VIII SA/Wa 51/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2008 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. E.K. – dalej skarżący wniósł skargę na decyzję [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, że w dniu 2 października 2007 roku na drodze krajowej nr [...] w R. funkcjonariusze policji z Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w R. przeprowadzili kontrolę samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez B. K., a zarejestrowanego na Z. J. W toku kontroli dokumentów, kierujący tym pojazdem przedłożył do kontroli wypis z licencji wystawiony dla Firmy Usługowo-Handlowej E.K.. Z uwagi na to, że poddany kontroli pojazd marki [...] faktycznie nie należał do tej firmy, której dotyczył okazany wypis z licencji, sporządzono protokół kontroli, do którego kierujący pojazdem nie zgłosił uwag. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że przedłożony do kontroli wypis z licencji dotyczył firmy jego ojca E.K., który prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą pod nazwą Firmy Usługowo-Handlowej E.K. zawiesił. Oświadczył ponadto, iż był przekonany, że ten sam wypis z licencji można wykorzystywać dla różnych pojazdów. Pismem z dnia 4 października 2007 r. Komenda Miejska Policji w R. poinformowała skarżącego o prowadzonym postępowaniu administracyjnym w związku z przeprowadzoną kontrolą drogową, wzywając go do dostarczenia dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz pouczając o treści art. 10 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na pismo skarżący nadesłał wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego oraz umowę użyczenia przez firmę PPHU I. s.c. [...] samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] Firmie Usługowo Handlowej E.K. W toku czynności wyjaśniających organ I instancji potwierdził w Starostwie Powiatowym w N., iż E.K. wystąpił z wnioskiem o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie transportu rzeczy. Wniosek dotyczył samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Skarżący licencję w dniu 30 kwietnia 2004 roku otrzymał. Jednocześnie wydano jeden wypis z przedmiotowej licencji. Z oświadczenia E.K. wynika, że w dniu 14 października 2006 roku przedmiotowy pojazd zbył. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Komendant Miejski Policji w R. nałożył na "Firmę Handlowo – Usługową E.K. z siedzibą w N. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł na podstawie art. 92 ust. 1 oraz art. 87 ust. 1 w związku z liczbą porządkową 1.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o Transporcie Drogowym (Dz. U. z 2004 roku, Nr 204, poz. 2088) za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Pismem z dnia 10 grudnia 2007 roku E.K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. W odwołaniu skarżący podniósł, że transport wykonywany był przez jego syna B., który nie jest i nie był przedsiębiorcą. W związku z powyższym ustawa o transporcie drogowym go nie dotyczy. Do odwołania dołączył zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. o zawieszeniu działalności gospodarczej od dnia 16 września 2004 roku. [...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego Policji w R. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podkreślił, że obowiązek uzyskania przez przedsiębiorcę licencji na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego przewidziany jest w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych rozpoczął 20 marca 2004 roku, z wykorzystaniem jednego pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], dla którego w dniu 20 kwietnia 2004 roku uzyskał licencję nr [...] i wypis nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy dla przedsiębiorcy o nazwie Firma Handlowo – Usługowa E.K. W dniu 20 września 2006 roku skarżący powiadomił Starostwo Powiatowe w N. o zbyciu pojazdu, ale wypisu z licencji nie złożył. Fakt posługiwania się przedmiotowym wypisem ujawniła kontrola drogowa, która była podstawą do wszczęcia przedmiotowego postępowania. Wobec powyższego należy przyjąć, że przedsiębiorca traktował zarejestrowaną firmę przez cały czas jako podmiot czynny, mimo przedstawionego zaświadczenia o zawieszeniu działalności gospodarczej. Tym samym należy stwierdzić, iż E.K. w okresie od użyczenia pojazdu marki [...] o nr [...], tj. od 1 września 2007 roku do dnia 2 października 2007 roku świadczył usługi przewozowe pojazdem niezgłoszonym do licencji. W skardze na tą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E.K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja została skierowana do niewłaściwego podmiotu, ponieważ w niniejszej sprawie on sam nie ma przymiotu strony, nie jest przedsiębiorcą. Błędne i niezgodne ze stanem faktycznym są ponadto ustalenia, iż pomimo zawieszenia działalności gospodarczej świadczy ją nadal. Byłoby to fizycznie niemożliwe z racji zatrudnienia w pełnym wymiarze pracy w firmie PPHU I. Fakt wykonywania przewozu przez mojego syna samochodem będącym własnością pracodawcy i to w celach niezarobkowych, również przeczy ustaleniom organów. Ponadto wskazał, że nigdy nie miał, jak to wynika z zaskarżonej decyzji, zgłoszonej działalności w N i nigdy nie ubiegał się o licencję przed Starostą w N. Komendant Wojewódzki Policji w R. