II OSK 1264/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 maja 2008 r. , sygn. akt II SA/Sz 402/08 odrzucającego skargę A. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 26 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Sz 402/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę A. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie jest zaliczane do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczących poszczególnych kwestii (w tym przypadku bezczynności organu wynikających w toku tego postępowania) lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy. Nie jest to postanowienie kończące postępowanie a także nie przysługuje na nie zażalenie, a zatem tego rodzaju orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej P.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA w Szczecinie błędnie uznał, iż stronie nie przysługuje skarga na tak wadliwe działanie urzędu, a Sąd przez odrzucenie skargi odmówił rozpatrzenia skargi na postanowienie SKO w S., a nie na bezczynność organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] uznające za nieuzasadnione zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie i na bezczynność Wójta Gminy D. w sprawie z wniosku A. G. o ustalenie warunków zabudowy nie należy do żadnej z kategorii spraw wskazanych w powołanych przepisach. Podkreślenia wymaga bowiem, że zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w tym przepisie następuje jednak w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli zostanie ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Ponadto brak jest szczególnych unormowań kodeksu postępowania administracyjnego o możliwości zaskarżenia tego postanowienia, stronie zatem nie przysługuje prawo podważenia tego postanowienia w trybie procesowym. Jest to zrozumiałe, zważywszy, że niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu, gdyż spełniła warunek formalny określony w art. 37 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00, ONSA 2002/4/144, wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, opubl. ONSA 2002/3/116). W takiej sytuacji zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. [...] nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie lub rozstrzygającym sprawę co do istoty. Od postanowienia tego nie przysługuje zażalenie. Nie zachodzi więc określona w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a. podstawa do zaskarżenia przedmiotowego postanowienia do sądu administracyjnego, brak jest również podstawy do wniesienia skargi na to postanowienie w innych przepisach. W tym stanie rzeczy podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogły doprowadzić do uwzględnienia środka odwoławczego. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.