II SA/Ol 201/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Irena Szczepkowska Asesor WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Ewa Rychcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2008 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wypłaty niektórych należności w związku ze zwolnieniem ze służby I. uchyla zaskarżoną decyzję ; II. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej na rzecz skarżącego kwotę 240 zł. (słownie: dwieście czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia "[...]" r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]". odmówił A. K., zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej w dniu 23 czerwca 2005r., wypłaty odprawy w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz dodatkowego uposażenia rocznego za 2004 oraz za 2005 rok. Jednocześnie wymienionemu przyznano równoważnik mundurowy za 2004 rok w wysokości 1380 zł, roczną stawkę pieniężną z tytułu przedłużenia używalności (oszczędności) umundurowania w wysokości 76,72 zł, równoważnik mundurowy za 2005 rok w wysokości 2046 zł, roczną stawkę pieniężną z tytułu przedłużenia używalności (oszczędności) umundurowania w wysokości 76,72 zł, gratyfikację urlopową za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w 2005r. w wysokości 1440 zł oraz ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w 2005r., tj. w roku zwolnienia ze służby w wysokości 2532,14 zł. Przyznane świadczenia finansowe pomniejszono o kwotę 690,34 zł z wypłaconego z góry równoważnika mundurowego za rok 2003 z tytułu przebywania w okresie podlegającym rozliczeniu w areszcie tymczasowym (od dnia 11 listopada 2003r. do dnia 31 marca 2004r.). W uzasadnieniu wskazano, iż wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego z dnia "[...]" r. żołnierz został skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 23 czerwca 2005r., tj. z dniem wydania wyroku przez Sąd Okręgowy, oddalającego apelację skazanego. W związku z powyższym A. K. został zwolniony ze służby z mocy prawa. Wskazano, iż nie został wówczas wydany rozkaz dla celów ewidencyjnych o zwolnieniu ze służby, bowiem właściwe organy wojskowe nie zostały powiadomione o fakcie prawomocnego skazania żołnierza. Natomiast w lipcu 2005r. żołnierz złożył wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w następstwie czego został zwolniony z dniem 31 sierpnia 2005r. rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP. W dniu 27 grudnia 2005r. żołnierz wystąpił o wypłatę należności związanych ze zwolnieniem ze służby. Jednakże w dniu 29 grudnia 2005r. Dowódca Jednostki "[...]" otrzymał informację o skazaniu żołnierza prawomocnym wyrokiem. W związku z tym Szef Sztabu Generalnego wznowił postępowanie i decyzja z dnia "[...]"r. uchylił rozkaz personalny z "[...]" r. o zwolnieniu ze służby wojskowej. Nie został natomiast załatwiony wniosek o wypłatę należności związanych ze zwolnieniem Podniesiono, iż na dzień zwolnienia ze służby dokonano wyliczenia należności pieniężnych przysługujących w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, tj. odprawy, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy oraz gratyfikacji urlopowej za rok 2005 i zawieszono wypłatę tych należności w związku z toczącym się postępowaniem karnym. Wskazano, iż zgodnie z art. 92 ust.2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierz utracił prawo do należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, gdyż nie zaistniały przesłanki stanowiące podstawę do wypłaty zawieszonych należności, bowiem postępowanie karne nie zostało umorzone, ani też zainteresowany nie został uniewinniony. Wskutek skazania żołnierzowi zgodnie z art. 94 ust.6 powołanej ustawy odprawa pieniężna nie przysługuje, jak również z mocy art. 83 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy traci on prawo do dodatkowego uposażenia rocznego. Jednocześnie przywołano przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2004r. w sprawie umundurowania i wyekwipowania oraz ubiorów cywilnych żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych z oparciu o które naliczono przyznane żołnierzowi należności za umundurowanie oraz pomniejszono należność o kwotę wypłaconego z góry równoważnika za 2003r. Od powyższej decyzji odwołał się A. K., reprezentowany przez radcę prawnego B. C., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie odwołującemu się dochodzonych świadczeń w całości. Ponadto pełnomocnik wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu wydania orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia "[...]"r. utrzymującej w mocy decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego o uchyleniu rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia "[...]" r. w sprawie zwolnienia A. K. z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. W uzasadnieniu pełnomocnik odwołującego się wskazał, iż organ przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy nie uwzględnił zasadniczej dla oceny zasadności zgłoszonych roszczeń okoliczności, a mianowicie, że stosunek służbowy w niniejszej sprawie został rozwiązany na skutek wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza w trybie art. 111 pkt 9a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W ocenie autora odwołania fakt, że w stosunku do żołnierza został wydany wyrok skazujący nie powoduje automatycznego zastosowania art. 111 pkt 14 wskazanej ustawy, tj. zwolnienia ze służby z mocy prawa. Nie doszło zatem do zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej przez organ właściwy do zwolnienia żołnierza ze służby wojskowej. W tym stanie rzeczy żołnierz zachował wszystkie uprawnienia wiążące się z zakończeniem stosunku służby wobec jej wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza i jest uprawniony do uzyskania zgłoszonych świadczeń. Pełnomocnik odwołującego się wskazał, iż postanowienie Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego o wznowieniu postępowania zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym z dnia "[...]" r. nie może stanowić podstawy do wydania przez organ decyzji odmownie rozstrzygającej o roszczeniach żołnierza, gdyż postępowanie wznowieniowe nie zostało ostatecznie zakończone, albowiem odwołujący się złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z tym, zdaniem pełnomocnika odwołującego się, postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia o należnych żołnierzowi świadczeniach pieniężnych powinno zostać zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym rozkazem personalnym Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia "[...]" r., gdyż będzie miało ono bezpośrednie przełożenie na ocenę zasadności roszczeń żołnierza zgłoszonych w toku niniejszego postępowania. Postanowieniem z dnia "[...]" r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr "[...]" zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia "[...]" r, a następnie postanowieniem z dnia "[...]" r. podjęto zawieszone postępowanie z uwagi na wydanie w dniu 5 lipca 2007r. wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Decyzją z dnia "[...]" r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr "[...]" w "[...]" utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że wyrokiem z dnia 5 lipca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdził nieważność decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia "[...]" r. oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia "[...]" r. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 20 września 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę A. K. jednakże z całkowicie innych powodów niż podnosił skarżący. Sąd uznał, iż decyzja Szefa Sztabu Generalnego WP narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące problematykę wznowienia postępowania. Błędem było bowiem ograniczenie się przez ten organ do uchylenia decyzji o zwolnieniu, gdyż prawidłowo działając należało jednocześnie umorzyć postępowanie w przedmiocie złożonego przez żołnierza wypowiedzenia stosunku służbowego z uwagi na zaistnienie przesłanki określonej w art. 111 pkt 14 ustawy pragmatycznej, powodujący zwolnienie A. K. z zawodowej służby wojskowej z mocy prawa. Wskazano, iż stanowisko WSA w Warszawie co do podstawy prawnej zwolnienia ze służby A. K. jest dla organu wiążące. Zatem oceniając zarzuty zawarte w odwołaniu organ zobowiązany jest przyjąć, że podstawę prawną zwolnienia żołnierza ze służby stanowi art. 111 pkt 14 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, czyli zwolnienie z mocy prawa na skutek skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, a nie zwolnienie na skutek upływu okresu wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, iż decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa, gdyż zgodnie z art. 94 ust. 6 oraz art. 83 ust. 4 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych żołnierzowi zwolnionemu na postawie art. 111 pkt 14 tej ustawy nie przysługuje odprawa, ani dodatkowe uposażenie roczne. Wskazano, iż w związku z prowadzonym postępowaniem karnym zawieszono wypłatę tych należności, a sposób zakończenia postępowania karnego względem A. K. stosownie do art. 92 ust. 2 ustawy eliminuje jego prawo do tych należności. Wskazano, iż wysokość należności "mundurowych" została określona prawidłowo, z uwzględnieniem faktu pozostawania żołnierza w areszcie. Prawidłowo także ustalono gratyfikację urlopową i ekwiwalent pieniężny za urlop, przyznane w wysokości odnoszącej się do wszystkich żołnierzy zawodowych, a także kwotę potrącenia wypłaconego z góry równoważnika mundurowego za 2003r. Na powyższą decyzję skargę wniósł pełnomocnik A. K., wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej odmowy wypłaty na rzecz skarżącego odprawy w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej i dodatkowego uposażenia rocznego za lata 2004-2005 oraz pomniejszenia przyznanych należności o kwotę 690,34 zł wypłaconego równoważnika mundurowego za 2003r. