II OZ 890/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 9 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miejskiego Zakładu Komunalnego Sp. z o.o. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 194/08 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2008 r. wniosku Miejskiego Zakładu Komunalnego sp. z o.o. w L. odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia R., Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pn. budowa hal magazynowych, budowa infrastruktury technicznej w ramach parku przemysłowego [...] - Park w Gminie L.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej. Zdaniem strony skarżącej powyższe postanowienie niesie ze sobą powstanie zagrożenia oraz nieodwracalnych skutków, a zatem zasadne jest wstrzymanie jego wykonania. Sąd odmawiając uwzględnienia wniosku stwierdził, że ochrona tymczasowa w postaci wstrzymania wykonania obejmuje jedynie takie akty lub czynności, które podlegają wykonaniu i wymagają wykonania. Przez wykonanie należy rozumieć sytuację, w której organ obowiązany będzie do podjęcia pewnych czynności zmierzających do wywołania zmiany w świecie zewnętrznym odpowiadającym treści wydanej decyzji. Uzgodnienie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie podlega wykonaniu, a to ze względu na jej przedmiot. Stwierdza ono jedynie warunki i wymogi jakie powinny zostać zachowane przy jego realizacji. Wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, a także przed wydaniem pozwolenia na budowę (art. 46 ust. 4 pkt 1a i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150). W zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 maja 2008 r. strona skarżąca podniosła, że wprawdzie decyzja w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań w sensie dosłownym nie podlega wykonaniu, to jednak pośrednio jako jedna z podstaw do wydania finalnej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektów w strefie ochronnej ujęć wody jest decyzja wykonalną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Wyjątkiem od tej reguły jest art. 61 § 3 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skutek w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać bezpośrednio z wykonania zaskarżonego aktu, przy czym przesłanki decydujące o wstrzymaniu aktu powinny być przez wnioskodawców uprawdopodobnione. Prawidłowo przyjął Sąd I instancji, że wykonanie zaskarżonego postanowienie samo przez się nie spowoduje jakiejkolwiek szkody czy też nieodwracalnych skutków, może tylko otwierać organowi prowadzącemu sprawę główną do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przyszłej inwestycji, czyli z tego postanowienia nie wynikają bezpośrednio skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy mieć również na uwadze, że zamierzona inwestycja może być realizowana dopiero na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie uwiarygodniła ponadto okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu. Sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest bowiem jedynie ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom (por. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 742/08). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.