II SA/Gd 248/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Janina Guść Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Ch. na decyzję Wojewody z dnia 16 stycznia 2006 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 23 listopada 2005 r., nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. Ch. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia 30 września 2005 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – J. M. pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, c.o., elektryczną i odgromową, na terenie działki nr [...], położonej w miejscowości S. przy ul. [...]. O wznowienie postępowania w tej sprawie wystąpił J. C., powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 i 4 kpa. W uzasadnieniu wniosku z 18 października 2005 r. uzupełnionego dalszymi pismami procesowymi zarzucił, że bezpodstawnie pozbawiony został udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę oraz wyraził wątpliwość co do jego zgodności z prawem. Ponadto podniósł, że był stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej inwestycji. Decyzją z dnia 23 listopada 2005 r. Starosta odmówił wznowienia postępowania. Wskazując na treść art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wywiódł, że J. C. nie był stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Należąca do wnioskodawcy działka nr [...], granicząca z działką, na której zaprojektowano rozbudowę budynku mieszkalnego nie znajduje się w obszarze oddziaływania tego obiektu, bowiem rozbudowa nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenu na sąsiedniej działce. Rozbudowa zaprojektowana została w odległości 6 metrów od wspomnianej wyżej granicy oraz 11 metrów od znajdującego się na działce wnioskodawcy budynku. Ścianę rozbudowy zaprojektowano jako pełną, z bloczków gazobetonowych o grubości 24 cm, ocieploną 12 cm warstwą styropianu. Zachowane zatem zostały warunki sytuowania budynku w odległości określonej w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.). Organ pierwszej instancji dodał, że w sprawie nie wystąpiła również przesłanka wznowieniowa przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 kpa. W odwołaniu od powyższej decyzji J. C. zarzucił, że wzniesiona na sąsiedniej działce kotłowania wraz z kominem nie odpowiadają wymogom § 142 cytowanego wyżej rozporządzenia oraz Polskim Normom. Ponadto w sprawie nie uwzględniono treści decyzji o warunkach zabudowy w zakresie odnoszącym się do ochrony interesów osób trzecich. Wojewoda decyzją z dnia 12 stycznia 2006 r. na podstawie art. 149 § 3 kpa utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podzielając stanowisko wyrażone w decyzji pierwszoinstancyjnej Wojewoda wskazał, że wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania może nastąpić między innymi w sytuacji, gdy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną w rozumieniu art. 28 kpa. J. C. nie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę z 30 września 2005 r. w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Wojewoda dodał, że ocena zasadności zarzutów co do zgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy i przepisami techniczno-budowlanymi wykracza poza ramy postępowania prowadzonego w trybie wznowienia, bowiem przedmiotem takiego postępowania jest badanie ustawowych przesłanek uzasadniających wznowienie. Na powyższą decyzję J. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając tą skargę wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2006 r. stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd wyjaśnił, że na wstępnym etapie postępowania wywołanego wnioskiem o wznowienie postępowania organ dokonuje oceny jego dopuszczalności. W sytuacji, gdy wniosek pochodzi od podmiotu nie będącego stroną w sprawie rozstrzygniętej decyzją stanowiąca przedmiot weryfikacji, organ zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania. W takiej też sytuacji nie dokonuje merytorycznej oceny przesłanek wznowienia i skutków jakie z tego wynikają dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazując na art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) Wojewódzki Sad Administracyjny przypomniał, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 20 cyt. ustawy przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W dalszej kolejności Sąd stwierdził, powołując się na Komentarz Z. Cieślika do art. 28 Prawa budowlanego zamieszczony w Systemie Informacji Prawnej LEX, że szczegółowe określenie, który z podmiotów, poza inwestorem posiada legitymację do występowania jako strona możliwe jest wyłącznie na podstawie przepisów techniczno-budowlanych zawierających regulacje odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. W sytuacji, gdy inwestor buduje zachowując odległości przewidziane w tych przepisach nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu na sąsiednie nieruchomości, a tym samym właścicielom, użytkownikom wieczystym i zarządcom tych działek nie przysługuje przymiot strony postępowania. Z kolei wskazując na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 września 2005 r. VII SA/WA [...] Sąd podał, że uznać należy, iż posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania obiektu jest uzależnione od tego, czy obiekt może oddziaływać ujemnie na tę nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. Skarżący nie posiadał przymiotu strony bowiem z materiału dowodowego nie wynikało, by realizacja przedmiotowej inwestycji wprowadzała jakiekolwiek ograniczenia wynikające z przepisów szczególnych w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, a również sam skarżący nie wskazał przepisu prawa materialnego, który narusza kwestionowane pozwolenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny dalej podał, że "zestaw wymogów" dotyczących usytuowania obiektów budowlanych zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690), Odnoszą się one do odległości obiektów budowlanych do zbiorników nieczystości stałych i ciekłych (§ 