VII SA/Wa 253/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2008r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2005 roku, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/Wa 253/08 UZASADNIENIE Okręgowy Sąd Dyscyplinarny [...] Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. sygn. [...] na podstawie art. 95 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207 poz. 2016) oraz art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. nr 5 poz. 42) po rozpatrzeniu, na wniosek Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej [...] Izby Inżynierów Budownictwa, sprawy odpowiedzialności zawodowej w budownictwie uznał W. G. za winnego czynu z zakresu odpowiedzialności zawodowej (z powodu ukarania przez sąd karny) ujętego w art. 95 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i wymierzył mu karę upomnienia z jednoczesnym nałożeniem obowiązku zdania w terminie 1 roku egzaminu o którym mowa w art. 12 ust. 3 Prawa budowlanego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją nr [...] Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wydaną dnia [...] grudnia 2005 r. Powyższa decyzja była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem wydanym dnia [...] kwietnia 2006 r. w sprawie VII SA/Wa [...] na skutek skargi W. G. uchylił zaskarżoną decyzję z powodu niepodpisania uzasadnienia decyzji przez wszystkich członków składu orzekającego. Skarga kasacyjna od tego wyroku - wniesiona przez W. G. - została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym dnia [...] października 2007 r., w sprawie II OSK [...] została oddalona. Rozpatrując ponownie odwołanie W. G., w którym zarzucił on organowi wymierzenie zbyt wysokiej kary, Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów budownictwa decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Sadu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2005 r. W uzasadnieniu organ właściwie udokumentował i ocenił sprawę odpowiedzialności zawodowej odwołującego się wskazując jako przesłankę jego odpowiedzialności art. 95 pkt 2 Prawa budowlanego fakt ukarania przez sąd powszechny w związku z wykonywaniem samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Uznał też, że wymierzona kara jest adekwatna do popełnionego czynu biorąc pod uwagę skalę i rozmiar nieprawidłowości stwierdzonych wyrokiem sądu powszechnego. W. G. został skazany przez sąd powszechny za nieprzestrzeganie przepisów Prawa budowlanego i aktów wykonawczych do tej ustawy. Wobec tego nałożenie kary upomnienia z jednoczesnym obowiązkiem zdania egzaminu z przepisów normujących proces budowlany i umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy technicznej należy - zdaniem organu - uznać za zasadne. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W. G. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów § 4, § 10, § 15, § 35, § 41 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r. w sprawie zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów oraz naruszenie art. 97 art. 3 i art. 100 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Krajowy Sąd Dyscyplinarny wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutów skargi pełnomocnik organu podał, że są one niezasadne gdyż przepisy wskazanego przez skarżącego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r. stosuje się w sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej w budownictwie, a sprawa skarżącego dotyczyła odpowiedzialności zawodowej, postępowanie o wszczęciu postępowania do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego złożył właściwy organ samorządu zawodowego i w sprawie nie nastąpiło przedawnienie gdyż podstawą ukarania skarżącego było uprzednie ukaranie go przez sąd karny w związku z wykonywaniem samodzielnej funkcji w budownictwie. W tej sytuacji termin przedawnienia nie jest liczony od daty czynu ale od daty wydania prawomocnego wyroku przez sąd II instancji. Sąd Okręgowy w O. wydał wyrok w dniu 24 stycznia 2005 r., a wniosek Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności zawodowej wpłynął do organu 29 czerwca 2005 r. a wiec przed upływem półrocznego okresu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że kontroluje rozstrzygnięcie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 12710). W niniejszej sprawie Sąd uznał, że organ nie przeprowadził właściwie postępowania administracyjnego i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, ze decyzje poddane kontroli Sądu zapadły z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 k.p.a. co skutkowało naruszeniem w konsekwencji art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Pierwszą czynnością w sprawie od której należy rozpocząć badanie sprawy odpowiedzialności zawodowej, jest ustalenie czy dany występek lub wykroczenie (art. 95 pkt 1 Prawa budowlanego) może być rozpatrywany z uwagi na przedawnienie. Przepis zawarty w art. 100 Prawa budowlanego wskazuje, że nie można wszcząć postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie po upływie 6 miesięcy od dnia powzięcia przez organy nadzoru budowlanego wiadomości o popełnieniu czynu, powodującego tę odpowiedzialność i nie później niż po upływie 3 lat od dnia zakończenia robót budowlanych albo zawiadomienia o zakończeniu budowy lub wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. W niniejszej sprawie Sąd nie przesądza czy przedawnienie nastąpiło, jednakże należy stwierdzić, że organy nie ustosunkowały się w ogóle do tego faktu, a może to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis zawarty w art. 95 Prawa budowlanego stanowi, że ukaranym z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie może być ten, kto dopuścił się występków lub wykroczeń określonych w ustawie Prawo budowlane lub też został z tego tytułu ukarany. Oznacza to, że dla organu orzekającego o ukaraniu z tytułu odpowiedzialności zawodowej w budownictwie nie ma znaczenia, czy osoba wykonująca samodzielną funkcję techniczną w budownictwie i posiadająca uprawnienia budowlane została ukarana za popełniony czyn, czy też sąd odstąpił od ukarania - postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie należy przeprowadzić. Przesądza o tym dyspozycja przepisu, z której jasno wynika, że odpowiedzialność zawodową w budownictwie ponosi się już za popełnienie występku lub wykroczenia. Każdy przejaw niedbalstwa lub niewykonywania ustawowych obowiązków oraz unikanie pełnienia nadzoru autorskiego jest karane. Tymczasem organ rozpoznając sprawę oparł się wyłącznie na fakcie skazania W. G. przez Sąd Karny. Okręgowy Sąd Dyscyplinarny [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa ustalił stan faktyczny sprawy opierając się na wyroku Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie II K [...], wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie II K [...] oraz zeznań W. G. Organ odwoławczy - Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa potwierdził te ustalenia. Tym samym organ nie przesądził kiedy fatycznie powziął wiadomość o popełnieniu czynu powodującego odpowiedzialność zawodową. Z akt sprawy wynika, że wcześniej, tj. przed złożeniem do sądu dyscyplinarnego wniosku przez Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w sprawie W. G., prowadzone było - z wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia 17 lipca 2003 r. - postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej przeciwko A. K., przy czym wniosek ten został złożony po zapoznaniu się z treścią aktu oskarżenia sporządzonego przez Prokuratora Rejonowego w P.) o czym świadczy treść pisma skierowanego do Prokuratury w dniu 7 sierpnia 2003 r. Fakt zaś, że W. G. został objęty tym samym aktem oskarżenia mógłby sugerować, że w dacie zapoznania się z teścia oskarżenia organ powziął wiadomość o popełnieniu przez skarżącego czynu powodującego odpowiedzialność zawodową, natomiast postępowanie w tym zakresie zostało wszczęte dopiero po prawomocnym skazaniu przez Sąd karny (po upływie 5 miesięcy od daty wyroku Sądu Okręgowego w O.). Do tych okoliczności ograny się nie ustosunkowały, a mogą one mieć znaczenie dla kwestii przedawnienia sprawy odpowiedzialności zawodowej W. G. Zarzuty takie zgłaszał również skarżący. Decyzje poddane kontroli Sądu zapadły z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 k.p.a. co skutkowało naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Oznacza to, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i decyzja wydana w I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję poprzedzającą. Ponadto na podstawie art. 152 ww. ustawy orzeczono jak w pkt 2 wyroku.