I OZ 510/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Po 175/08 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez G. B. decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Po 175/08 oddalił wniosek G. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez niego decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu wskazano, że wniosek skarżącego nie wskazuje na żadne fakty i dowody, które dawałyby podstawy do przyjęcia, że w sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). W szczególności skarżący nie poparł żadnymi dowodami twierdzeń o niemożliwości znalezienia innej pracy, czy też swojej sytuacji finansowej. Nieskuteczne i niezrozumiałe są też twierdzenia wyrażone przez skarżącego, a dotyczące niemożności oczyszczenia się z zarzutów stawianych mu w postępowaniu karnym na skutek zwolnienia ze służby, a także twierdzenie, iż zwolnienie legalizuje przewlekłość postępowania sądowego. Nadto fakt zwolnienia skarżącego ze służby na skutek upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, nie ma i nie może mieć żadnego wpływu na przebieg postępowania karnego. Wskazać także należy, iż Sądowi nie są znane przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. nr 99 poz. 1001 ze zm. ), które uniemożliwiałyby osobie zwolnionej ze służby na skutek upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, uzyskanie statusu osoby bezrobotnej. G. B. złożył zażalenie na to postanowienie podnosząc, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277) wprowadzono tylko, aby usankcjonować przewlekłość postępowań karnych. Konstytucja RP natomiast w art. 45 ust. 1 przewiduje prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Ponadto, strona wskazała, iż nikt mimo braków kadrowych nie zatrudni byłego policjanta oskarżonego o przestępstwo oraz nie wystawi zaświadczenia w tym przedmiocie. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ponadto, to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ponadto, wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Tymczasem w niniejszej sprawie, strona zaskarżając postanowienie oddalające wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej, zakwestionowała ratio legis przepisów ustawy o Policji. Okoliczność taka z pewnością nie może być uznana za przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określoną w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto, strona podniosła argumenty dotyczące merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, które również nie mogą być na tym etapie postępowania uwzględnione. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu, iż nikt nie chce zatrudnić byłego policjanta oskarżonego o przestępstwo należy wskazać, że owszem znalezienie pracy może być w takiej sytuacji utrudnione, ale nie niemożliwe. Poza tym, utrudnienie to wynika, nie tyle z samego faktu zwolnienia policjanta, ile z podejrzenia o popełnienie przestępstwa, co nie stanowi bezpośredniego następstwa zaskarżonej decyzji. W związku z tym, nie można zarzucić Sądowi I instancji, aby orzekając w granicach uznania naruszył przepisy prawa poprzez oddalenie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak wyżej.