II GZ 156/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "A." Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 maja 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 546/08 w zakresie odmowy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 546/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił "A." Spółce z o.o. z siedzibą w W. zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. w sprawie ze skargi tej Spółki na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. o nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd podał, że w skardze na wyżej wymienioną decyzję Spółka "A." zawarła wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku O. o zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Wskazując jako podstawę prawną odmowy zawieszenia postępowania przepisy art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 131 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodziła przesłanka do zawieszenia postępowania, bowiem Sąd ustalił, że postanowieniem z dnia 11 marca 2008 r. o sygnaturze akt Tw 32/07 Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia na odmowę nadania dalszego biegu wnioskowi O., co zakończyło postępowanie o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W zażaleniu na powyższe postanowienie "A." Sp. z o.o. w W. wniosła o jego uchylenie i przekazanie wniosku o zawieszenie postępowania do ponownego rozpoznania przez WSA w W. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zażalenia Spółka wskazała, że w dniu 28 lutego 2008 r. Gmina L. złożyła do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym, w tym także przepisu art. 18 ust. 5 tej ustawy, co oznacza, że przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym jest przepis ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, zatem rozstrzygnięcie sprawy przez WSA w W. zależy od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym. Spółka przyznała, że wnioskowi O. odmówiono nadania biegu - z powodu braku legitymacji do jego wniesienia. Wątpliwości te nie istnieją natomiast w stosunku do jednostki samorządu terytorialnego (Gminy L.). Stwierdziła też, że fakt, iż Gmina L. złożyła wniosek do Trybunału Konstytucyjnego był Sądowi znany z urzędu. Z ostrożności procesowej Spółka podnosiła nadto, że choć oczekiwanie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego wydłuża okres do rozstrzygnięcia sprawy przez WSA, to jednak nie narusza to prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego winna zaś być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanki do wznowienia postępowania i z uwzględnieniem związanej z tym ekonomii procesowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią przepisu art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione enumeratywnie w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Przepis art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. daje stronie postępowania prawo do wniesienia zażalenia tylko na postanowienie, którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. W świetle jego brzmienia wskazać należy, iż nie jest zatem dopuszczalne wnoszenie zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie została też przewidziana w innych przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Warto zwrócić uwagę, że kwestia możliwości zaskarżenia postanowień dotyczących zawieszenia postępowania wydawanych w toku postępowania administracyjnego została odmiennie uregulowana na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 maja 2000 r., sygn. akt OPS 4/00 (opubl. w: ONSA 2000/4/137) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku zwrotu "w sprawie zawieszenia postępowania", którym ustawodawca posłużył się w art. 101 § 3 k.p.a. chodzi o następujące rozstrzygnięcia: o zawieszeniu postępowania administracyjnego, o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego oraz o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego. Tego rodzaju zwrotu "w sprawie zawieszenia postępowania" nie zastosowano jednak w art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ustawodawca wskazał wprost w treści przepisu art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. na możliwość zaskarżenia zażaleniem tylko postanowienia, którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Pozostałe przepisy tej ustawy – jak już zaznaczono – nie przewidują również możliwości zaskarżenia innych rozstrzygnięć w obrębie zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Nie może budzić zatem wątpliwości, iż wnoszenie zażalenia na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego nie jest dopuszczalne. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zażalenie na postanowienie z dnia 27 maja 2008 r. jest niedopuszczalne i z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. ----------------------- 4