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnił, iż zastosowanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nazwy "M." zamiast "G." organ uznał za oczywistą omyłkę pisarską, którą sprostował w drodze postanowienia z dnia 28 lutego 2008 roku. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest prowadzona pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami). Skargę analizowaną w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego. W sprawie niniejszej poza sporem jest, iż przedsiębiorca Firma – Usługowo – Handlowa E.K. posiada licencję Nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy od dnia 30 kwietnia 2004 roku do dnia 30 kwietnia 2019 roku. Zgodnie z art. 8 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (tekst jednolity : Dz. U. z 2004 roku, nr 204, poz. 2088 ze zm. ) wniosek o nadanie licencji powinien zawierać między innymi rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o licencję. Licencja nie zawiera jednak informacji o liczbie i danych identyfikacyjnych pojazdów, gdyż zakres treści licencji określa zarówno art. 11 ust. 1 ustawy oraz załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2004 roku w sprawie wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z tych licencji (Dz. U. z 2004 roku, nr 153, poz. 1612). Porównując przepisy rozporządzenia z 25 czerwca 2004 roku w sprawie wzorów (...), w szczególności treść załącznika nr 3, który zawiera wzór licencji i treść załącznika nr 6, który zawiera wzór wypisu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy należy stwierdzić, że żaden z tych dokumentów nie zawiera rubryki, w której rejestrowałoby markę oraz cechy identyfikacyjne pojazdu. Należy więc uznać, że jedynie kontrola wniosku o wydanie licencji w organie upoważnionym do jej wydania pozwala funkcjonariuszom wykonującym funkcje kontrolne transportu na ustalenie czy wypis, którym legitymuje się kierujący dotyczy właściwego pojazdu. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie funkcjonariusze dokonujący kontroli uzyskali od kierującego wiedzę, że przewozi towar pojazdem nie zgłoszonym przy wniosku o licencję i tylko to uchybienie w dniu 2 października 2007 roku mogło być zarzutem wobec przedsiębiorcy. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że przewoźnik drogowy jest zobowiązany zgłaszać na piśmie organowi wszelkie zmiany danych o których mowa w art. 8 nie później, niż w terminie 14 dni od ich powstania. Natomiast, jeżeli zmiany obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić o zmianę licencji – art. 14 ust. 2. Z uregulowania tego wynika, iż wymiana pojazdu nie jest związana ze zmianą licencji, a jedynie z obowiązkiem zgłoszenia zmiany i to w terminie 14 dni od dnia powstania wszelkich zmian danych. Okoliczności sprawy wskazują, iż przewoźnik niewątpliwie naruszył przepis art. 14 ust. 1 cytowanej ustawy przez uchybienie 14 dniowemu terminowi z art. 14 ust. 1, bowiem umowa użyczenia samochodu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] firmie Usługowo – Handlowej E.K. nosi datę 1 września 2007 roku a wniosek o zmianę danych złożony został w dniu 4 października 2007 roku. Powyższe zaniedbanie, czy też uchybienie może skutkować cofnięciem licencji na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz nie przedstawił w terminie 14 dni dokumentów o których mowa w powołanym wyżej art. 14 ust. 1 i jedynie taką sankcję mógł ewentualnie zastosować organ. Nałożenie kary pieniężnej za przewóz towaru pojazdem niezgłoszonym przy wniosku o licencję było więc w okolicznościach sprawy niniejszej nieuzasadnione. Przepis art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ustanawia sankcje wobec jednostek za naruszenie przepisów prawa w nim wymienionych. Stanowi normę penalizującą określone zachowania. W odniesieniu do przepisów o takim charakterze istnieje zakaz stosowania wykładni rozszerzającej dopuszczającej możliwość karania także w sytuacjach, które wprost nie zostały wymienione w art. 92 ust. 1 cytowanej ustawy. Przepisy sankcjonujące pewne zdarzenia należy interpretować ściśle, zgodnie z ich literalnym brzmieniem. Nałożenie kary pieniężnej na podstawie analizowanego przepisu za naruszenie innych aktów prawnych, niż te które zostały w przepisie wskazane, narusza zasadę nullum crimen sine lege i oznacza rażące naruszenie prawa – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2006 roku I OSK 1359/2005 LEX nr 281285. Marginesowo podnieść należy, iż w warunkach sprawy niniejszej zdaniem Sądu orzekającego, ewentualne cofnięcie licencji mogłoby nastąpić wyłącznie wtedy, gdyby organy administracji wykazały, iż interes społeczny przemawia za cofnięciem owej licencji. Wobec powyższego na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit " a ", art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji wyroku.