II OZ 1069/08

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 394/08 oddalające wniosek M. M. o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego postanawia oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 394/08, odrzucił skargę M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. Przyczyną odrzucenia był fakt, iż skarga wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika nie została należycie opłacona. M. M., po otrzymaniu w/w postanowienia złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi we właściwej wysokości, wskazując, iż błędna decyzja występującego w jej imieniu adwokata pozbawiła ją możliwości skutecznego wniesienia skargi do Sądu. Dodatkowo, w dniu 1 lipca 2008 r. skarżąca dołączyła do akt sprawy zawiadomienie o wypowiedzeniu w dniu 19 czerwca 2008 r. pełnomocnictwa reprezentującemu ją dotychczas adwokatowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 lipca 2008 r., na podstawie art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił wniosek skarżącej. W uzasadnieniu tego postanowienia powołując się na dotychczasowe orzecznictwo wskazał, że strona ponosi negatywne skutki działania pełnomocnika. Późniejsze cofnięcie pełnomocnictwa oraz argumentacja, iż skarżąca nie miała żadnego wpływu na czynności podejmowane przez pełnomocnika, nie może, zdaniem Sądu I instancji, skutkować przywróceniem terminu do wniesienia wpisu od skargi w prawidłowej wysokości. M. M. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, iż strona ponosi wprawdzie ryzyko działań profesjonalnego pełnomocnika, ale tylko w przypadku, gdy są one podejmowane zgodnie z zasadami należytej staranności i w zakresie merytorycznego reprezentowania stanowiska strony. Natomiast rażący błąd pełnomocnika w realizacji czynności polegającej na opłaceniu skargi powinien być traktowany jako okoliczność od strony niezależna, uzasadniająca możliwość przywrócenia terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przy czym, kryterium braku winy w uchybieniu terminu, jako warunek przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Podkreślenia wymaga, że wniosek strony o przywrócenie terminu, któremu uchybił pełnomocnik procesowy, musi wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu ze strony pełnomocnika W judykaturze przyjęto bowiem pogląd, że w przypadku, gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika nie może skutecznie podnosić braku swojej winy w uchybieniu terminu przez tego pełnomocnika (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 111/07, z dnia 16 stycznia 2008 r., I OZ 1008/07, niepubl. oraz ; "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz" J. P. Tarno, Warszawa 2006, s. 226). Osoba działająca przez pełnomocnika działa bowiem tak, jakby sama dokonywała czynności procesowych. Dlatego też odpowiedzialność za działania i zaniechania pełnomocnika obciąża stronę. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie skarżąca w żaden sposób nie wykazała braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu do opłacenia skargi we właściwej wysokości, a zatem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 lipca 2008 r. należy uznać za prawidłowe. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.