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wbrew twierdzeniom organu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczący uchylenia decyzji o zwolnieniu z zawodowej służb wojskowej na skutek upływu okresu wypowiedzenia nie przesądza o niezasadności roszczeń skarżącego zgłoszonych w toku niniejszego postępowania. Wskazano, iż WSA nie badał podstaw materialnoprawnych decyzji, a jedynie stwierdził rażące naruszenie prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i w następstwie stwierdził jej nieważność. W związku z tym w ocenie skarżącego organ niezasadnie przyjął, iż wyrokiem tym Sąd przesądził, że podstawę prawną zwolnienia skarżącego ze służby stanowi art. 111 pkt 14 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Ponadto pełnomocnik skarżącego podał, iż wydana po wskazanym wyroku WSA w Warszawie decyzja Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego została zaskarżona w drodze odwołania do Ministra Obrony Narodowej. Zarzucono, iż organ nie dokonał właściwej weryfikacji przedstawionych faktów i dowodów, a błędne uznanie przez organ, że stosunek służbowy został rozwiązany z mocy prawa na podstawie art. 111 pkt 14 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych skutkuje wadliwą odmową przyznania skarżącemu wszystkich przysługujących mu należności pieniężnych związanych z rozwiązaniem stosunku służbowego. Skarżący został bowiem zwolniony z zawodowej służby wojskowej na skutek złożonego w dniu 6 lipca 2005r. wypowiedzenia, zawierającego wniosek o skrócenie okresu wypowiedzenia do 31 sierpnia 2005r. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego na tej podstawie wydał w dniu "[...]"r. rozkaz personalny w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Wydana następnie decyzja z dnia "[...]"r. uchylająca tenże rozkaz jest dotknięta wadą prawną, co potwierdził wyrokiem z dnia 5 lipca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wydany w sprawie karnej wyrok skazujący nie spowodował automatycznego zastosowania art. 111 pkt 14 powołanej ustawy w postaci zwolnienia ze służby z mocy prawa. Zatem wydany w dniu "[...]"r. rozkaz dla celów ewidencyjnych nie mógł spowodować powstania nowego stosunku prawnego w postaci zwolnienia z zawodowej służby wojskowej osoby, której status żołnierza zawodowej służby wojskowej nie przysługiwał od dnia 31 sierpnia 2005r. wskutek wypowiedzenia stosunku służby. Nowa decyzja Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia "[...]"r. nie mogła wywołać skutków ex tunc, tj. od daty uprawomocnienia się wyroku skazującego. Skoro bowiem skarżący wcześniej wypowiedział stosunek służbowy, to uległ on rozwiązaniu z upływem okresu jego wypowiedzenia przez żołnierza, a nie z mocy prawa wobec zastosowania innej podstawy prawnej rozwiązującej stosunek służby. Podniesiono, iż w obrocie prawnym nadal pozostaje rozkaz personalny wydany przez Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego o zwolnieniu ze służby na skutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku zawodowej służby wojskowej. Brak jest zatem podstaw do ograniczenia w wypłacie należności pieniężnych. Skarżący zachowuje wszystkie bowiem uprawnienia związane z zakończeniem stosunku służby wobec jej wypowiedzenia dokonanego przez skarżącego. Jednocześnie nieuzasadnione jest potrącenie przyznanych skarżącemu należności o kwotę wypłaconego z góry równoważnika mundurowego za 2003r. za okres tymczasowego aresztowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.nr153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego, bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż decyzja organu odwoławczego nie może się ostać w obrocie prawnym. Podnieść należy, iż zaskarżona decyzja zawiera rozstrzygnięcie w przedmiocie należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Skarżący kwestionuje przy tym decyzję w części dotyczącej odmowy przyznania mu odprawy w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz dodatkowego uposażenia rocznego za 2004 i 2005r., a także pomniejszenia przyznanych należności o kwotę wypłaconego z góry równoważnika mundurowego za 2003r. Wskazać należy, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179 poz. 1750 ze zm.) nie ulega wątpliwości fakt, iż przyznanie przedmiotowych należności jest uzależnione od trybu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Zgodnie bowiem z art. 94 ust. 6 powołanej ustawy odprawa z tytułu zwolnienia nie przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 11-14. Podobnie art. 83 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy stanowi, iż dodatkowe uposażenie roczne nie przysługuje w przypadku zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 6 i 11-14. W niniejszej sprawie niezbędne jest zatem ustalenie, w jakim trybie nastąpiło zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy uznał, iż skarżący został zwolniony ze służby na podstawie art. 111 pkt 14 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi iż żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności (aresztu wojskowego) bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Zwolnienie to następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub decyzji albo zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił służbę, stwierdza rozkazem personalnym wydanym do celów ewidencyjnych (art.115 ust. 3 powołanej ustawy). Podnieść należy, iż wprawdzie bezsprzeczna jest okoliczność, iż prawomocnym wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego z dnia "[...]" r. skarżący został skazany na karę bezwzględnego pozbawienia wolności, co tym samym stanowi przesłankę do zwolnienia żołnierza w trybie art. 111 pkt 14 wskazanej ustawy, jednakże w dalszym ciągu nie jest wyjaśniona kwestia dotycząca trybu, w jakim nastąpiło zwolnienie skarżącego ze służby wojskowej. