Karny z dnia [...] maja 2007 r., którym skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 178a § 1 KK i za to skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata, 1 rok zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, grzywnę w wysokości 20 stawek dzienny po 100 złotych. Dołączono także protokół z przeprowadzonej kontroli broni i warunków przechowywania, protokół przesłuchania skarżącego w charakterze podejrzanego, protokół pomiaru u skarżącego zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, kartę karną, opinie wydane na temat skarżącego przez Komendanta Powiatowego Policji w [...], Koło Łowieckie "[...]" w [...], protokół z przesłuchania w charakterze świadka mł. asp. T. B.. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust.1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6, art. 20 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525, dalej zwana ustawą o broni i amunicji) oraz 268a KPA. W uzasadnieniu podniósł, że w sprawie niniejszej obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie przepisami prawa wynika z faktu skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za popełnieni przestępstwa z art. 178a kk. W ocenie organu osoba, która dopuściła się czynu zabronionego w stanie nietrzeźwości, sprowadzając w ten sposób zagrożenia dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego, nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej, a co za tym idzie, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi uzasadnione obawy, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ zwrócił także uwagę, że skarżący rażąco naruszył przepisy obowiązujące posiadaczy broni dotyczące właściwego zabezpieczenia broni przed pozyskaniem jej przez osoby nieuprawnione. Od powyższej decyzji pismem z dnia 19 września 2007 r. skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu zarzucił organowi, iż nie uwzględnił przy wydawaniu zaskarżonej decyzji pozytywnych opinii o skarżącym znajdujących się w aktach sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art.15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji takiej postawy nie wykazała. Dalej wywodził, że z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, iż organy Policji cofają pozwolenie jeżeli istnieją uzasadnione obawy użycia przez stronę broni w sposób określony w tym przepisie prawa. Jego dalsza część jest jedynie wytyczną interpretacyjną, wskazującą organom w jakich sytuacjach w szczególności obawa ta zachodzi, a katalog wskazanych w nim okoliczności w tym przestępstw, za które posiadacz broni został skazany lub pod zarzutem popełnienia których stoi, nie jest zamknięty. W ocenie organu prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, zatem osoba, która ubiega się o nie lub, tak jak strona, już je uzyskała, musi wykazać się nieskazitelną postawą, która przejawia się przede wszystkim w przestrzeganiu przepisów prawa. W ocenie organu skarżący, decydując się na kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażała na uszczerbek nie tylko swoje zdrowie, ale i innych uczestników ruchu drogowego, zagrażając w ten sposób - pośrednio - także innym dobrom chronionym prawem, tj. życiu, zdrowiu lub mieniu. Zatem jego czyn pozwala uznać, iż także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni nie daje ona wystarczającej rękojmi, aby pozwolenie na broń jej zachować. Nie można bowiem wykluczyć, iż w takim stanie, w jakim kierował pojazdem, tj. stanie nietrzeźwości, nie użyje również broni. Organ odwoławczy wskazał także, iż nie wziął pod uwagę, jako przesłanki uzasadniającej cofnięcie pozwolenia, okoliczności, iż skarżący naruszył przepisy prawa dotyczące zasad przechowywania broni ponieważ ustalenia powyższe nie zostało przez organ I instancji poparte żadnym materiałem dowodowym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył na powyższą decyzję skarżący. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podtrzymał zarzuty dotyczące nieuwzględnienia przez organ materiału dowodowego świadczącego w sprawie na korzyść skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a.). Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają bowiem obowiązującego prawa. Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przestępstwo objęte przepisem art. 178 a § 1 kk, usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony poprzez tę normę jest życie i zdrowie człowieka. Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości często wywołuje bowiem tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi, utratę mienia. Ochrona życia i zdrowia człowieka leży w interesie publicznym. Należy podkreślić, na co również zwrócił uwagę organ, iż skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 178 a § 1 Kodeksu karnego nie tylko oznacza, że skarżący dopuścił się zachowania niezgodnego z obowiązującym prawem, prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazd mechaniczny. Świadczy przede wszystkim o braku odpowiedzialności, lekkomyślności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu co do następstw własnego zachowania. Nie ulega wątpliwości, że skala skutków, jakie bywają następstwem jej beztroskiego lekceważenia przenosi się bezpośrednio na zagrożenie bezpieczeństwa współuczestników ruchu drogowego, realne doznanie przez nich uszczerbku w zdrowiu i mieniu, a nawet utraty życia. W ocenie Sądu organ odwoławczy w sposób logiczny i przekonujący uznał, że nieodpowiedzialne zachowanie osoby posiadającej pozwolenie na posiadanie broni świadczy o nieprzestrzeganiu podstawowych norm bezpieczeństwa w komunikacji i fakt popełnienia przestępstwa o takim charakterze jest faktem podlegającym uwzględnieniu przy ocenie dokonywanej z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Nawet bowiem jednorazowe zachowanie, jak w tym przypadku, ale świadczące o lekceważeniu normy zakazującej prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu burzy całokształt dotychczasowych dobrych opinii środowiska, całokształt dotychczasowego postępowania. Okoliczności tego zdarzenia potwierdzają bowiem istnienie obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i pozytywna opinia środowiskowa tego nie niweczy. W świetle powołanego przepisu istotna jest przy tym okoliczność, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę. Taką ograniczoną kontrolę miał nad swoim zachowaniem skarżący decydując o kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości. Tym samym uzasadniona jest teza, że nieracjonalne i nierozważne zachowanie skarżącego polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Miarą osobistej odpowiedzialności jest, by w takim stanie samochodu nie prowadzić. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni. Ponadto, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2003.01.14 sygn. akt III SA 1173/01 "nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary". W konsekwencji, ustalenia dokonane na podstawie prawomocnego wyrok jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do skarżącego pozwalały organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stwierdzenie popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 kk było bowiem przesłanką do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Stąd zaliczenie skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ cyt. wyż. przepis art. 18 ust. 1 pkt 2, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)". Organ, wbrew przekonaniu skarżącego odniósł się do pozytywnych opinii o skarżącym tyle, że uznał, iż nie eliminują one faktu, iż skarżący dopuścił się czynu przestępczego o znacznym stopniu szkodliwości, i jako takie nie znoszą obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Należy przy tym zwrócić uwagę na to, iż w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy jest mowa jedynie o uzasadnionej obawie użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a nie pewności, że broń w takich celach zostanie użyta. W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 p.p.s.a. spowodować uwzględnienie skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.