I OSK 1062/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 9 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 208/08 o odrzuceniu skargi T. R. na pismo Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W. z dnia [...], znak [...] w przedmiocie możliwości sprzedaży lokalu nr [...] przy ulicy [...] postanawia oddalić skargę kasacyjną. T. R. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W. z dnia [...], znak [...], w przedmiocie możliwości sprzedaży lokalu nr [...] przy ulicy [...]. Postanowieniem z dnia 23 maja 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, wskazując, że wniesienie skargi jest dopuszczalne jedynie w granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Natomiast, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie pismo Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W. z dnia [...] stanowiło odpowiedź na skargę strony z dnia 4 października 2007 r., w związku z czym Sąd nie znalazł podstaw do przyjęcia, że organ administracji wydał rozstrzygnięcie, na które przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Na to postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. R. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, to jest art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię, skutkującą błędnym zakwalifikowaniem pisma Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W. z dnia [...] jako niepodlegającemu skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego z uwagi na brak cech decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że pisemna odpowiedź organu, która jest przedmiotem zaskarżenia, stanowiła rozstrzygnięcie o całości sprawy i zakończyła jej rozpatrywanie w drugiej instancji. Wskazano ponadto, że pisemne stanowisko organu posiada większość cech charakterystycznych dla decyzji, jakie zostały określone w art. 107 § 1 k.p.a., takich jak: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne, uzasadnienie prawne, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Natomiast, w ocenie autora skargi kasacyjnej, brak pouczenia nie może przesądzać o tym, czy pisemne stanowisko organu jest decyzją, czy nie, gdyż najistotniejszą cechą decyzji jest, w myśl art. 104 k.p.a., rozstrzygnięcie danej sprawy co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób zakończenie sprawy w danej instancji. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Urzędu [...] W., przychylił się do stanowiska Sądu pierwszej instancji oraz wskazał, że zaskarżone pismo nie rozstrzyga o istocie sprawy i stanowi odpowiedź na wcześniejsze pismo skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 174 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznaje on sprawę w granicach tej skargi biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 tej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Podkreślić w tym miejscu należy, że zakres działania sądów administracyjnych na podstawie powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, został ukształtowany szeroko, obejmując praktycznie całokształt działalności administracji publicznej. Podstawowym kryterium, które określa i statuuje kognicję sądów administracyjnych do kontroli rozstrzygnięć administracyjnych jest rodzaj i charakter prawnej formy działania administracji publicznej wyznaczony przez art. 3 § 2 wskazanej ustawy. Przepis ten enumeratywnie wymienia akty jak i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Pismo Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W. z dnia [...], informujące, że zbycie lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W., nie jest możliwe, nie znajduje się w tym katalogu. Pismo to ma bowiem charakter informacyjny, nie jest decyzją administracyjną, ani też żadnym innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, iż nie mogło ono stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się ze skarżącą, że w niniejszej spawie pisemne stanowisko organu z dnia [...], posiada większość cech charakterystycznych dla decyzji, jakie zostały określone w art. 107 § 1 k.p.a. Niezbędnym bowiem elementem prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej jest przede wszystkim rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej, stanowiącej rdzeń decyzji w postępowaniu administracyjnym. Zaznaczyć trzeba, że jest to jeden z tych elementów składowych decyzji, bez którego decyzja nie może istnieć. Jest to więc bezwzględnie obowiązujący element każdej prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej. Treść rozstrzygnięcia jest zawsze związana z przedmiotem postępowania i stanowi swoistą odpowiedź organu administracyjnego na postawione w podaniu żądanie strony. Zawiera ono uprawnienie lub obowiązek, wyrażany najczęściej w postaci formuły: przyznaję, ustalam, określam, zezwalam, wymierzam, udzielam itp. Oznacza to, że rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. W niniejszej natomiast sprawie pismo z dnia [...] Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] [...] W. z dnia [...], takich cech decyzji nie posiada, nie można więc uznać go za decyzję administracyjną. Stwierdzić zatem wypada, że skoro w złożonej skardze kasacyjnej nie wykazano, aby stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie uznania braku kognicji sądu administracyjnego, było błędne, to tym samym nie można było uznać za zasadne naruszenia przez ten Sąd art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie, było prawidłowe i odpowiadało prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.