23 i § 36), trzepaków (§ 25), urządzeń rekreacyjnych (§ 40), parkingów i garaży § § 18 - 21), budynków produkcyjnych i magazynowych, a także odległości pomiędzy budynkami ze względu na zacienienie (§ § 57 - 60), ochronę przeciwpożarową (§ § 226 - 235) oraz odległości budynków w stosunku do granic działki budowlanej (§ § 10 - 13). Sąd także stwierdził, że z uwagi na charakter zrealizowanej inwestycji (pomieszczenie pieca na paliwo stałe o mocy 6,65 kW) nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, o którym mowa w ustawie z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W konkluzji Sąd wywiódł, że w sytuacji gdy inwestor buduje zachowując odległości przewidziane w powołanych wyżej przepisach, to nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu na okoliczne nieruchomości. Natomiast nawiązując do zarzutów skargi Sąd I instancji wyjaśnił, że decyzja w sprawie warunków zabudowy nie podlegała ocenie w niniejszej sprawie. Również merytoryczne zarzuty dotyczące decyzji udzielającej pozwolenie na budowę nie mogły zdaniem Sądu być przedmiotem postępowania administracyjnego, a tym samym sądowoadministracyjnego. Sąd też zauważył, że art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym do art. 28 kpa. Od powyższego wyroku J.C. złożył skargę kasacyjną wnosząc o jego zmianę i przyznanie mu prawa do występowania w sprawie w charakterze strony, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W podstawach skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: 1. art. 5 ust. 1 pkt 1 d i pkt 9 w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, że J. C. nie miał przymiotu strony pomimo oczywistego interesu prawnego skarżącego wynikającego z faktu przemieszczania się na jego nieruchomość sadzy i dymu i w konsekwencji zagrożenia zdrowia, 2. § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) przez dowolne ustalenie obszaru oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przy czym owa dowolność wynika z faktu, iż granica działki inwestora (nie wyodrębniona geodezyjnie) przebiega inaczej niż widnieje to na mapie, 3. § 140 ust. 1 i § 142 powołanego wyżej rozporządzenia przez nieuwzględnienie okoliczności wybudowania na podstawie wadliwego pozwolenia na budowę komina naruszającego przepisy i Polską Normę - [...] (o wysokości 5 metrów zamiast 8,33 metry), a stan taki powoduje zaleganie kłębów dymu i sadzy na terenie nieruchomości J. C., 4. art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 i 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1993 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) "przez odesłanie kwestii naruszenia praw podmiotowych skarżącego do ewentualnej ochrony w postępowaniu o pozwolenie na budowę". Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 stycznia 2008 r. uchylił wyrok z dnia 10 sierpnia 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że nieuprawnione są oczekiwania dotyczące zmiany zaskarżonego wyroku i przyznania skarżącemu prawa do występowania w charakterze strony, bo ani Naczelny Sąd Administracyjny ani też Wojewódzkie Sądy Administracyjne nie rozpoznają spraw co do ich istoty, tym samym nie przyznają uprawnień jak i nie nakładają obowiązków. Rolą sądów administracyjnych jest kontrola legalności decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, a nie zastępowanie organów administracji w ich zadaniach. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za usprawiedliwiony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji materialnoprawnej normy art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (wg tekstu jedn. zamieszczonego w Dz.U. z 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.), przez błędną wykładnię tego przepisu. Powołany przepis zmodyfikował pojęcie strony zawarte w art. 28 kpa w odniesieniu do postępowań w sprawach o pozwolenie na budowę. Zgodnie z jego brzmieniem stronami takich postępowań są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Równocześnie w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ustawodawca zdefiniował zwrot "obszar oddziaływania obiektu" przyjmując, że jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Przedstawiona wyżej regulacja prawna nie daje podstaw do przyjęcia, że budowa obiektu budowlanego z zachowaniem określonych w przepisach techniczno-budowlanych odległości oznacza, że oddziaływanie takiego obiektu nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora. Jakkolwiek do przepisów odrębnych w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy wskazane przez Sąd I instancji rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) to z całą pewnością powołany akt prawny nie stanowi wyłącznej podstawy do wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, jak to kategorycznie stwierdza Sąd I instancji. Wystarczy bowiem wskazać, że przepisami odrębnymi wprowadzającymi związane z obiektem budowlanym ograniczenia w zagospodarowaniu terenu położonego w otoczeniu obiektu są także np. przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego czy ochrony środowiska. Samo więc zachowanie przez inwestora warunków technicznych w zakresie sytuowania obiektu budowlanego na działce, nie pozwala jeszcze na ocenę, czy właściciel sąsiedniej działki posiada interes prawny w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. Istotę zagadnienia związanego z ustaleniem obszaru oddziaływania obiektu oddaje teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r. w sprawie II [...], nie publ., która ma następujące brzmienie: "W postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, właściwy organ wyznacza każdorazowo na potrzebę konkretnej sytuacji biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu oraz sposób zagospodarowania terenu w jego otoczeniu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z projektowanym obiektem". W warunkach rozpoznawanej sprawy, organ administracji, oceniając wpływ przedmiotowej inwestycji na otoczenie, a w konsekwencji legitymację J. C. do