II OZ 876/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 9 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 96/08 w pkt 1 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w pkt 2 odmawiające zawieszenia postępowania sądowego w sprawie ze skargi I. K. na postanowienie Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 4 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 96/08 w pkt 1. oddali wniosek I. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Wojewody Ś. z dnia [...] Nr [...], w pkt 2 odmówił zawieszenia postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazano, że złożony przez stronę wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie zawierza żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia mogących uprawdopodobnić, iż wykonanie go istotnie zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Do okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie można bowiem zaliczać przeświadczenia skarżącej o ewentualnej wadliwości wskazanych rozstrzygnięć. Również analiza z urzędu wszelkich okoliczności sprawy, nie doprowadziła do wniosku, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1290 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Pełnomocnik I. K. złożył zażalenie na to postanowienie zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych w sprawie poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w sprawie przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności badanych również z urzędu, brak jakiejkolwiek przesłanki płynącej z treści art. 61 § 3 P.p.s.a.- choć w ocenie pełnomocnika skarżącej jej dramatyczna sytuacja życiowa, zdrowotna winna być uwzględniona pozytywnie jako podstawa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W związku z powyższym wniesiono o uwzględnienie zażalenia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia przez Sąd I instancji we własnym zakresie w oparciu przepis art. 61 § 4 P.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie wskazano, iż punktu 2. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie zaskarżono z uwagi na niedopuszczalność zażalenia w tej części. W złożonym samodzielnie przez stronę piśmie z dnia 15 lipca 2008 r. skarżąca podtrzymała zażalenie na odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia organu administracyjnego oraz wniosła o "rozpoznanie postanowienia WSA, które nie podlega zaskarżeniu na drodze zażalenia, a ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (pkt 2 postanowienia z dnia 4 lipca)" w trybie art. 191 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ponadto - wbrew stanowisku Sądu I Instancji - to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Ponadto, wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. W związku z powyższym, biorąc również pod uwagę okoliczność, że Sąd I instancji z urzędu badał wszelkie okoliczności sprawy w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie będąc do tego zobligowanym, i nie znalazł podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej, zasadnym pozostaje przyjęcie, iż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym samym zaskarżone postanowienie w przedmiotowym zakresie odpowiada prawu. Odnosząc się zaś do pkt 2. zaskarżonego orzeczenia dotyczącego odmowy zawieszenia postępowania, należy podkreślić, iż jak przyjął pełnomocnik strony nie podlega ono zaskarżeniu. Bowiem ani przepisy regulujące instytucję zawieszenia postępowania, ani art. 194 P.p.s.a. dotyczący wnoszenia zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, nie przewidują możliwości wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia odmawiającego zawieszenia postępowania sądowego. Zawarty natomiast w piśmie strony wniosek o zastosowanie w tym zakresie art. 191 P.p.s.a. nie może zostać uwzględniony. Zgodnie z wymienionym przepisem Naczelny Sąd Administracyjny, na wniosek strony, rozpoznaje również te postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zważywszy zaś, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, warunkiem zbadania wniosku w trybie właśnie art. 191 P.p.s.a. jest zgłoszenie go w skardze kasacyjnej lub w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Wprawdzie zgodnie z art. 193 P.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednakże nie oznacza to bezwzględnego obowiązku, czy też nawet możliwości procedowania przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie przepisów I-instancyjnych. Odpowiednie stosowanie przepisów polega bowiem na tym, że przepisy te są stosowane w sposób pełny, z pewnymi modyfikacjami lub w ogóle nie są stosowane. Aby w ogóle można było orzekać w trybie cytowanego art. 191 P.p.s.a. koniecznym jest uznanie, iż niezaskarżalne postanowienie ma wpływ na wynik sprawy, tj. na merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej. Biorąc zaś pod uwagę, że postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania nie ma w niniejszej sprawie wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a ponadto wniosek ten strona złożyła w zażaleniu, należy zaznaczyć, że nie podlega on rozpoznaniu na obecnym etapie postępowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.