III SA/Gl 1452/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [ ] r. nr [ ] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę W dniu [.............]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga ,,A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B - zastępowanej przez pełnomocnika adwokata A.H. - na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [.........] z dnia [..........]r. nr [...........] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Do skargi dołączone zostało pełnomocnictwo z dnia [.............]r. oraz odpis z Rejestru Przedsiębiorców KRS nr [.............]; nie przedstawiono natomiast potwierdzenia o uiszczeniu wpisu sądowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [............] wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwane dalej p.p.s.a.) w art. 220 § 1 stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Natomiast art. 221 tej ustawy stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Stosownie bowiem do § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) należny wpis od skargi – jako wpis stały należało uiścić w kwocie [............] zł Zaznaczyć także należy, że w § 5 ust. 2 powoływanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., który stanowił, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi – utracił moc w związku z Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006r. o sygn. akt SK 11/2005. Podkreślić należy, że w postanowieniu z dnia 21 września 2006 r. o sygn. akt II OZ 915/2006 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że strona postępowania sądowego, która jest radcą prawnym lub adwokatem, korzystając z przyznanej przez ustawę możliwości wniesienia środka osobiście sporządzonego, musi liczyć się z koniecznością spełnienia wszystkich innych wymagań, które ustawa wiąże z czynnością adwokata lub radcy prawnego, w tym z konsekwencjami wynikającymi z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Reasumując powyższe należy stwierdzić, że w wypadku zawodowych pełnomocników, takich jak adwokaci i radcowie prawni, wykonanie obowiązku prawidłowego wniesienia opłaty stałej (wpisu stałego - § 2, § 4, a także odpowiednio § 3 w/w rozporządzenia) stosownie do art. 221 p.p.s.a., opatrzone jest rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub odrzucenia bez wezwania o uiszczenie takiej opłaty. Potwierdzeniem powyższych rozważań jest także stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2004 r. o sygn. akt FZ 568/2004, w którym wyrażono pogląd, że § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003 r. Nr 221 poz. 2193), wyznacza wysokość wpisu stałego nie w sprawach "zobowiązań podatkowych", które to pojęcie zdefiniowane zostało w art. 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 1997 r. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.), lecz w sprawach "z zakresu zobowiązań podatkowych". Użyte w nim sformułowanie "z zakresu" powoduje zatem rozszerzenie kręgu przypadków, do których norma ta znajdzie zastosowanie na wszelkie te spory sądowoadministracyjne, które pozostają w związku ze zobowiązaniami podatkowymi. Wobec powyższego Sąd uznał brak podstaw do wzywania o uiszczenie wpisu, konsekwencją powyższego zaś jest odrzucenie skargi. Reasumując zatem powyższe ustalenia, należało stosownie do postanowień art. 221 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowić jak w sentencji.