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż na skutek wypowiedzenia dokonanego przez żołnierza został wydany rozkaz personalny Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia "[...]" r. w sprawie jego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na skutek wypowiedzenia. Wprawdzie postępowanie w tej sprawie zostało wznowione, a wskazany wyżej rozkaz personalny uchylony decyzją Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia "[...]"r., utrzymaną w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia "[...]" r., jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2007r. stwierdził nieważność tejże decyzji oraz decyzji organu I instancji. Nie można przy tym podzielić stanowiska organu drugiej instancji, iż w wyroku tym Sąd przesądził, iż skarżący został zwolniony ze służby wojskowej z mocy prawa. Sąd stwierdził bowiem nieważność decyzji wydanych przez organy wyłącznie ze względu na rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego regulujących kwestię wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wyroku wskazano zaś, iż w przypadku zaistnienia podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej organ nie może się ograniczyć do jej uchylenia, lecz musi wydać decyzję co do istoty sprawy. W tej sytuacji Sąd wskazał, iż jeżeli organ uznał, iż zaistniały przesłanki określone w art. 111 pkt 14 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych to organ winien wydać decyzję uchylającą rozkaz o zwolnieniu i jednocześnie umorzyć postępowanie w przedmiocie wypowiedzenia złożonego przez żołnierza. Sąd jednakże nie przesądził, w jakim trybie winno nastąpić zwolnienie żołnierza, gdyż orzekał jedynie o kwestiach formalnych związanych z wydaną decyzją. Ponadto wyrok WSA w Warszawie miał ten skutek, iż w obrocie prawnym nadal pozostał rozkaz personalny z dnia "[...]" r. o zwolnieniu żołnierza na skutek dokonanego przez niego wypowiedzenia. Przy czym wskazać należy, iż w aktach sprawy znajduje się decyzja Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia "[...]" r. wydana już po wyroku WSA w Warszawie, którą ponownie uchylono decyzję Szefa Sztabu Generalnego z dnia "[...]"r. Z akt sprawy nie wynika jednak, czy decyzja ta jest ostateczna, a z informacji zawartej w skardze, a także podanej na rozprawie wynika, iż skarżący od decyzji tej wniósł odwołanie. Niezbędne jest zatem ustalenie, czy zakończyło się postępowanie wznowieniowe w sprawie decyzji Szefa Sztabu Wojskowego o zwolnieniu, gdyż dopiero zakończenie tego postępowania pozwoli na rozstrzygnięcie w kwestii świadczeń, których domaga się skarżący. Przy czym w przypadku ustalenia, iż postępowanie wznowieniowe jeszcze się toczy organ winien rozważyć kwestię ewentualnego zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie ze względu na zasadę ekonomiki procesowej. Wbrew bowiem twierdzeniom organu zakończenie postępowania wznowieniowego w sprawie rozkazu o zwolnieniu ze służby i wydanie przez organ ostatecznej decyzji w tej sprawie jest niezbędne do zakończenia niniejszej sprawy. Dopiero zakończenie tego postępowania pozwoli na jednoznaczne ustalenie, w jakim trybie nastąpiło zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej, co ma zasadnicze znaczenie dla określenia rodzaju i wysokości należnych skarżącemu świadczeń. Nie ma natomiast znaczenia podnoszona podczas rozprawy przez pełnomocnika skarżącego okoliczność braku rozkazu dla celów ewidencyjnych o zwolnieniu żołnierza z mocy prawa. Zgodnie z art. 111 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych rozkaz ten stanowi jedynie stwierdzenie faktu zwolnienia z mocy prawa i nie podlega żadnym środkom zaskarżenia. Zatem jego wydanie nie ma żadnego wpływu na sam fakt zwolnienia, które w takim przypadku następuje z mocy prawa. Na marginesie należy wskazać, iż wbrew twierdzeniom strony skarżącej w aktach sprawy przekazanych przez organ znajduje się dokumentacja, z której wynika iż w rozkaz taki był wydany. Skarżącemu należy także wskazać, iż nie znajduje uzasadnienia jego zarzut dotyczący potrącenia kwoty wypłaconego z góry równoważnika mundurowego za 2003r. z tytułu przebywania w areszcie. Zgodnie bowiem z § 4 pkt 8 – 9 rozporządzenia z dnia 3 czerwca 2004r. w sprawie umundurowania i wyekwipowania oraz ubiorów cywilnych żołnierzy zawodowych i kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 147 poz. 1548 ze zm.) prawo do tego świadczenia związane jest z faktem aresztowania i prawomocnego skazania, a nie z trybem zwolnienia ze służby wojskowej. Okoliczność zaś, iż skarżący był aresztowany, a następnie skazany na karę pozbawienia wolności prawomocnym wyrokiem w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak na wstępie, orzekając o kosztach postępowania stosownie do art. 200 powołanej ustawy. Sąd podjął rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.