występowania w sprawie o pozwolenie na budowę w charakterze strony oparł się na mylnym, bo zawężającym rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W jego następstwie nie odniósł się do funkcji, konstrukcji formy czy innych cech obiektu, zwłaszcza kotłowni i komina i nie zbadał czy przepisy odrębne wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu znajdującego się w jego otoczeniu. Sąd I instancji akceptując argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji dopuścił się naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Na marginesie Naczelny Sad Administracyjny podniósł, że w przypadku gdy podanie o wznowienie postępowania administracyjnego oparte jest na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, to decyzja o odmowie wznowienia postępowania wydana na podstawie art. 149 § 3 Kpa nie może opierać się na ocenie czy wnoszący podanie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W takim bowiem przypadku ustalenie istnienia podmiotowej przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia, a ta kwestia podlega badaniu po wznowieniu postępowania, w drugiej fazie postępowania wznowieniowego. Wyrazem ustalenia, że podanie wniósł podmiot, który nie jest stroną, jest natomiast decyzja, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 Kpa tj. decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku podstawy wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa (por. Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego M.Jaśkowiak i A.Wróbel; Zakamycze 2005 str. 882, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5.XII.2007 r. II OSK 1631/06 nie publ.). Nadto stwierdził, że zarzut skierowany przeciwko treści dokumentów pochodzących z ewidencji gruntów i budynków, a także ewentualny spór co do przebiegu granic, nie mogły być przedmiotem badania i rozstrzygania w postępowaniu dotyczącym niniejszej sprawy. Zakres rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji wyznaczał przedmiot zaskarżonej decyzji zawężony - z uwagi na treść tej decyzji - do zagadnienia dopuszczalności wznowienia postępowania. Nie obejmował on kwestii merytorycznych, w tym badania zgodności rozwiązań projektowych z przepisami techniczno-budowlanymi. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to między innymi, że sąd nie może w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze, ale także powinien wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. Stosownie do art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niniejsza sprawa dotyczy decyzji, którymi uznano, że skarżący nie był stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 30 września 2005 r. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonując powyższych ustaleń naruszyły zasady postępowania administracyjnego, jak również naruszyły prawo materialne. W konsekwencji zaś powyższe ustalenie jest nieuprawnione i przedwczesne. Zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw / Dz. U. nr 80, poz. 718/- zwanej dalej Prawem budowlanym- każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Art. 28 Kpa ustala generalną zasadę, że stroną w postępowaniu administracyjnym jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego wynika natomiast, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu należy przytoczyć definicję ustawową zawartą w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Mianowicie obszar oddziaływania obiektu jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Celem art. 28 ust.2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. Na straży bowiem prawa do zabudowy określonej w art. 4, stoi art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego czyniąc stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę każdego, komu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnej z przepisami zabudowy jego nieruchomości. Odnosząc się ponownie do pojęcia obszaru oddziaływania obiektu i jego definicji zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego wskazać należy, że w przepisie tym chodzi o wszelkie przepisy, które wymuszają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny organ administracji, oceniając wpływ przedmiotowej inwestycji na otoczenie, a w konsekwencji legitymację J. C. do występowania w sprawie o pozwolenie na budowę w charakterze strony oparł się na mylnym, bo zawężającym rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W jego następstwie nie odniósł się do funkcji, konstrukcji formy czy innych cech obiektu, zwłaszcza kotłowni i komina i nie zbadał czy przepisy odrębne wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu znajdującego się w jego otoczeniu. Nadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w przypadku gdy podanie o wznowienie postępowania administracyjnego oparte jest na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, decyzja o odmowie wznowienia postępowania wydana na podstawie art. 149 § 3 Kpa nie może opierać się na ocenie czy wnoszący podanie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną. W takim bowiem przypadku ustalenie istnienia podmiotowej przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia, a ta kwestia podlega badaniu po wznowieniu postępowania, w drugiej fazie postępowania wznowieniowego. Wyrazem ustalenia, że podanie wniósł podmiot, który nie jest stroną, jest natomiast decyzja, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 kpa tj. decyzja odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku podstawy wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa . Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił decyzję Wojewody z dnia 29 maja 2002r. 12 stycznia 2006 r. oraz decyzję Starosty z dnia 23 listopada 2005 r. Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy oraz koszty zastępstwa procesowego. Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w tym wykładnię prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2008 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.