I GZ 189/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 368/08 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r., o sygn. akt III SA/Kr 368/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił wniosek B. C. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie określenia kwoty wynikającej z długu celnego z tytułu importu towaru podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarżący nie wykazał, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki uzasadniające jej wstrzymanie określone w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). Sąd podkreślił, iż skarżący we wniosku jedynie ogólnikowo podał, że wykonanie decyzji wywołałoby zbyt dotkliwe skutki majątkowe oraz podniósł, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. Skarżący, wskazując na wysokość zobowiązań z tytułu podatku VAT i podatku akcyzy, dotyczących sprowadzonego samochodu podkreślił, iż nie jest w stanie uiścić cła w kwocie 669 zł ustalonego zaskarżoną decyzją z uwagi na możliwości finansowe jego rodziny. Skarżący wyjaśnił przy tym, że jego rodzina utrzymuje się wyłącznie z prowadzonej działalności gospodarczej. Zapłata jednorazowo ww. należności podatkowych i celnych wywołałaby dla niego i jego rodziny niekorzystne skutki. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, co następuje: Zażalenie uzasadnione nie jest. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści analizowanego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony to wnioskodawca (skarżący) zobligowany jest do złożenia stosownego wniosku, w którym powinien wykazać okoliczności opisane wspomnianym przepisem. Uzasadnienie takiego wniosku musi więc odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Z opisanym obowiązkiem skarżącego skorelowana jest powinność Sądu do dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy. W rozpatrywanej sprawie, w ocenie tut. Sądu, strona ze wspomnianego obowiązku nie wywiązała się. Dlatego wydane przez Sąd pierwszej instancji postanowienie należy uznać za słuszne i właściwe. Nie wskazano bowiem żadnych, poza ogólnikowymi stwierdzeniami, dowodów świadczących o zagrożeniu egzystencji skarżącego i jego rodziny. Odnosząc się do podniesionego we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji argumentu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa stwierdzić trzeba, że w ramach tego postępowania tut. Sąd nie może się zająć tym problemem. Niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.